Σ΄ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ὃ Περὶ φιλανδρωπίας, ἄλλως κοινωνικοῦ κράτους Ἢ φιλανθρωπία ἐκδηλώνεται πρακτικὰ μὲ τὴν δωρεάν ὑποστή- ριζξη τῶν ὑλικὰ ἀδυνάτων ἀνθρώ- πων. Τὴν φιλανθρωπία ἀσκοῦν αὐτοὶ ποὺ ἰδεολογικὰ κηρύσσουν καὶ κοινωνικὰ ἐπιδιώκουν τὴν ὑλικὴ (σωματικὴ καὶ οἰκονομική) ἀδυναμία τῶν ἀνθρώπων. Σᾶς φαίνεται παραδοξολογία; Πάρτε τὶς θεοκρατικές ἰδεολογίες: κηρύσσουν τήν οἰκονομικὴ ἀπρο- νοησία μὲ πρότυπο «τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ» καὶ τὴν παραχώρη- ση τοῦ ἑνὸς χιτῶνος, ἄν διαθέτῃ κανεὶς δύο. Καὶ μόλις, μετὰ τὸν ἐνστερνισμὸ τῶν κηρυγμάτων αὐ- τῶν, περιέλθη «φυσιολογικὰ» κα- νεὶς σὲ κατάσταση πραγματικῆς ἔσχατης ἐνδείας, σπεύδει ἡ θεο- κρατία εἰς βοήθειάν του... ᾿αΑφ᾿ ἑτέρου οἱ ἴδιες θεοκρατικὲς ἰδεο- λογίες ἀγκαλιάζουν τυφλούς, χω- λούς, παραλυτικούς, «πτωχοὺς τῷ πνεύματι» καὶ πάσης ἄλλης κατη- γορίας σωματικὰ καὶ πνευματικὰ ἀναπήρους καί συγκροτοῦν μ᾽ αὐτοὺς τὴν βάση καὶ τὸν κορμὸ τῆς πελατείας τους. (΄Η ἀνθρώπι- νῇ ἀδυναμία γενικὰ εἶναι πάντοτε ὃ μέγας κράχτης τῶν θρησκειῶν). Καὶ παράλληλα σπεύδουν εἰς πα- ραμυθίαν, πνευματικήν καὶ περι- θαλπτικήν, τῶν πασχόντων αὐ- τῶν. ᾿Η φιλανθρωπία ὀργανώθη- κε ἀρχικὰ ὡς κοινωνικός θεσμὸς ἀπὸ τὶς θρήσκεῖος καὶ ἀσκήθηκὲ ἀποκλειστικὰ ἀπ᾿ αὐτές. Τὰ πρῶ- τα πτωχοκομεῖα, συσσίτια ἐνδε- ὧν, λεπροκομεῖα, φρενοκομεῖα - ὅλα ἄγνωστα κατὰ τὴν ἀρχαιότητα - εἶναι ἔργο τῶν θρησκειῶν. Σήμερα ἡ φιλανθρωπία λέγεται «κοινωνικὴ πολιτικὴ». “Ἢ κοινω- νικὴ πολιτικὴ προέκυψε ὡς ἐκδή- λωση τῆς πολιτικῆς ἰδεολογίας τῆς ἀκτημοσύνης (ἤ τῆς «κοινο- κτημοσύνης», ὅπως ψευδεπίγρα- φα ὀνομάζεται). ᾿Η ἰδεολογία αὐ- τὴ καταστρέφει τὴν ὑπάρχουσα ἰδιοκτησία καὶ τὶς ὀρ)ανωμένες οἰκονομικὲς ἐπιδόσεις γενικὰ ἢ ἀποτρέπει τὴν ἀπόκτηση ἢ ὀργά- νωσὴ νέων, καὶ στὴ συνέχεια σπεύδει εἰς βοήθειαν τῶν θυμάτων της. Μισθοί, συντάξεις, ἐπιδόμα- τα, βοηθήματα, ἐπιδοτήσεις, ἀ- σφαλίσεις, στέγη, δάνεια κ.λπ. εἶναι οἵ σύγχρονες μορφὲς ἀσκήσε- ὡς τῆς φιλανθρωπίας ἀπὸ ἐκεί- νους ἀκριβῶς ποὺ δημιουργοῦν τὴν ἀνάγκη ἀσκήσεώς τῆς. Ἢ ἰδεολογία τῆς ἀκτημοσύνης, εἴτε στὴν ἀνοιχτὴ καὶ ὡμὴ μορφὴ τῆς (κομμουνιστικὴ) εἴτε στὴν συγκε- καλυμμένη καὶ δόλια ἐκδήλωσή της (σοσιαλιστικὴ), δὲν εἶναι τίπο- τα ἄλλο ἀπὸ ἕνας κινητήρας ποὺ κατευθύνεται πάνω σὲ δύο τρο- χιός; τὴν οἰκονομικὴ ἐξαθλίωση τῶν ἀτόμων καὶ τὴν παράλληλη «σωτηρία», τὴν διάσωσή τους ἀπὸ τὴν ἀθλιότητα. Θύτης καὶ σωτὴρ εἶναι ἔννοιες ταυτόσημες ἐπὶ τοῦ προκειμένου. Διερωτᾶται κανείς, ἄν ἡ σχιζο- φρενικὴ αὐτὴ διπλῆ δραστηριότη-