ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΠΑΤΖΙΜΑΣ. Ἢ βαρβαρότης τῆς σύγχρονης ψευδοδιαλέκτου «Τρισβάρβαρα τὰ ἑλληνικά των, οἱ ἄθλιοι» [Κ.Π. Καβάφης] ̓Επειδὴ σὲ ὡρισμένους φίλους ἀναγνώσαντας τὸ δοκίμιο τοῦ Μαρτίνου Χάιντεγγερ Τὸ ἐρώτημα ὅσον ἀφορᾶ τὴν τεχνικήν, τὴν νέα ὁλοκληρωμένη ἀπόδοσι τῆς Κοινωνίας τοῦ Θεάματος τοῦ Γκὺ Ντεμπὸρ καὶ τὸ κείμενο Πρὸς τοὺς ἀντι - ἐζουσιαστὰς ἀναφορικῶς πρὸς τὴν ̓Ισπανία ξένισε/ξάφνιασε ἡ μεταφράζουσα γλῶσσα, καὶ ἐπειδὴ ἄλλοι φίλοι προβλέπουν ὅτι θὰ ξεσηκώση κύματα ἰδεολογικῆς ἱερᾶς ἀγανακτήσεως (καί συνακόλουθες μάταιες προσπάθειες ἐμπορικοῦ ἐνταφιασμοῦ τῶν τόμων), κρίνουμε τίμιο νὰ σημειώσουμε τὰ κάτωθι. δηλαδὴ ἀνεπιτήδευτους, ἀνθρώπους τοῦ λαοῦ. 'Ἡ ἐγκαθίδρυσι τοῦ μονοτονικοῦ εἶναι τὸ πρῶτο βῆμα πρός τὸν ἐκλατινισμὸ τῆς ἑλληνικῆς (ρητῶς προταθέντα ἀπὸ τὸ ἀντεπαναστατικὸ ἐργαστήριο δημοσιογραφικοῦ συγκροτήματος ἤδη τὸ 1972). 8 Ἢ νέο - δημοτικιστικὴ κακοφωνία --ἔκτρωμα, ἔκφρασις ἐκπεσμοῦ καὶ προγραμματισμένη τεχνικὴ ἀφασίας, ἀποτελεῖ τὸ κύριο μέσον γιὰ τὴν πολιτιστικὴ 7 πολιτισμικὴ ἰσοπέδωσι καὶ τὸν στραγγαλιστικὸ ἔλεγχο τῶν συλλογικῶν μνημῶν τοῦ κοινωνικοῦ σώματος, ὅπως ἀκριβῶς διετυπώθη ὑπὸ τοῦ Ὑζώρτζ Οργουελ. ̓Εκεῖνο τὸ ὁποῖον διακυβεύεται δὲν εἶναι ὡρισμένα «ν» καὶ δῆθεν παρωχημένοι γλωσσικοὶ τύποι, ἀλλὰ αὐτὸ τοῦτο τὸ νοεῖν καὶ τὸ σκέπτεσθαι καὶ τὰ ἄξια πρὸς σκέψιν πράγματα, ἅπαντα ἔχοντα κοινὴ πηγὴ μὲ τὴν γλῶσσα. ̓Επὶ παραδείγματι, ἡ φαινομενικῶς ἀνώδυνος μεταλλαγὴ τῆς καταλήξεως - εως εἰς --- ἧς (ἐξόντωσις - λουμπενπρολεταριοποίησις τῶν τριτοκλίτων) συνιστᾶ μία καίρια ἰδεολογικὴ βραχυκύκλωσι τοῦ νοὸς συνεπαγομένη τὴν παράλυσι τῆς γλώσσας --- σώματος. Τὸ κακόηχον συμβαδίζει μὲ τὴν βάρβαρον χαύνωσιν, μὲ τὴν (αὐτο)λογοκρισία τῆς πολιτικῆς κοινωνίας καὶ τὴν ἀπεγνωσμένη ἀναδιοργάνωσι τοῦ Κράτους --- καὶ μὲ τὴν πατροπαράδοτο παντοειδῆ ἀναισθησία ἀριστερῶν τε καὶ δεξιῶν. ̓Ο ὕστερος ἔργολαβικός ρυθμὸς τῶν καπάτσων, τῶν ξύπνιων, τῶν καταφερτζήδων, τῶν (ἀντι) μή-κορόιδων, τῶν προοδευτικῶν (πρόοδος ἐστὶ ἡ ἀπομάκρυνσις ἐκ τῆς πρωταρχικῆς τοποθεσίας), δὲν μπορεῖ νὰ θριαμβεύσῃ παρὰ 1 Τὸ ἔρπον γλωσσικὸ πραξικόπημα κάποιων «διανοουμένων» (τουτέστιν τῶν εἰἶδικῶν τῆς μὴ - σκέψεως) ἐναντίον τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης, προκῦψαν ὡς ἀποκύημα τῶν διεστραμμένων φαντασιώσεων ἑνὸς δουλοπρεπῶς δυτικόφρονος παρισινοῦ συναδέλφου των τοῦ παρελθόντος αἰῶνος, εὑρίσκεται ἐν πλήρει ἐξελίξει καὶ φυσικά δὲν εἶναι τυχαῖον ὅτι συνοδεύει τὸ ὕστατο καὶ ἔσχατο ἐγχείρημα ἐκσυγχρονισμοῦ τοῦ Κεφαλαίου στήν ̓ Ελλάδα. Συνδέεται προσέτι μὲ τὸν μακαρθισμὸ τῆς ἀριστερᾶς στοὺς χώρους τοὺς ὁποίους ἐλέγχει ἀκόμη. 2 'Ο ἐνσκήψας γλωσσικὸς βαρβαρισμὸς ἐνοχρηστρώνει τὴν ὑλοποίησιν τῆς ἰδεολογίας καὶ τῆς δυτικῆς ταξινομικῆς νοοτροπίας ἐν Ελλάδι. 'Ἡ κακοποιὸς δημοτικιστικὴ δυσδιάλεκτος --- τεχνητὴ ἀπ ̓ ἄκρου εἰς ἄκρον -- οὐδεμία σχέσι ἔχει μὲ τὴν ὁμιλουμένη, ἀντιμετωπίζεται δὲ μὲ ἀπέχθεια καὶ χλευασμὸ ἀπὸ τοὺς ἁπλούς,