Τὸ «δέον» μιᾶς ἰδύνουσας τάξεως Ἢ πολιτικὴ σχέση μὲ τὴ μάζα, ἡ πολιτικὴ ἐξάρτηση ἀπὸ τὴ μάζα, συνιστᾶ ἐξουσία. Ὃ «λαϊκός ἡγέτης», ὁ κοινωνικὸς «ἀγωνιστής τοῦ λαοῦ», ὁ πνευματικὸς «ἐκφραστὴς τοῦ λαοῦ», ὁ «συνδικαλιστῆς» ἔχει ἐνώπιόν του δύο καὶ µόνον ἐπιλογές -- δὲν ὑπάρχει τρίτη: ἢ νὰ «ἐνσαρκώση» καὶ νομιμοποιήση τὴν ἀμά- θεια,. τὴν πνευματικὴ καὶ ἠθικὴ ἔνδεια, τὴν ἀνευθυνότητα, τὴν ἀγελαία νοοτροπία, τὸ μῖσος κατὰ τῆς δημιουργικότητας καὶ τῆς ἀριστείας, τὴν ἀνικανότητα, τὴν γοητεία τοῦ συνθηματο- λογικοῦ τρόπου σκέπτεσθαι, τὴν καθαρὰ οΙκο- νομιστικὴ θεώρηση τῆς ζωῆς καὶ τῆς ὁμάδας καὶ ὅ,τι τέλος πάντων χαρακτηρίζει τὸν ψυχι- κὸ «κόσμο» τοῦ ἀν-ηγετικοῦ χυδαίου ἀνθρώ- που ποὺ ὁ «λαϊκός ἡγέτης» θὰ ἐκφράση!' ἢ νὰ καταδολιευθῆ ἐνεπιγνώστως τὴν ἀθλιότητα τοῦ ὄχλου μὲ τὸ ψεῦδος, τὴν ὑποκρισία, τὴν ἐζαπάτήση, τὴν παραπλάνηση], τὴν ἐξαγορὰ καὶ ἐν τέλει τὴ βία. Καὶ στὴν πρώτη καὶ στὴν δεύτερή περίπτω- ση δὲν ἔχουμε νὰ Κάνουμε μὲ ἠγέτη, μὲ ἄρχοντα: ἔχουμε μπροστά µας τὸν ἀντιπροσω- πευτικὸ τύπο τοῦ ἐξουσιαστοῦ, τοῦ τυράννου. Συνειδήσεις, ἑπομένως, φωτεινές, ἔλλογες, ὑπεύθυνες, δη μιουργικὲς δὲν μποροῦν νὰ ταυτι- στοῦν πνευματικὰ καὶ πολιτικὰ μὲ τοὺς ὀχλαν- θρώπους, ποὺ «κεκόρηνται ὅκωσπερ πτήνεα». «Αἱροῦνται γὰρ ἐν παντὶ οἱ ἄριστοι κλέος ἀέναον δνητῶν», καὶ αὐτὸ ἀκριβῶς τοὺς κατατάσσει στὴν κατηγορία τῶν πράγματι ἀρχόντων, τῶν πράγματι ἠγετῶν. “Η διαχωριστικὴ γραμμὴ μεταξὺ ἡγεσίας καὶ ἐξουσίας, μεταξὺ ἀριστείας καὶ χυδαιότητας καὶ μεταξὺ «ἡγετῶν τοῦ λαοῦ» ἢ «ἀγωνιστῶν τοῦ λαοῦ» καὶ ἀρχόντων εἶναι ἀνυπέρβλητη. Στὸν τόπο αὐτὸν καὶ σὲ εὐρεῖα ἔκταση σ᾽ ὅλη τὴν ᾿Υδρόγειο αὐτὴ ἡ κατὰ φύσιν διάκριση μεταξὺ ἀρίστου καὶ ὀχλαγωγοῦ ἔχει συσκοτι- σθῆ, ἀλλοιωθῆ, διαστρεβλωθῆ σήμερα, στὴν ἐποχὴ τοῦ ψεύδους καὶ τοῦ δόλου, στὴν ἐποχὴ τῆς ἰδεολογικῆς ἀπάτης τῆς ἰσότητας καὶ τῆς παγκυριαρχίας τῆς μάζας. ᾿Ο ἄρχων, ὁ ταγὸς σ᾽ ὄλους τοὺς τομεῖς, ἀπὸ τὴν πολιτικὴ πράξη μέχρι τὴ λογοτεχνία κι ἀπὸ τὴν κοινωνικὴ καὶ οἰκονομικὴ ζωὴ μέχρι τὴν ἐκπαίδευση ἢ τὴν θρησκεία, ταυτίζεται μὲ τὸν λαϊκιστή, μ᾽ αὐτὸν ποὺ εἴτε ἐνσαρκώνει εἴτε καταδολιεύεται τὸν ἀγελαῖο ἄνθρωπο. Δὲν ἔχουμε πιὰ ἄρχοντες ἀλλὰ θλιβερὰ ὑποκατάστατα, τῶν ὁποίων ἡ πνευματικὴ καὶ ἠθικὴ χυδαιότητα ἀνταγωνίζε- τα! τὴν βαρβαρότητα κι ἀνευθυνότητα τοῦ ὄχλου. Μὲ μιὰ φράση: ἡ ἀνθρωπότητα δὲν ἔχει πιὰ ἰθύνουσα τάξῃ. Οὕτως ἐχόντων τῶν πραγμάτων, διαγράφε- ται σαφῶς ἕνα «δέον» γιὰ τοὺς ἐκλεκτούς. Γι᾿ αὐτοὺς δηλαδὴ ποὺ ἐπιβιώνουν -- γρηγοροῦσες συνειδήσεις μέσα στὴν πολιτικὴ καὶ πνευματι- κὴ ἐξαθλίωση τῶν πάντων. Γι᾿ αὐτοὺς ποὺ μὲ χίλιες θυσίες καὶ ταπεινώσεις θεῶνται, ἄκα- µπτοι μπροστὰ στὴν ἐξωλέσταση θύελλα τῶν καιρῶν, τὴν ἔκταση τῆς καταστροφῆς τοῦ Πολιτισμοῦ. Γι᾿ αὐτοὺς ποὺ ἀπὸ τὴν πολυσή- μαντή σκοπιὰ τῆς περιφρονημένης ἀτομικότη- τάς τους βλέπουν καθαρὰ ὅτι αὐτὸ ποὺ προβάλλεται ὡς «ἀνάμιξη στὰ κοινά», ὡς ἰδανικὸ «λαϊκῶν ἀγώνων», ἰσοδυναμεῖ μὲ σύνθλιψη καὶ ἐξάλειψη καὶ τῶν τελευταίων ἑστιῶν ἀντιστάσεως, ποὺ οἱ ἴδιοι ἀντιπροσω- πεύουν. Τὸ «δέον» αὐτὸ ταυτίζεται μὲ τὴν δημιουρ- γία ἰθύνουσας τάξεως ἔξω ἀπὸ τὸν οὕτως ἀποκαλούμενο «δημόσιο θίο» γενικῶς. Τὴν δημιουργία ἀριστείας σ᾽ ὅλους τοὺς τομεῖς. Τὴν δημιουργία μιᾶς τέχνης, πού οὔτε σιτίζεται στὸ ταμεῖο τῆς ἐξουσίας οὔτε ἐπιδιώκει τὴν δικαίωσή τῆς ἀπὸ τὸν ὄχλο. Τὴν δημιουργία ἀνεξάρτητων πυρήνων διανοουμένων, ποὺ οὔτε ἐκφράζουν κάποια «γραμμή» οὔτε ἐπιζητοῦν κάποια «λαϊκή βάση». Τὴ δημιουργία ὀμίλων ἐκπαιδευτικῶν ἢ ἐπιστημόνων, ποὺ οὔτε συνδι- καλίζονται οὔτε «κάνουν καρριέρα». Τὴ δη- μιουργία ἰδιωτικῶν ἑστιῶν ἀναζητήσεως πολι- τικῆς καὶ κοινωνικῆς, ποὺ δὲν συνάπτονται οὔτε πολιτικὰ οὔτε κοινωνικὰ μὲ τὴν ἀνθρω- ποβόρο κρατοῦσα τάξη πραγμάτων. Τὴ δη- μιουργία ἐν τέλει μορφῶν κοινωνικῶν ἴσα - ἴσα «ἄτυπων», ὅπως μὲ περιφρόνησῃ ἀλλὰ καὶ μὲ φόβο τὶς χαρακτηρίζει ἡ ἐξουσιαστική παράνοια. Ὅσοι μποροῦν νὰ τολμήσουν, ἂς τὸ πράξουν’ ὅσοι δὲν τολμοῦν, δὲν εἶναι ἄριστοι, δὲν εἶναι ἐκλεκτοί, δὲν εἶναι ταγοί, δὲν ἀνήκουν πράγματι στὴν ἰθύνουσα τάξη. Δ.Ι.Λ.