δ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ὃ Οἱ πολυμαδεῖς μελαγχολικοὶ δλάπες Παρακολουθῷ, ὅπως εἶναι φυσικό, μὲ /ὐζημένο κι ἐγὼ ἐνδιαφέρον τὴν πολυσήμαντή « ̓ Υπόθεση τοῦ ̓Αλφαβήτου», ποὺ ἐδῶ καὶ ἑνάμισυ περίπου χρόνο ἐξελίσσεται μεθοδικὰ στὶς στῆλες τοῦ «Δαυλοῦ», καὶ θὰ ἤθελα νὰ ἐπισημάνω ἐδῶ μιὰ ἀκόμη πτυχή της, ἐξ ἴσου σημαντικὴ μὲ τὶς ἄλλες πολλὲς καὶ φοβερές, τῷ ὄντι, πλευρὲς ποὺ ἀπεκάλυψε ἢ διερεύνηση τοῦ ζητήματος, ὅπως εἶναι ἢ ἐθνική, ἢ πολιτική, ἢ ἐκπαιδευτική, ἡ ἐπιστημονική... ̓Εννοῶ τὸ γεγονὸς ὅτι ἑκατοντάδες «εἰδήμονες» καὶ «ἐμπειρογνώμονες» ἐπὶ τοῦ θέματος, ὅπως -- πανεπιστημιακοὶ καὶ μὴ -- γλωσσολόγοι, ἀρχαιολόγοι, φιλόλογοι, ἱστορικοί, ἐπιγραφολόγοι ἢ ἐκπαιδευτικοὶ σύμβουλοι, παράγοντες τῆς ̓Ανώτατης καὶ Μέσης Παιδείας, «ταγοὶ» τοῦ ἁρμόδιου ὑπουργείου κ.ᾱ. μὲ πολλοὺς τίτλους ἐπιστημοσύνης, σπουδές, πολυμάθεια κλπ. συνελήφθησαν κοιμώμενοι, ἀγνοοῦντες, ἀδιαφοροῦντες γιὰ ἕνα θέμα «τους» ἀπὸ ἁπλοὺς ἐρασιτέχνες. Καὶ μιλῶ γιὰ ὕπνωσή, ἄγνοια καὶ ἀδιαφορία, γιατὶ θὰ ἦταν βαρὺ νὰ συμπεριλάβω ὅλο τὸ πλῆθος τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν στὴν κατηγορία τῶν πρακτόρων τῆς διεθνοῦς ἰδεολογικῆς καὶ πνευματικῆς ἐξουσίας, ποὺ συνειδητὰ διαστρεβλώνουν τὴν ἱστορία καὶ τὴν ἀλήθεια χάριν τῆς ἐξουσιαστικῆς σκοπιμότητας. Τὸ τραγικὸ συμπέρασμα ποὺ προκύπτεὶ ἀπὸ τὴν κατάσταση αὐτὴ εἶναι, ὅτι τὸ τεκμήριο τῆς πολυγνωσίας, τῆς πολυπειρίας, δὲν ἀντιπροσωπεύει καμμιὰ ἐγγύηση ἢ προὐπόθεση τῆς ἀλήθειας. ̓Απὸ τότε ποὺ ἁπλοῖ πάλι ἐρασιτέχνες ἀνέτρεψαν τὴν παραδεδεγμένῃ ἱστορικὴ ἄποψη ὅτι τὰ ̓Ομηρικὰ "Επη δὲν ἀποτελοῦν ἔκθεση ἱστορικῶν γεγονότων (χρειάσθηκε νὰ ἐμ- φανισθεῖ ὁ ἔμπορος "Ερρίκος Σλῆμαν, γιὰ νὰ ἀποκαλύψη τὴν Τροία καὶ τὶς Μυκῆνες καὶ νὰ γελοιοποιήση τὶς θεωρίες χιλιάδων εἰδικῶν) ἢ βρῆκαν τὸ κλειδὶ τῆς ἀποκτήσεως γραπτῶν μαρτυριῶν γιὰ πανάρχαιους πολιτισμοὺς (ὁ ἀρχιτέκτων Μιχαἡλ Βέντρις ἀποκρυπτογράφησε τὴ Γραμμικ Γραφὴ Β τῆς Κρήτης), οἱ παλιὸς παρατηρήσεις τοῦ ̓Ηράκλειτου («πολυμαθίη νόον ἔχειν οὐ διδάσκει») ἢ τοῦ Πλάτωνος («πολυπειρία καὶ πολυμαθία μετὰ κακῆς ἀγωγῆς γίγνεται πολὺ μείζων ζημία») γίνονται ἄκρως ἐπίκαιρες, καθὼς ἰσχύουν χαρακτηριστικὰ γιὰ ἕνα σύνηθες φαινόμενο τοῦ καιροῦ μας: τὸν ἐπιστήμονισμὸ - ἀκαδημαϊσμό. Πρόκειται γιὰ τὸ ὁριστικὸ γεγονὸς τῆς ὑποταγῆς τῆς ἐπιστημονικῆς ἔρευνας στὶς διάφορες ἐπιστημονικὲς «τάσεις», «σχολές» ἢ «ρεύματα» - ὅλα ἐλεγχόμενα καὶ κατευθυνόμενα ἀπὸ τὴν ἐξουσία --, γεγονὸς ποὺ ἀφαιρεῖ τὰ στοιχεῖα τῆς αὐτοδυναμίας καὶ τῆς ἀνεξαρτησίας ἀπὸ τὴν ἐπιστήμη καὶ αἴρει ἔτσι τὶς ἀπαραίτητες προὐπούέσεις ἐλεύθερης προσεγγίσεως τῆς ἀλήθειας. Η ὑποδούλωση τῆς ἐπιστήμης στὴν ἐξουσιαστικὴ σκοπιμότητα δημιουργεῖ ἀφ ̓ ἑτέρου τὸν τύπο τοῦ «ἐπιστήμονος», ποὺ ἡ «προκοπή» του καί ἡ ἐπιστημονικὴ ἐπιβολή του ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὴ νομιμοφροσύνη του ἔναντι τῶν κατεστημένων θεωριῶν. Εἶναι αὐτονόητο, ὅτι τὸ εἶδος αὐτὸ τοῦ σύγχρονου διανοούμενου πλησιάζει περισσότερο πρὸς τὸν ἐπιστήμονα. Καὶ ὀρθῶς ἕνας πανεπιστημιακὸς, ἐπίσης, ὃ κ. Η. Νικολούδης, μιλάει στὸ προηγούμενο τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ» γιὰ κάποια «ἱερατικὴ» ἀκαδημαϊκὴ ἐξουσία, ἕτοιμη νὰ ρίξη ἐπὶ τῆς πυρᾶς ὄσους ἀναπτύσσουν ἀντίθετες