Σ ́ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ὃ Περὶ φιλανδρωπίας, ἄλλως κοινωνικοῦ κράτους Ἢ φιλανθρωπία ἐκδηλώνεται πρακτικὰ μὲ τὴν δωρεάν ὑποστήριζξη τῶν ὑλικὰ ἀδυνάτων ἀνθρώπων. Τὴν φιλανθρωπία ἀσκοῦν αὐτοὶ ποὺ ἰδεολογικὰ κηρύσσουν καὶ κοινωνικὰ ἐπιδιώκουν τὴν ὑλικὴ (σωματικὴ καὶ οἰκονομική) ἀδυναμία τῶν ἀνθρώπων. Σᾶς φαίνεται παραδοξολογία; Πάρτε τὶς θεοκρατικές ἰδεολογίες: κηρύσσουν τήν οἰκονομικὴ ἀπρονοησία μὲ πρότυπο «τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ» καὶ τὴν παραχώρηση τοῦ ἑνὸς χιτῶνος, ἄν διαθέτῃ κανεὶς δύο. Καὶ μόλις, μετὰ τὸν ἐνστερνισμὸ τῶν κηρυγμάτων αὐτῶν, περιέλθη «φυσιολογικὰ» κανεὶς σὲ κατάσταση πραγματικῆς ἔσχατης ἐνδείας, σπεύδει ἡ θεοκρατία εἰς βοήθειάν του... ̓αΑφ ̓ ἑτέρου οἱ ἴδιες θεοκρατικὲς ἰδεολογίες ἀγκαλιάζουν τυφλούς, χωλούς, παραλυτικούς, «πτωχοὺς τῷ πνεύματι» καὶ πάσης ἄλλης κατηγορίας σωματικὰ καὶ πνευματικὰ ἀναπήρους καί συγκροτοῦν μ ̓ αὐτοὺς τὴν βάση καὶ τὸν κορμὸ τῆς πελατείας τους. ( ́Η ἀνθρώπινῇ ἀδυναμία γενικὰ εἶναι πάντοτε ὃ μέγας κράχτης τῶν θρησκειῶν). Καὶ παράλληλα σπεύδουν εἰς παραμυθίαν, πνευματικήν καὶ περιθαλπτικήν, τῶν πασχόντων αὐτῶν. ̓Η φιλανθρωπία ὀργανώθηκε ἀρχικὰ ὡς κοινωνικός θεσμὸς ἀπὸ τὶς θρήσκεῖος καὶ ἀσκήθηκὲ ἀποκλειστικὰ ἀπ ̓ αὐτές. Τὰ πρῶτα πτωχοκομεῖα, συσσίτια ἐνδε- ὧν, λεπροκομεῖα, φρενοκομεῖα ὅλα ἄγνωστα κατὰ τὴν ἀρχαιότητα - εἶναι ἔργο τῶν θρησκειῶν. Σήμερα ἡ φιλανθρωπία λέγεται «κοινωνικὴ πολιτικὴ». “Ἢ κοινωνικὴ πολιτικὴ προέκυψε ὡς ἐκδήλωση τῆς πολιτικῆς ἰδεολογίας τῆς ἀκτημοσύνης (ἤ τῆς «κοινοκτημοσύνης», ὅπως ψευδεπίγραφα ὀνομάζεται). ̓Η ἰδεολογία αὐτὴ καταστρέφει τὴν ὑπάρχουσα ἰδιοκτησία καὶ τὶς ὀρ)ανωμένες οἰκονομικὲς ἐπιδόσεις γενικὰ ἢ ἀποτρέπει τὴν ἀπόκτηση ἢ ὀργάνωσὴ νέων, καὶ στὴ συνέχεια σπεύδει εἰς βοήθειαν τῶν θυμάτων της. Μισθοί, συντάξεις, ἐπιδόματα, βοηθήματα, ἐπιδοτήσεις, ἀσφαλίσεις, στέγη, δάνεια κ.λπ. εἶναι οἵ σύγχρονες μορφὲς ἀσκήσεὡς τῆς φιλανθρωπίας ἀπὸ ἐκείνους ἀκριβῶς ποὺ δημιουργοῦν τὴν ἀνάγκη ἀσκήσεώς τῆς. Ἢ ἰδεολογία τῆς ἀκτημοσύνης, εἴτε στὴν ἀνοιχτὴ καὶ ὡμὴ μορφὴ τῆς (κομμουνιστικὴ) εἴτε στὴν συγκεκαλυμμένη καὶ δόλια ἐκδήλωσή της (σοσιαλιστικὴ), δὲν εἶναι τίποτα ἄλλο ἀπὸ ἕνας κινητήρας ποὺ κατευθύνεται πάνω σὲ δύο τροχιός; τὴν οἰκονομικὴ ἐξαθλίωση τῶν ἀτόμων καὶ τὴν παράλληλη «σωτηρία», τὴν διάσωσή τους ἀπὸ τὴν ἀθλιότητα. Θύτης καὶ σωτὴρ εἶναι ἔννοιες ταυτόσημες ἐπὶ τοῦ προκειμένου. Διερωτᾶται κανείς, ἄν ἡ σχιζοφρενικὴ αὐτὴ διπλῆ δραστηριότη-