ΤΥΠΙΚΗ 4ΟΓΠΙΚΗ ΚάΙ 4Ι44ΕΚΤΙΚΗ / ̓Απὸ τὸν φιλόλογο κ. Κωνσταντῖνο Μπουζέα πήραμε καὶ δημοσιεύουμε, χάριν πλουραλισμοῦ. τὸ ἀνόλουθο κείμενο, ποὺ ἀποτελεῖ ἀνταπάντησή του στὸν συνεργάτη μας καθ)]γητὴ τῆς Μαθηματικῆς ̓Αναλύσεως τοῦ Πανεπιστημίου Πατρῶν κ. άμπρο Ντόκα πάνω στὸ θέμα τῆς Τυπικῆς ἠογικῆς καὶ τῆς Τριαδικῆς Διαλεντικῆς (βλ. «Δαυλόν», τ. 59, καὶ 6/ καὶ 62)}. ̓Οφειλομένη ἀπάντηση ΓΟ μαθηματικὸς κ. Λ. Ντόκας ἐξετράπη φραστικὰ στὴν ἁπάντησή του στὸ τεκμηριωμένο ἄρθρο μου «Τυπικὴ Λογικὴ καὶ Διαλεκτικὴῆ» (4αυλός, 61), στὸ ὁποῖο μὲ σαφήνεια διατύπωσα ἀπόψεις κορυφαίων στοχαστῶν γιὰ τὸ κῦρος τῆς Διαλεκτικῆς Λογικῆς, σ ̓ ἀντίθεση πρὸς τὴ στενότητα τῆς Τυπικῆς Λογικῆς. Εἶμαι ὑποχρεωμένος πρὸς τοὺς ἀναγνῶστες τοῦ «4αυλοῦ» νὰ διευκρινίσω ὅτι στὸ δημοσίευμά του («4.» 59) ὁ κ. ΔΛ. Ντόκας ἀσχολήθηκε ὄχι μόνον μὲ τὸν φορμαλισμό του, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν Διαλεκτική, γιὰ νὰ ἐξαπολύσει «ἀπὸ τρίποδος» μύδρους κατὰ κορυφαίων διαλεκτικῶν στοχαστῶν, τοὺς ὁποίους συλλήβδην χαρακτήρισο ὡς δογματικούς. Συγκεκριμένα, στὸ ἐπίμαχο δημοσίευμα («Δ», 59), κεραυνοβόλησε τὴ Διαλεκτικἠ Λογική, τὴν ὁποία ἐξαφάνισο, ὀξύμνησε διθυραμβικὰ τὴν Τυπικἡ Λογική, τὴν ὁποία ὀξιδανίκευσε. ἀπέρριψο κάθε διαλεκτικἠ ὁρμηνεία τῆς φύσης. γιατὶ κατὰ σύντομ]] ἀνατομία ποὺ τῆς ἔκαμεο βρῆκε ὅτι δὲν ἀποτελεῖ ́Ολον. καὶ τέλος ἀνέκρουσε ἐμβατήριο παιᾶνα στὸν φορμαλισμό, ὁ ὁποῖος ἐπιφοίτησε οὐρανόθεν, γιὰ νὰ θεραπεύσει τὴν ἀδυναμία τοῦ ὑνάρθρου λόγου. Αὐτὸ ὅμως ποὺ προκαλεῖ ἔκπληξη εἶναι ὁ ἰσχυρισμός του ὅτι ἢ τυπικὴ λογική, «τὰ νυκρὰ ὀστᾶ» κατὰ ἨΗερο!, ἄνοιξε τὶς λεωφόρους τῶν τελευταίων κοσμογονικῶν ἐπιστημονικῶν ἀνακαλύψεων καὶ τῆς ρηξικέλευθης Τεχνολογίας. Χωρὶς πρόθεση γιὰ διά- λογο μαζί του, διευκρινίζω: α) ̓Ο ̓Αριστοτέλης κάθε ἄλλο παρὰ φορμαλιστὴς εἶναι, γιατὶ οὔτε τὰ λογικά του συγγράμματα προδίδουν ἀποκλειστικὸ φορμαλισμό, ἀντίθετα, εἶναι δεινὸς διαλοκτικός, καθὼς διαπιστώνεται ἀπὸ τὰ μνημοιώδη ἔργα του: Λ{ετὰ τὰ φυσικά, Τοπικὰ, ̓Αναλυτικὰ Πρότυρα, στὰ ὁποῖα ἐπιμένει στὴ διαλεκτικὴ σύνθεση τῶν ἐναντίων. β) Τά βέλη κατὰ τοῦ μαθηματικοῦ φορμαλισμοῦ εἶναι «ἐξ οἰκείων», ἀπὸ τοὺς κορυφαίους Μαθηματικούς, Ετερςε, ΒΕ 5501], ΟοεάεΙ, Ὠεάεκίπά, Βτοιννεγ καὶ πολλοὺς ἄλλους, γ) ἡ ἀφηρημένη ταυτότητα Α Ξ Α καὶ ή ἀρνητική της διατύπωση] Α δὲν εἶναι μὴ Α, ἀρχίζουν νά ὀκτοπίζονται ἀπὸ τὰ Μαθηματικά. Πέρα τούτων ἡ ἀντινομία ΚυςςυΙ!, γιὰ τὴν ὁποία ὁ κ. Δ. Ντόκας γράφει (4αυλός, 6]. σ. 3370) ὅτι προέκυψε «ἀπὸ θεώρηση τοῦ συνόλου Ε ὅλων τῶν συνόλων», ἐνῶ προέκυψε ἀπὸ θεώρηση συνόλου ὅλων τῶν κανονικῶν συνόλων, καὶ ὑπάρχει μεγάλη διαφορὰ μεταξὺ κανονικῶν καὶ μὴ κανονικῶν συνόλων. αὐτὴ ἡ ἀντινομία ὄχι μόνον καταθρυμμματίζει τὴν ἀρχὴ τῆς τοῦ τρίτου ἀποκλείσεως, ἀλλὰ καὶ ἔθεσε ὑπὸ ἀμφισβήτηση τὴ θεωρία συνόλων τοῦ (ἃπίοτ, ἢ ὁποία ἔτεινε νὰ καταστοῖ ἡ πιὸ γόνιμη θεωρία στὴν ὁποία θὰ συνδέονταν ὅλοι οἱ κλάδοι τῆς Μαθηματικῆς ̓Επιστήμης. ́ Η ἀποκάλυψη ὅτι ἡ συνολοθεωρία (απίοι ἐκπωματίζει πάνω σ ̓ ἀντινομίες. προκάλεσε τέτοια ἀναταραχὴ ὥστε ὁ ὈοεὰςΚιπά καὶ ὁ Ετερε, διάσημοι Μαθηματικοί. οἱ