Τὸ «δέον» μιᾶς ἰδύνουσας τάξεως Ἢ πολιτικὴ σχέση μὲ τὴ μάζα, ἡ πολιτικὴ ἐξάρτηση ἀπὸ τὴ μάζα, συνιστᾶ ἐξουσία. Ὃ «λαϊκός ἡγέτης», ὁ κοινωνικὸς «ἀγωνιστής τοῦ λαοῦ», ὁ πνευματικὸς «ἐκφραστὴς τοῦ λαοῦ», ὁ «συνδικαλιστῆς» ἔχει ἐνώπιόν του δύο καὶ μόνον ἐπιλογές -- δὲν ὑπάρχει τρίτη: ἢ νὰ «ἐνσαρκώση» καὶ νομιμοποιήση τὴν ἀμάθεια,. τὴν πνευματικὴ καὶ ἠθικὴ ἔνδεια, τὴν ἀνευθυνότητα, τὴν ἀγελαία νοοτροπία, τὸ μῖσος κατὰ τῆς δημιουργικότητας καὶ τῆς ἀριστείας, τὴν ἀνικανότητα, τὴν γοητεία τοῦ συνθηματολογικοῦ τρόπου σκέπτεσθαι, τὴν καθαρὰ οΙκονομιστικὴ θεώρηση τῆς ζωῆς καὶ τῆς ὁμάδας καὶ ὅ,τι τέλος πάντων χαρακτηρίζει τὸν ψυχικὸ «κόσμο» τοῦ ἀν-ηγετικοῦ χυδαίου ἀνθρώπου ποὺ ὁ «λαϊκός ἡγέτης» θὰ ἐκφράση!' ἢ νὰ καταδολιευθῆ ἐνεπιγνώστως τὴν ἀθλιότητα τοῦ ὄχλου μὲ τὸ ψεῦδος, τὴν ὑποκρισία, τὴν ἐζαπάτήση, τὴν παραπλάνηση], τὴν ἐξαγορὰ καὶ ἐν τέλει τὴ βία. Καὶ στὴν πρώτη καὶ στὴν δεύτερή περίπτωση δὲν ἔχουμε νὰ Κάνουμε μὲ ἠγέτη, μὲ ἄρχοντα: ἔχουμε μπροστά μας τὸν ἀντιπροσωπευτικὸ τύπο τοῦ ἐξουσιαστοῦ, τοῦ τυράννου. Συνειδήσεις, ἑπομένως, φωτεινές, ἔλλογες, ὑπεύθυνες, δη μιουργικὲς δὲν μποροῦν νὰ ταυτιστοῦν πνευματικὰ καὶ πολιτικὰ μὲ τοὺς ὀχλανθρώπους, ποὺ «κεκόρηνται ὅκωσπερ πτήνεα». «Αἱροῦνται γὰρ ἐν παντὶ οἱ ἄριστοι κλέος ἀέναον δνητῶν», καὶ αὐτὸ ἀκριβῶς τοὺς κατατάσσει στὴν κατηγορία τῶν πράγματι ἀρχόντων, τῶν πράγματι ἠγετῶν. “Η διαχωριστικὴ γραμμὴ μεταξὺ ἡγεσίας καὶ ἐξουσίας, μεταξὺ ἀριστείας καὶ χυδαιότητας καὶ μεταξὺ «ἡγετῶν τοῦ λαοῦ» ἢ «ἀγωνιστῶν τοῦ λαοῦ» καὶ ἀρχόντων εἶναι ἀνυπέρβλητη. Στὸν τόπο αὐτὸν καὶ σὲ εὐρεῖα ἔκταση σ ̓ ὅλη τὴν ̓Υδρόγειο αὐτὴ ἡ κατὰ φύσιν διάκριση μεταξὺ ἀρίστου καὶ ὀχλαγωγοῦ ἔχει συσκοτισθῆ, ἀλλοιωθῆ, διαστρεβλωθῆ σήμερα, στὴν ἐποχὴ τοῦ ψεύδους καὶ τοῦ δόλου, στὴν ἐποχὴ τῆς ἰδεολογικῆς ἀπάτης τῆς ἰσότητας καὶ τῆς παγκυριαρχίας τῆς μάζας. ̓Ο ἄρχων, ὁ ταγὸς σ ̓ ὄλους τοὺς τομεῖς, ἀπὸ τὴν πολιτικὴ πράξη μέχρι τὴ λογοτεχνία κι ἀπὸ τὴν κοινωνικὴ καὶ οἰκονομικὴ ζωὴ μέχρι τὴν ἐκπαίδευση ἢ τὴν θρησκεία, ταυτίζεται μὲ τὸν λαϊκιστή, μ ̓ αὐτὸν ποὺ εἴτε ἐνσαρκώνει εἴτε καταδολιεύεται τὸν ἀγελαῖο ἄνθρωπο. Δὲν ἔχουμε πιὰ ἄρχοντες ἀλλὰ θλιβερὰ ὑποκατάστατα, τῶν ὁποίων ἡ πνευματικὴ καὶ ἠθικὴ χυδαιότητα ἀνταγωνίζετα! τὴν βαρβαρότητα κι ἀνευθυνότητα τοῦ ὄχλου. Μὲ μιὰ φράση: ἡ ἀνθρωπότητα δὲν ἔχει πιὰ ἰθύνουσα τάξῃ. Οὕτως ἐχόντων τῶν πραγμάτων, διαγράφεται σαφῶς ἕνα «δέον» γιὰ τοὺς ἐκλεκτούς. Γι ̓ αὐτοὺς δηλαδὴ ποὺ ἐπιβιώνουν -- γρηγοροῦσες συνειδήσεις μέσα στὴν πολιτικὴ καὶ πνευματικὴ ἐξαθλίωση τῶν πάντων. Γι ̓ αὐτοὺς ποὺ μὲ χίλιες θυσίες καὶ ταπεινώσεις θεῶνται, ἄκαμπτοι μπροστὰ στὴν ἐξωλέσταση θύελλα τῶν καιρῶν, τὴν ἔκταση τῆς καταστροφῆς τοῦ Πολιτισμοῦ. Γι ̓ αὐτοὺς ποὺ ἀπὸ τὴν πολυσήμαντή σκοπιὰ τῆς περιφρονημένης ἀτομικότητάς τους βλέπουν καθαρὰ ὅτι αὐτὸ ποὺ προβάλλεται ὡς «ἀνάμιξη στὰ κοινά», ὡς ἰδανικὸ «λαϊκῶν ἀγώνων», ἰσοδυναμεῖ μὲ σύνθλιψη καὶ ἐξάλειψη καὶ τῶν τελευταίων ἑστιῶν ἀντιστάσεως, ποὺ οἱ ἴδιοι ἀντιπροσωπεύουν. Τὸ «δέον» αὐτὸ ταυτίζεται μὲ τὴν δημιουργία ἰθύνουσας τάξεως ἔξω ἀπὸ τὸν οὕτως ἀποκαλούμενο «δημόσιο θίο» γενικῶς. Τὴν δημιουργία ἀριστείας σ ̓ ὅλους τοὺς τομεῖς. Τὴν δημιουργία μιᾶς τέχνης, πού οὔτε σιτίζεται στὸ ταμεῖο τῆς ἐξουσίας οὔτε ἐπιδιώκει τὴν δικαίωσή τῆς ἀπὸ τὸν ὄχλο. Τὴν δημιουργία ἀνεξάρτητων πυρήνων διανοουμένων, ποὺ οὔτε ἐκφράζουν κάποια «γραμμή» οὔτε ἐπιζητοῦν κάποια «λαϊκή βάση». Τὴ δημιουργία ὀμίλων ἐκπαιδευτικῶν ἢ ἐπιστημόνων, ποὺ οὔτε συνδικαλίζονται οὔτε «κάνουν καρριέρα». Τὴ δημιουργία ἰδιωτικῶν ἑστιῶν ἀναζητήσεως πολιτικῆς καὶ κοινωνικῆς, ποὺ δὲν συνάπτονται οὔτε πολιτικὰ οὔτε κοινωνικὰ μὲ τὴν ἀνθρωποβόρο κρατοῦσα τάξη πραγμάτων. Τὴ δημιουργία ἐν τέλει μορφῶν κοινωνικῶν ἴσα ἴσα «ἄτυπων», ὅπως μὲ περιφρόνησῃ ἀλλὰ καὶ μὲ φόβο τὶς χαρακτηρίζει ἡ ἐξουσιαστική παράνοια. Ὅσοι μποροῦν νὰ τολμήσουν, ἂς τὸ πράξουν’ ὅσοι δὲν τολμοῦν, δὲν εἶναι ἄριστοι, δὲν εἶναι ἐκλεκτοί, δὲν εἶναι ταγοί, δὲν ἀνήκουν πράγματι στὴν ἰθύνουσα τάξη. Δ.Ι.Λ.