τη ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ Ι05ΕΡΗ ΒΙ ΕΙΟΗΕΕ, («οΗΙ6ΠΙΡΟΥαΡΥ Ηθγηιεπει{ος ΠΕΥΗΙΘΠΕΙἰος αν α Μειλοᾶ, ΡΗΙΙοξορἠν απα ΟΥ̓ ἶφμο (Ἢ σύγχρονη ἑρμηνευτική: ἡ ἑρμηνευτικὴ ὡς μέθοδος, ὡς φιλοσοφία καὶ ὡς κριτικἠ) Στὸ ἔργο αὐτὸ τοῦ καθηγητοῦ Μπλάϊχερ. ἐπιχειρεῖται ἡ ἀξιολόγηση ὁρισμένων συγκρουομένων καὶ συμπληρωματικῶν προσεγγίσεων τῆς ἑρμηνευτικῆς βασιζόμενη σὲ ἐπιλογὴ ἀπὸ τὰ ἔργα τῶν κυριοτέρων ἐκπροσώπων της (Βειιί, (αάαπιετ, Ηδθῦειπιᾶς καὶ ΒΙεοειτ, ἐνῷ παραλείπεται ὁ ΑΡε[). 'Ἡ ἐπιλογὴ τῶν κειμένων αὐτῶν φαίνεται ν ̓ ἀποτελεῖ καὶ τὸν κύριο χαρακτῆρα τοῦ ἔργου του. ̓Ενῶ ὁ σ. ἐξετάζει μὲ προσοχὴ στὴν εἰσαγωγή του («Κριτικὴ ἑρμηνευτικὴ») τὴν συμβολὴ τῆς φιλοσοφίας τοῦ Μαρτίνου Χάΐίντεγγερ, ἐν τούτοις ἐπιμένει σὲ παραπομπὲς καὶ σὲ παραφράσεις, ποὺ σὲ τελευταὶα ἀνάλυση τείνουν νὰ καθιστοῦν τὸ ἔργο προσιτὸ μόνο σ ̓ ἐκείνους ποὺ εἶναι ἤδη ἐξοικειωμένοι μὲ τὰ βασικᾶ κείμενα. ̓ Απὸ τὴν ἄλλη μεριά, ἐνῶ στὸ πρῶτο κεφάλαιο τοῦ ἔργου αὐτοῦ ὁ σ. ὑποστηρίζει τὴν ἀντίληψη ὅτι ὁ Βειιὶ χρησιμοποιεῖ τὴν κατανόηση ὡς μέθοδο, στὸ δοκίμιό του ἀντίθετα γιὰ τὸν Βε!ιή (σ. 101) ὁ σ. διατείνεται ὅτι ὁ Βειιὶ θεωρεῖ τὴν κατανόηση ὡς παράγωγο τῆς ἑρμηνείας, σύγχυση ποὺ ἐνισχύεται -- ὅπως καὶ σὲ ἄλλες ἀτυχῶς περιπτώσεις --- ἀπὸ τὴν νεολογιστικἡ ὁρολογία του, ὅπως «γλωσσικότηήτα», «ἀντιφατικότητα» κ.τλ., ποὺ δὲν εἶναι ἐννοιολογικὰ εὐκρινεῖς. ́Ἡ προσπάθεια τοῦ καθηγητοῦ Μπλάίχερ νὰ θεωρήσει τὴν «προκατάληψη» ὡς «ὑπερβατικὸ στοιχεῖο» (σ. 3234) σὲ προφανῶς ἀτυχῆ ἀντιστοιχία πρὸς τοὺς ὅρους τοῦ Ντίλτεῦ Οεἰςί καὶ ΙΤ,ερεπ (πνεῦμα καὶ ζωή) ὡς ὅρους γιὰ τὴν δυνατότητα τοῦ εἰδέναι, ἐν τούτοις ἀποτελεῖ ὁρισμὸ ἀνεπαρκῆ, στὸ μέτρο ποὺ ὄχι μόνο ἡ ὕπαρξη καὶ ἡ ἀνυπαρξία προκαταλήψεων, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ ἡ νηφαλιότητα τείνουν νὰ διεκδικοῦν τὸν χαρακτῆρα τοῦ ὑπερβατικοῦ. Βασικὴ παραμένει ἡ ἀμφιβολία ἀπὸ τὸ ἔργο αὐτό, ἂν ἡ σύγχρονη ἑρμηνευτικὴ προχώρησε πέραν τοῦ ἀρχικοῦ ἔργου τοῦ Ντίλτεύ κι ἀκόμη ἂν ἡ θεωρία ὅτι οἱ ἀλλοιώσεις τῆς ἐπικοινωνίας μποροῦν νὰ ἑρμηνευθοῦν σ ̓ ἕνα πολιτικὸ καὶ κοινωνικὸ πλαίσιο, διαθέτει συνοχὴ καὶ πειθώ. Μανώλης Μαρκάκης ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ 1. ΛΑΖΑΝΑΣ, ̓Αρχαΐοι “Ἕλληνες ἐπιγροαμματοποιοὶ τοῦ Αἰγαίου Αν καὶ ὁ τίτλος τοῦ βιβλίου προκαλεῖ κάποια σύγχυση (δὲν πρόκειται γιὰ ἐπιγραμματοποιοὺς αἰγαιοπελαγῖτες, ἀλλὰ ποὺ ἔγραψαν γιὰ τὸ Αἰγαῖο), τὸ νέο αὐτὸ βιβλίο τοῦ κ. Β.Λ. παρουσιάζει ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον. ̓ Απὸ τὸ μεγάλο «σῶμα» τῶν διασωσμένων ἐπιγραμμάτων τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς ποίησης (τῆς Παλατινῆς ̓ Ανθολογίας) ὃ συγγραφέας ἀπέσπασε ὅλα ὅσα εἶχαν σχέση, ἄμεση ἢ μακρινή, μὲ τὸ Αἰγαῖο καὶ τὶς γύρω ἀκτὲς καὶ μᾶς τὰ παρουσίασε. Μαζὶ μὲ τὸ ἀρχαῖο κείμενο, ποὺ τὸ παραθέτει αὐτούσιο, ὑπάρχουν ὄχι μόνο ἡ μετάφραση στὰ νεοελληνικὰ ἀλλὰ καὶ σύντομα σχόλια, συνήθως πολὺ κατατοπιστικά. Συνολικὰ ἔχουμε ἕνα μικρότερο «σῶμα» ἀπὸ 350 ἐπιγράμματα γραμμένα ἀπὸ 30 ποιητές. Τὸ