3562 ΛΑΜΠΡΟΣ ΝΤΟΚΑΣ: φύση τῆς ἐπιστημονικῆς ἀνακάλυψης. Η φιλοσοφία καὶ ἡ ἐπιστήμη πρέπει νὰ χρησιμοποιοῦν τὰ ἴδια μέσα ἔρευνας, γιατὶ ἡ διαφορά τους συνίσταται στὴ γενικότητα τῶν προβλημάτων καὶ στὸ ὅτι ἡ φιλοσοφία μπορεῖ νὰ διατυπώνει ὑποθέσεις, ὅταν ἀπουσιάζει ἢ εἶναι ἀνεπαρκὴς ἡ ἐμπειρικὴ ἐνέργεια. Δεύτερον: Η φύση τῆς γνώσης εἶναι πάντοτε ἐπιστημονικὴ καὶ ἀποκτᾶται μὲ τὴ βοήθεια τῆς ἐπιστημονικῆς σκέψης καὶ μεθόδου. Δὲν εἶναι ἀπαραίτητη ἡ θεώρηση σχήματος, ποὺ νὰ ἐκφράζει τὸ σύμπαν σὰν σύνολο, οὔτε εἶναι ἀναγκαία ἡ ἐπινόηση συστήματος, ποὺ νὰ καθορίζει τὴν λειτουργία τοῦ κόσμου. Δὲν ὑπάρχει καμμία λογικὴ αἰτία, γιὰ νὰ ἀρνούμαστε τὴν φαινομενικῶς τμηματικὴ καὶ πολύμορφη φύση τοῦ κόσμου. Τρίτον: Τίποτε δὲν μᾶς ἐπιβάλλει νὰ θεωροῦμε τὸν κόσμο σάν μιὰ ἑνότητα, ἔτσι ὀργανωμένη, ὥστε, ἄν γνωρίζουμε καλῶς ἕνα μέρος του, νὰ μποροῦμε νὰ συμπεράνουμε καὶ τὸ συμπλήρωμᾶ του. γνώση εἶναι φυσικὸ γεγονός, χωρὶς καμμιὰ μυστικὴ σημασία ἤ συμπαντικὴ σπουδαιότητα, δηλαδὴ δὲν ὑπάρχουν μυστικὲς γνώσεις μὲ ἰδιαίτερη φύση, ποὺ μὲ τὴ βοήθειὰ τοὺς συνάγονται τὰ ἀνύπαρκτα μυστήρια τοῦ κόσμου. Τέταρτον: Οἱ πηγὲς τῆς φιλοσοφίας πρέπει νὰ περιορίζονται στὴν ἐπιστημονικὴ Χριστιανισμὸς καὶ Οἰκονομία Μετὰ τὴν ̓Αναγέννηση ἡ ἐπιστήμη ἄλλαξε ριζικὰ τὸν προσανατολισμό τῆς. Γιά παράδειγμα, ὃ βαθύτατα θρησκευόμενος ̓Ισαὰκ Νεύτων μελετώντας τὰ θέματα τῆς φυσικῆς καὶ τῶν παγκοσμίων νόμων συνειδητὰ πίστευε, ὅτι ἐνεργοῦσε κατὰ θείαν ἐπιταγή, μὲ σκοπὸ νὰ ἀξιοποιήσει ὁ ἄνθρωπος τὴ φύση, ὥστε νὰ ζεῖ καλύτερα. Δηλαδὴ ὁ ἱδρυτὴς τῆς κλασσικῆς φυσικῆς πίστευε, ὅτι ἡ ἀξιοποίηση καὶ ἐκμετάλλευση τῆς γῆς καὶ τῶν φυσικῶν πόρων εἶχε τὴν προέλευσή τῆς στὴ θεία βούληση καὶ ὄχι στὴν ἀνθρώπινη δίψα γιὰ πλουτισμό. "Έτσι ὅσο περισσότερο ὁ ἄνθρωπος ἀξιοποιοῦσε καὶ ἐκμεταλλευότανε τὸ φυσικὸ περιβάλλον τόσο πληρέστερα ἀνταποκρινότανε στὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ. ̓Η ἐπιστήμη γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας ὑποστήριξε τὸ διχασμὸ τοῦ ὄντος ἐν ὀνόματι τοῦ Χριστιανισμοῦ τῆς Δύσεως καὶ τοῦ Θεοῦ. ̓Απὸ τὴ μιὰ μεριὰ ὁ Θεός καὶ ὁ κατ ̓ εἰκόνα αὐτοῦ ἄνθρωπος καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ Φύσις. ̓Η πανάρχαια ἀντίληψη ἀπὸ τὴν ἐποχή τοῦ ̓ Αρχέτυπου καὶ τῶν φιλοσόφων τῆς Ιωνίας ὅτι «Ἐν τὸ Ον» εἶχε διαγράψει ὁριστικἁ τὴν τροχιά της. ́Ο ἄνθρωπος κατ ̓ ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ ἔγινε κυρίαρχος τῆς φύσεως. ́Η Μεταρρύθμιση τοῦ ούθηρου ἔξω ἀπὸ τὶς δογματικὲς διαφορὲς μὲ τὸν Πάπα καὶ τὰ συγχωροχάρτια ποὺ πουλοῦσε, στόχευε στὴν ἀμφισβήτηση τῆς ῥρωμαϊκῆς παπικῆς ἐξουσίας. Οἱ γερμανικὲς χῶρες εἶχαν ἀποκτήσει στρατιωτικὴ καὶ οἰκονομικὴ δύναμη: πρὸς τί λοιπὸν ἡ θρησκευτικὴ ὑποταγὴ τῶν γερμανικῶν λαῶν στὴν παπικὴ ἐξουσία τοῦ Βατικανοῦ καὶ οἱ συνακόλουθες πολιτικὲς ὑποθηκεύσεις; Ἔπρεπε ὅμως νὰ βρεθοῦν --,