ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ἢ ο ΤΟΥ «Δ» ΔΗΜ. ΜΠΟΓΔΑΝΟΠΟΥΛΟΣ 'Ο Δουμπροῦκος ̓Εκείνη τὴν ἡμέρα σταμάτησε ἡ ἁμαξοστοιχία στὴν παραλία τῆς Πάτρας. Μὲ ἀμέτρητα φορτηγὰ βαγόνια. ̓Απ ̓ ἔξω ἕγραφαν: ́Ίπποι ὀκτώ --- Ανδρες τριάκοντα δύο. Πρὶν λίγες ἡμέρες εἶχαν προωθήσει γιὰ τὸ Μέτωπο τὰ μουλάρια τοῦ πυροβολικοῦ τῆς Τρίτης Μεραρχίας. Σήμερα θὰ φόρτωναν μὲ ἄνδρες. Ὄχι τριάντα δύο, ἀλλὰ ἑκατὸν τριάντα δύο στό κάθε βαγόνι, Ὅσοι δὲν χωροῦσαν μέσα, πήδαγαν στὶς στέγες, τραγουδώντας; «Μαύρη εἶν ̓ ή νύχτα στὰ βουνά»! "Αλλοι γαντζώνονταν στὰ σκαλοπάτια καὶ στὰ κάγκελα τῶν βαγονιῶν. Στὸ τελευταῖο βαγόνι πιάστηκε καὶ ὁ Λουμπροῦκος, τοῦ ἔκτου λόχου. Τὸ τραῖνο ξεκίνησε σιγά, σιγά. Ἔφτασε στὸ μηχανοστάσιο τοῦ ́ ̓Αη-Διονύση. Ἔβαλε νερὸ καὶ κάρβουνο στὴ μηχανὴ καὶ ἄρχισε, μὲ ταχύτητα, νὰ ξεμακραίνει. Οἱ Πατρινοὶ κουνοῦσαν τά μαντήλια τους: «Στὸ καλὸ καὶ μὲ τὴ νίκη!» Ὡς ποὺ χάθηκε τὸ τραϊνο. Σὲ κάποια στροφὴ ὁ Λουμπροῦκος ξαπολύθηκε, ἄξαφνα, ἀπὸ τὸ κάγκελο ποὺ κρατιώταν. Ἔπεσε κάτω ἀπὸ τὸ βαγόνι καὶ κυλίστηκε στὸ χαντάκι. ̓Απὸ λάθος, Ἢ ἐπίτηδες; «Θεὸς οἶδεν»! Ὁ Θεὸς καὶ ἡ ψυχὴ τοῦ Λουμπρούκου. "Ως ποὺ νὰ προλάβουν οἱ συνεπιβαίνοντες νὰ ̓δοῦνο τί συνέβη, τὸ τραῖνο ἔφυγε. Γρατζουνισμένος ἀπὸ τὰ καλάμια καὶ γεμάτος λάσπες. ἔρριξε μιὰ ὕστατη ματιὰ στὸ τελευταῖο βαγόνι ποὺ χανόταν. Καὶ ἀφοῦ ἠταν ἀδύνατο νὰ τρέξει νὰ τὸ φτάσει, γύρισε πάλι «μέτωπο» πρὸς τὴν ἀφετηρία. Πεζοπορώντας, ἀνάμεσα στὶς ράγες. ἔφτασε στὸν ̓ Αη-Διονύση. ̓Απέναντι ἦταν τὸ φρουραρχεῖο. « ̓Ανέφερὼ» κανονικὰ γιὰ τὸ ἀτύχημα του καὶ ἐζήτησε ἀπὸ τὸ Φρούραρχο νὰ τοῦ ὑκδοθεὶ εἰδικὸ Φύλλο Πορείας γιὰ τὸν προορισμό του. Πρὸς συνάντησιν τῆς Μονάδος του. Πῆρε τὸ φύλλο καί τὴν ἄλλη ̓μέρα ἔπιβιβάστηκε σ ̓ ἕνα καμιόνι στρατιωτικό, ποὺ πήγαινε πρὸς τὴν ̓Αθήνα, ̓Εκεῖ κατέβηκε. Χάζεψε ἄσκοπα δυό-τρεῖς ἡμέρες. ́Οταν τέλειωσε ἡ ςηρὼ Τρ] πορείας», ποὺ εἶχε στὸ σακνίο].'. παρω οιαςσται, κανονικὰ καὶ πάλι, στὸ Φρουραρχεῖο τῆς ̓Αθήνας, πρὸς θεώρησιν τοῦ φύλλου καὶ προώθησιν στὰ «περαιτέρω» καὶ ταυτόχρονο ἐφοδιασμὸ μὲ κουραμάνα καὶ κασσόρι. Αλλο καμιόνι τὸν παρέλαβε καὶ τὸν κατέβασε στὴ Λάρισα. ̓Αλλὰ ὁ Λουμπροῦκος εἶχε ὑψηλὸ προορισμό: Τὴν ἐνίσχυση τῆς Τρίτης Μεραρχίας. Νέα θεώρηση τοῦ Φύλλου Πορείας, «διὰ παντὸς μεταγωγικοῦ μέσου, ὀντελλομένου πρὸς τοῦτο». Μετὰ ἀπὸ δεκαήμερη πορεία ἔφτασε στὴ Βέροια --- ἔδρα ἔμπεδης Μονάδας, ποὺ εἶχε τὸν προορισμὸ συγκρότησης καὶ ἔφοδιασμοῦ « ̓Αποστολῶν στὸ Μέτωπο». Χτύπησε τὴν πόρτα τοῦ "Ὑπασπιστήριου. - Ἐμπρός! Ηταν ὑπασπιστὴς ἕνας εὐτραφὴς «ἔφεδρος ἐξ ἐφέδρων». Λοχαγός, Πρωτονοτάριος, ἀπὸ τὴ Νάξο. Παλαίμαχος τῶν Βαλκανικῶν πολέμων καὶ τῆς Μικρασίας. Τέτοιοι ὑπηρετοῦσαν «στά μετόπισθεν». Μπῆκε ὁ Λουμπροῦκος. Πάνοπλος, μὲ πλήρη ἐξάρτηση. Βρόντηξε ζωηρὰ τόν ὑποκόπανο τοῦ ὅπλου του κάτω στὸ τσιμέντο. Χράπι Ταυτόχρονα μὲ τ ̓ ἄρβυλα, σὲ ἄψογο χαιρετισμό. - Λουμπροῦκος Αντώνιος. Τοῦ ἔκτου λόχου, δωδέκατου πεζικοῦ Συντάγματος. Λαμβάνω τὴν τιμὴν νὰ ζητήσω τὴν θεώρησιν τοῦ φύλλου πορείας μου, καθότι μεταβαίνων πρὸς συνάντησιν τῆς Τρίτης Μεραρχίας! Τὰ λόγια τῆς ἀναφορᾶς τὰ ἤξερε ἀπ ̓ ἔξω κι ̓ ἀνακατωτά. Τὸ πρόσωπο τοῦ Λουμπρούκου κύτταζε πρὸς τὴν κατεύθυνση τῆς Τρίτης Μεραρχίας, ἀλλὰ τὸ στέμμα ἀπὸ τὸ στραβοφορεμένο δίκωχό του ἀτένιζε ὀνειροπόλα πρὸς ̓Ανατολάς. Κατὰ τὴν ̓Αγια-Σοφιά! Καὶ τὰ ἄρβυλα. σαράντα πέντε νούμερο, θύμιζαν «τοῦ Χατο /πέτρου τὰ παπούτσια στοῦ {όντοι τὰ ποδάρια», ὅπως ἔλεγε ὁ Κολοκοτρώνης γιὰ τοὺς νόμους ποὺ μᾶς ἔφεραν οἱ Βαβαρέ-