ΤΟ αΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ἢ ο ΤΟΥ «ἂν» ΗΑΝΟΣ ΜΠΑΡΔΗΣ ᾿Αρκαδικὸς κῆπος στὴν ᾽Αμερικὴ / ᾽αντὶ τυπικοῦ διηγήματος, δημοσιεύουμε στὸ τεῦχος αὐτὸ τὴν ἀνέκδοτῃ ζωντανὴ ἀρήγηση ποὺ ἀπέστειλε στὸ «Δαυλό» ἀπὸ τὴν ᾿Αμερικὴ ὁ διαπρεπὴς κοινωνιολόγος καὐιηῤητῆς τοῦ ἀπνεπιστημίου τοῦ Τολέ- ὃο, Οχάιο, ΗΠΑ καὶ ἀρχιεκδότης τῶν διεθνῶν ἐπιθεωρήσεων [πίεγπαίϊίοπαί 50- ΟἰΔ! δείεποθ Κενίεν καὶ Ππίεγπα(ἰοπα] ουγπα!. οπ νοῦ ἤεαθοθὸ ὁρ. Πᾶνος Μπάρδης/. Οἱ «Βραγιὲς» τοῦ Μίμη τοῦ Κου- κουζῆ ἦταν ὄνειρο. Πράγματι, τὸ ὑπέ- ροχο ἄρθρο του μοῦφερε δάκρυα στὰ μάτια!.. Μὰ ὁ Σωκράτης τοῦ χωριοῦ μας, ὁ Μέγας Γιάννης Χούπας, μᾶς ἐνέπνευσε πιό πολὺ ἀπ᾿ ὅ,τι ὁ Μίμης ἴσως νομίζει. Οἱ βραγιές του δὲν κούρσεψαν μόνο τὴν ἀττική γῆ. Ἔχουν εἰσβάλει ἀκόμη καὶ στὴν ᾿Αμερική! Τὸ σπίτι µου ἀπέχει ἕνα μόνο χιλιόμετρο ἀπ᾿ τὸ Πανεπιστήµιο τοῦ Τοἱεάο. Η αὐλή µου δὲν εἶναι µεγάλη. Μά. παρὰ τὶς ἐπιστημονικές, συγγραφι- κὸς καὶ ἐκδοτικές µου ὁραστηριότητες, νά ἰδῆτε τί ἀδιόρθωτος. τί μανιώδης «αγρότης» ποὺ εἶμαι ἀκόμη! Ποῦ νὰ μ᾽ ἔβλεπε ὁ Ντουντούµῆς, γιὰ νὰ φωνάξῃ: «Μαννούλα μου! Ἕνας Πάνος, δέκα ζευγολάτες τῆς Κερέσοβας!» Καὶ τὰ ἐργαλεῖα µου, μόνο τρία: πελώριος κασμᾶς, μυριόδοντο πριόνι καὶ κυκλώ- ποια ψαλίδια. Τζιουβέρα; Τί τζιουβέρα; Ἢ ἅγια Μάννα μου, ποὺ μὲ γαϊδουρο- φόρτωνε στὴ Χοτοῦζα καὶ στὶς Σελῖνες, μοῦκανε τὴν πλάτη τζιουβέρα τρικού- βερτη --- σὰν τοῦ Λάγιου τοὺς γεροὺς ὤμους (ἂν κι ὁ Λάγιος κι ἐγὼ τότε φορούσαμε «τριβώνια πολύθυρα»). Κι᾿ ἔτσι, τζιουβέρα ἡ πλάτη µου τότε, τζιουβέρα καὶ τώρα. ᾿Ο κήπος-αὐλή µου, λοιπόν, ἔχει μιὰ γιγάντια μουριὰ κι ὀχτὼ ὄμορφα μὴ ὁπωροφόρα δέντρα, στὰ ὁποῖα ἔχω δώσει τὰ ὀνόματα τῶν ἐννέα Μουσῶν. ᾿Επίσης, δεκαπέντε κληματαριὲς --- σὰν τὶς βολίτσες τῆς Πέρα-Μεριᾶς, σἂν τὶς ἀλεποῦδες τῆς ᾿Αχλαδίτσας, σἂν τὰ κεχριµπάρια τοῦ Κοπρινίκου. Καὶ σκαρφαλώνουν ὄλες τους στὰ δέντρα καὶ στὴν εἴσοδο τοῦ σπιτιοῦ µου καὶ μὸ κάνουν νὰ τραγουδῶ μὸ πάθος καὶ νοσταλγία: «Αὐλόπορτα βα- ρειά, ποὺ στολίζει ἡ μουριὰ κι ἡ κληματαριά!» Καὶ δὲν ἔχομε µόνο «Τῆς ΄Αγια-Μαρίνας ῥῶγα, τ᾽ ᾿Αγιο-Λιῶς σταφύλι καὶ τῆς Παναγιᾶς κοφίνι». Τὰ σταφύλια µου κοκκινίζουν πιὸ νωρὶς καί μερικὰ διαρκοῦν μέχρι τὸν ᾿Οκτώ- βριο! Μὰ τὸ µεγαλύτερο θαῦμα εἶναι τὰ ὁπωροφόρα δέντρα µου, ποὺ τὰ φύτεψα σἂν ἀκραιφνὴς λάτρης τῆς Πομόνας καὶ τῆς Φλώρας: Μιά κουμπουλιά, μιὰ ῥοδακινιά, δυὸ μηλιές μιὰ κυδωνιά, μιὰ βερυκοκκιά, δυὸ ἀχλαδιὸς (σὰν κι᾿ αὐτὲς στὸ ᾿Αλώνι τοῦ Μπάρδη), δυὸ κορασιὲς (σὰν τοῦ Μπαρμπαγιάννη στὴ Στεριανόβρυση) καὶ (θαῦμα θαυμάτων!) μιὰ μαγικὴ συκιά, ποὺ τὰ σῦκα τῆς στάζουν μέλι μέχρι τὰ μέσα τοῦ Νοεμ- βρίου. (Πρὶν ἔλθουν τὰ χιόνια, χτίζω συρμάτινο πύργο γύρω τῆς, τὸν γεμίζω