Δημαγωγία, δημαγωγοὶ καὶ δημαγωγούμενοι Ἢ «ἀγωγή», ἡ ὁδή)ηση τοῦ δήμου, δηλαδὴ ποὺ σκέπτεται, σὰν κὶ αὐτούς, ποὺ εἶναι ἀπολύτως φυσιολογικὴ ἐκδήλωση τοὺς μιλάει ἑπομένως γι ̓ αὐτὰ ποὺ ἐπιθὺυτῆς λειτουργίας τῆς ὁμάδας. Οἱ πολλοί, οἱ μοῦν, ποὺ τοὺς καταδολιεύεται, ποὺ τοὺς ἀνηγετικοὶ φύσει ἄγονται ἀπὸ τοὺς λίγους καταδημαγωγεῖ ἐν τέλει. Οἱ πολλοὶ δὲν ἡγετικοὺς ἢ τὸν ἕνα. Τοῦτο ἀποτελεῖ τὸ προνοοῦν, δὲν προβλέπουν, δὲν λογίζοπολιτικὸ ἀντικατόπτρισμα τῆς κατὰ φύσιν νται, ἄρα καὶ ὁ ἐκλεκτός τους δὲν θὰ ἔχη ἱεραρχικῆς διαβαθμίσεως τῶν μελῶν τῆς αὐτὰ τὰ (ἡνετικὰ) γνωρίσματα. ὁμάδας: Ἢ φύση ἱεραρχεῖ σωματικά, Ἢ τραγικὴ στιγμή, τὸ ἀδιέξοδο, πνευματικά, ἠθικὰ - δὲν ἰσοπεδώνει. “Ἢ δημιουργεῖται ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ γίνεται ἀνισότητα εἶναι ὁ νόμος της. Η ἰσότητα ἀντιληπτὴ ἡ ἔκρυθμη τροχιὰ τῆς ὁμάδας, εἶναι αὐθαίρετη σύμβαση, δόγμα, διαστροποὺ μοιραῖα προκύπτει σὰν συνέπεια τῆς φὴ τοῦ κατὰ φύσιν - καὶ ἐν τέλει εἶναι ὁδήγησης τοῦ δήμου ἀπὸ μὴ ἡγετικοὺς πολιτικὴ ἀπάτη. «ἡγέτες». ̓Ο παρὰ φύσιν καὶ κατ’ ἀναξιόἪ ὁδήγησι τοῦ δήμου ἐκφεύγει ἀπὸ τητα ἄγων δὲν εἶναι ἐξ ὁρισμοῦ εἰς θέσιν τὴν τροχιά τῆς, ὅταν οἱ ἄγοντες ἢ ὁ ἄγων νὰ συλλάβη τὸν τρόπο ἐπανορθώσεως τῆς δὲν εἶναι πράγματι ἡγετικοί, ἀλλὰ χαρα«παρεκκλίσεως» τῆς τροχιᾶς. Οἱ ἐνέρκτηρίζωνται ἀπὸ τὰ γνωρίσματα τοῦ μὴ }ειές του εἶναι σπασμωδικὺς καὶ ἰσοδυναἡγετικοῦ ἀνθρώπου: τὴν ἀπρονοησία ἢ μοῦν μὲ ἁλυσίδα ἐπαναλαμβανομένων λαἀπροβλεψία, τὸν δόλο, τὸ ψεῦδος, τὴν θῶν. ̓Αλλὰ καὶ οἱ ἀγόμενοι, ποὺ συνθλίμαζικὴ - μὴ προσωπικὴ ἀντίληψη τῶν ῥονται κάτω ἀπὸ τὶς συνέπειες τῆς ἐν πραγμάτων, τὴν οἰκονομιστικὴ θεώρηση ἐκτροπῆ πορείας, δὲν εἶναι εἰς θέσιν τοῦ ἀνθρώπου. Στὴν περίπτωση αὐτὴ ὁ ἐπίσης -- ὡς ἐκ τῆς φύσεως τοῦ ἀνηγετικοῦ «νοῦς», τὸ λογικὸν (ποὺ φύσει κυβερνᾶ τὰ ἀνθρώπου -- νὰ ἀντιληφθοῦν τὴν αἰτία, πάντα) ὑποκαθίσταται ἀπὸ τὸ ἐπιθυμητιπολὺ περισσότερο δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ κὸν καὶ ἐν τέλει ἡ πορεία τῆς ὁμάδας, ἡ ἐκλέξουν τρόπους ἀποκαταστάσεως τῆς ὁδήγηση τοῦ δήμου, ἐπιτυγχάνεται μὲ τὴν ὀρθῆς πορείας. ̓Η φάση αὐτὴ εἶναι πράγἄλογη κολακεία τῶν χυδαίων, καθοδηγουματι δραματική, ἀλλὰ ἔχει κι ἕνα στοιχεῖο μένων ἀπὸ τοὺς ὃμοιους πρὸς αὐτοὺς ἱλαρότητας: θυμίζει λίγο θεατρικὴ φάρσα. καθοδηγητές. Αὐτοί εἶναι οἱ δημαγωγοί, Πῶς «λύεται» ἡ τραγωδία, πῶς ἐπιμέ τήν κακῆς σημασία ποὺ προσέλαβε ὁ τυγχάνεται ἡ «τῶν τοιούτων παθημάτων ὄρος, ἀνηλαδὴ λήνέτες» ἄλογοι, ἐπιθυμητικάθαρσις»; Δυστυχῶς ὁ κλασσικὸς ὁρικοί, ἀπρόνοοι, ἀπροβλέπτες - καὶ στὴν σμὸς τοῦ ̓Αριστοτέλη γιὰ τὸ θεατρικὸ πολιτικὴ πράξη κατ ̓ ἀνάγκην δόλιοι καὶ δράμα δὲν ἰσχύει γιὰ τὸ πολιτικὸ δράμα: ὑποκριτικοί. Δὲν τιμωροῦνται οἱ κακοὶ οὔτε ἔπιβραΣήμερα, στὴν ἐποχὴ ποὺ ἡ ἰσότητα ῥεύονται οἱ ἀγαθοί. Οἱ πολλοί, «φύσει ἀποτελεῖ τὴν ἰδεολογικὴ βάση τῶν πολιτιἀνδραποδώδεις» -- πάλι κατὰ τὸν ̓Αρικῶν καθεστώτων, τὴν πηγὴ τῆς ἐξουσίας, στοτέλη --, θὰ ἀποφασίζουν πάντοτε ὅπως ἡ ἐμφάνιση «ἡγετῶν» ποὺ δὲν διαθέτουν ἀποφάσιξαν καὶ πρίν. “Ἢ ἰσότητα θὰ τὰ γνωρίσματα τοῦ ἡγέτου καὶ δὲν ἔχουν σκηνοθετήση καὶ πάλι μὲ τὴν πασίγνωστη συνεπῶς τὶς προὐποθέσεις νὰ ἄγουν μὲ πιὰ τεχνική τής τὴν νέα παράσταση τῆς ἀσφάλεια τοὺς πολλούς, εἶναι ἀναγκαία νέας πολιτικῆς τραγωδίας, ὅπου νεοδήμακατάληξη. Οἱ πολλοί, ποὺ ἐν ὀνόματι τῆς γωγοὶ καὶ παλαιοδημαγωγούμενοι θὰ μοιἰσότητας δικαιοῦνται νὰ ἀποφασίζουν γιὰ ρασθοῦν κατὰ τὰ ἰσχύοντα πρότυπα τοὺς τὸ ποιὸς θὰ εἶναι ὁ ἡγέτης, ἀναδεικνύουν αἰώνιους θλιβεροὺς ρόλους τους. «φυσιολογικὰ» τὸν ὅμοιό τους: αὐτὸν 4.1.1.