ΑΚΡΟΒΟΑΙΣΜΟΙ Περὶ «λαϊκισμοῦ» Ζοῦμε σὲ μιὰ ἐποχὴ γενικῆς σύγχυσης. Μιὰ νέα ὁρολογία δημιουργήθηκε πρόσφατα καὶ ἀντικατέστήσε τὴν παλαιότερη, τοῦ δημαγωγοῦ. ̓Εν ὀνόματι τοῦ λαοῦ οἱ νέοι δημαγωγοὶ, οἱ λαϊκιστὲς, καταστρέφουν τὴ γλῶσσα, ὁιαστρέφουν τοὺς σκοποὺς τῆς παιδείας, παγιδεύουν τὶς ἀδίες, ἐνισχύουν τὴν ἀντιμαχία ἀντιπαραθέτοντας τοὺς μὲν πρὸς τοὺς δὲ καὶ τέλος ἐπιδροῦν καταλυτικὰ πάνω στὸ πνεῦμα καὶ στὴ φυσικὴ ὑπόσταση τῶν ἀτόμων, ὥστε νὰ παύσουν ν ̓ ἀντιδροῦν καὶ νὰ δεχθοῦν τὰ τετελεσμένα, τὶς κατεστήμένες θέσεις, ποὺ ἢ ἐξουσία ἐπιβάλλει. Καὶ ὅλα ὑπὲρ τοῦ λαοῦ! Αὐτὴ ἡ ἔντεχνη ἐκμετάλλευσή τοῦ ὅρου «λαὸς» θὰ μᾶς ἀπασχολήσει ἀμέσως. Τὸν λαό οἱ λαϊκιστὲς -- τοποτηρητὲς τοῦ ἐξουσιαστικοῦ κατεστημένου τὸν ταυτίζουν, χωρὶς νὰ τὸ λὲν, μὲ τὴν πηγὴ τοῦ «δικαίου». Ἔτσι, ἐξασφαλίζοντας γιὰ τὸν ξαυτὸ τοὺς τὸ δικαίωμα, ποὺ οἱ μηχανισμοὶ τῆς ἐξουσίας τοὺς ἔδωσαν, νὰ ἡγοῦνται τοῦ λαοῦ, ἐμφανίζονται ὡς προστάτες τοῦ δικαίου. ”Αν δὲν συμφωνεῖς ἑπομένως μὲ τοὺς ἐξουσιαστές, δὲν συμφωνεῖς μὲ τὸ λαὸ - ἄρα δὲν θέλεις τὸ «δίκαιο». Ἢ παιδεία ποὺ ἔχουμε λάβει, καὶ ἐννοῶ αὐτὴν ποὺ προετοιμάζει ἀνθρώπους γιὰ νὰ προσαρμοστοῦν στὰ ἐξουσιαστικὰ συστήματα διοίκησης, δὲν μᾶς ἐπιτρέπει νὰ διακρίνουμε αὐτὴ τὴν ἔντονη ἐκμετάλλευση τοῦ ψευδεπίγραφου ὅρου «λαὸς», ποὺ δηλοῦται σὰν σύνολο, ἀπὸ τὸ λαὸ ὑποσύνολο, ποὺ τὸν ἔχουν μεταβάλει σὲ ὄργανο ἐπιβολῆς τῆς παρά φύσιν ἡγεσίας εἰς βάρος τοῦ συνόλου. Αντε, δηλαδή, νὰ ξεμπλέξεις αὐτὸ ποὺ συμβαίνει... ̓4π ̓ τὰ πανάρχαια βεβαίως χρόνια μὲ τὴ λέξη «λαὸς» ἐντοπίζουμε τὸ χαμηλότερο διανοητικὰ ἐπίπεδο τῶν πολιτῶν, ποὺ κατὰ τὸν σχηματισμὸ τῆς ἡγετικῆς πυραμίδας ἔπαιζε τὸ ρόλο τῆς βάσης. Ρόλο πολὺ σημαντικὸ, ΕΑΝ δεχθοῦμε ὅτι ἢ ἡγεσία σχηματιζόταν ἀξιοκρατικὰ. Μὲ αὐτὸ τὸ κριτήριο οἱ κινούμενοι νὰ σχηματίσουν τέτοιες λαϊκὲς συσπειρώσεις ξεχωριστῶν συμφερόντων, πέραν τοῦ γενικοῦ, ποὺ οἱ διαδικασίες τῆς πολιτείας ἀνάθεταν στοὺς ἄριστους, ὄχι μόνον θὰ κρίνονταν ἔνοχοι, ἀλλὰ, ὅπως ἔλεγε ὁ Δημόκριτος, «καθὼς ὑπάρχουν οἱ νόμοι ποὺ προβλέπουν γιὰ τὰ ἀγρίμια καὶ τὰ ἑρπετὰ, θὰ ἔπρεπε νὰ ἐξοντώνονται κι αὐτοὶ πού στρέφονται κατὰ τῆς πολιτείας». Ἐμεῖς ὄχι μόνο δὲν κάνουμε κάτι ἀνάλογο, ἀλλὰ ὀργανώνουμε τὸ λαὸ σὲ ὁμάδες μὲ ἰδιαίτερα συμφέροντα καὶ μ ̓ αὐτὲς τὶς λαϊκὲς συσπειρώσεις ἀσκοῦμε πίεση μὲ σκοπὸ τὴν ἐξουσία ἤ πίεση γιὰ ὁιατήρηση τῶν κεκτημένων δικαιωμάτων. 4ικαιωμάτων, ποὺ συμπτωματικὴ μόνο σχέση μπορεῖ νὰ ἔχουν μὲ τὸ δίκαιο, ἀφοῦ αὐτὸ, ὅπως σημειώνει ὁ «4αυλὸς», μόνον σὰν οἰκουμενικὸ μπορεῖ νὰ λειτουργήσει. Καὶ ἀντὶ νὰ ζεσήηκωθοῦμε ὅλοι ὅσοι βλέπουμε τὶς στημένες αὐτὲς παγίδες, ποὺ