ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΠΑΤΖΙΜΑΣ. Ἢ βαρβαρότης τῆς σύγχρονης ψευδοδιαλέκτου ᾿Επειδὴ σὲ ὡρισμένους φίλους ἀναγνώ- σαντας τὸ δοκίµιο τοῦ Μαρτίνου Χάιντεγ- γερ Τὸ ἐρώτημα ὅσον ἀφορᾶ τὴν τεχνικήν, τὴν νέα ὁλοκληρωμένη ἀπόδοσι τῆς Κοινωνίας τοῦ Θεάµατος τοῦ Γκὺ Ντεμπὸρ καὶ τὸ κείµενο Πρὸς τοὺς ἀντι - ἐζουσιαστὰς ἀναφο- ρικῶς πρὸς τὴν ᾿Ισπανία ξένισε/ξάφνιασε ἡ µεταφράζουσα γλῶσσα, καὶ ἐπειδὴ ἄλλοι φίλοι προβλέπουν ὅτι θὰ ξεσηκώση κύματα ἰδεολογικῆς ἱερᾶς ἀγανακτήσεως (καί συ- νακόλουθες µάταιες προσπάθειες ἐμπορι- κοῦ ἐνταφιασμοῦ τῶν τόμων), κρίνουμε τίμιο νὰ σημειώσουμε τὰ κάτωθι. 1 Τὸ ἔρπον γλωσσικὸ πραξικόπημα κά- ποιων «διανοουμένων» (τουτέστιν τῶν εἰἶδι- κῶν τῆς μὴ - σκέψεως) ἐναντίον τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης, προκῦψαν ὡς ἀποκύη- μα τῶν διεστραμμένων φαντασιώσεων ἑνὸς δουλοπρεπῶς δυτικόφρονος παρισινοῦ συ- ναδέλφου των τοῦ παρελθόντος αἰῶνος, εὑρίσκεται ἐν πλήρει ἐξελίξει καὶ φυσικά δὲν εἶναι τυχαῖον ὅτι συνοδεύει τὸ ὕστατο καὶ ἔσχατο ἐγχείρημα ἐκσυγχρονισμοῦ τοῦ Κεφαλαίου στήν ᾿ Ελλάδα. Συνδέεται προ- σέτι μὲ τὸν μακαρθισμὸ τῆς ἀριστερᾶς στοὺς χώρους τοὺς ὁποίους ἐλέγχει ἀκόμη. 2 'Ο ἐνσκήψας γλωσσικὸς βαρβαρισμὸς ἐνοχρηστρώνει τὴν ὑλοποίησιν τῆς ἰδεολο- γίας καὶ τῆς δυτικῆς ταξινομικῆς νοοτρο- πίας ἐν Ελλάδι. 'Ἡ κακοποιὸς δηµοτικι- στικὴ δυσδιάλεκτος --- τεχνητὴ ἀπ᾿ ἄκρου εἰς ἄκρον -- οὐδεμία σχέσι ἔχει μὲ τὴν ὁμιλουμένη, ἀντιμετωπίζεται δὲ μὲ ἀπέ- χθεια καὶ χλευασμὸ ἀπὸ τοὺς ἁπλούς, «Τρισβάρβαρα τὰ ἑλληνικά των, οἱ ἄθλιοι» [Κ.Π. Καβάφης] δηλαδὴ ἀνεπιτήδευτους, ἀνθρώπους τοῦ λαοῦ. 'Ἡ ἐγκαθίδρυσι τοῦ μονοτονικοῦ εἶναι τὸ πρῶτο βῆμα πρός τὸν ἐκλατινισμὸ τῆς ἑλληνικῆς (ρητῶς προταθέντα ἀπὸ τὸ ἀντεπαναστατικὸ ἐργαστήριο δηµοσιογρα- φικοῦ συγκροτήµατος ἤδη τὸ 1972). 8 Ἢ νέο - δημοτικιστικὴ κακοφωνία --- ἔκτρωμα, ἔκφρασις ἐκπεσμοῦ καὶ προγραμ- ματισμένη τεχνικὴ ἀφασίας, ἀποτελεῖ τὸ κύριο μέσον γιὰ τὴν πολιτιστικὴ 7 πολιτι- σμικὴ ἰσοπέδωσι καὶ τὸν στραγγαλιστικὸ ἔλεγχο τῶν συλλογικῶν μνημῶν τοῦ κοινω- νικοῦ σώματος, ὅπως ἀκριβῶς διετυπώθη ὑπὸ τοῦ Ὑζώρτζ Οργουελ. ᾿Εκεῖνο τὸ ὁποῖον διακυβεύεται δὲν εἶναι ὡρισμένα «ν» καὶ δῆθεν παρωχημένοι γλωσσικοὶ τύποι, ἀλλὰ αὐτὸ τοῦτο τὸ νοεῖν καὶ τὸ σκέπτεσθαι καὶ τὰ ἄξια πρὸς σκέψιν πράγματα, ἅπαντα ἔχοντα κοινὴ πηγὴ μὲ τὴν γλῶσσα. ᾿Επὶ παραδείγματι, ἡ φαινομενικῶς ἀνώδυνος μεταλλαγὴ τῆς καταλήξεως - εως εἰς --- ἧς (ἐξόντωσις - λουμπενπρολεταριοποίησις τῶν τριτοκλίτων) συνιστᾶ μία καίρια ἰδεο- λογικὴ βραχυκύκλωσι τοῦ νοὸς συνεπαγο- μένη τὴν παράλυσι τῆς γλώσσας --- σώμα- τος. Τὸ κακόηχον συμβαδίζει μὲ τὴν βάρβα- ρον χαύνωσιν, μὲ τὴν (αὐτο)λογοκρισία τῆς πολιτικῆς κοινωνίας καὶ τὴν ἀπεγνωσμένη ἀναδιοργάνωσι τοῦ Κράτους --- καὶ μὲ τὴν πατροπαράδοτο παντοειδῆ ἀναισθησία ἀρι- στερῶν τε καὶ δεξιῶν. ᾿Ο ὕστερος ἔργολα- βικός ρυθμὸς τῶν καπάτσων, τῶν ξύπνιων, τῶν καταφερτζήδων, τῶν (ἀντι) μή-κορόι- δων, τῶν προοδευτικῶν (πρόοδος ἐστὶ ἡ ἀπομάκρυνσις ἐκ τῆς πρωταρχικῆς τοποθε- σίας), δὲν μπορεῖ νὰ θριαμβεύσῃ παρὰ