δ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ὃ Οἱ πολυμαδεῖς μελαγχολικοὶ δλάπες Παρακολουθῷ, ὅπως εἶναι φυσικό, μὲ /ὐζημένο κι ἐγὼ ἐνδιαφέρον τὴν πολυσή- µαντή «᾿ Υπόθεση τοῦ ᾿Αλφαβήτου», ποὺ ἐδῶ καὶ ἑνάμισυ περίπου χρόνο ἐξελίσσε- ται μεθοδικὰ στὶς στῆλες τοῦ «Δαυλοῦ», καὶ θὰ ἤθελα νὰ ἐπισημάνω ἐδῶ μιὰ ἀκόμη πτυχή της, ἐξ ἴσου σημαντικὴ μὲ τὶς ἄλλες πολλὲς καὶ φοβερές, τῷ ὄντι, πλευρὲς ποὺ ἀπεκάλυψε ἢ διερεύνηση τοῦ ζητήματος, ὅπως εἶναι ἢ ἐθνική, ἢ πολιτική, ἢ ἐκπαιδευτική, ἡ ἐπιστημονική... ᾿Εννοῶ τὸ γεγονὸς ὅτι ἑκατοντάδες «εἰδήμονες» καὶ «ἐμπειρογνώμονες» ἐπὶ τοῦ θέματος, ὅπως -- πανεπιστημιακοὶ καὶ μὴ -- γλωσ- σολόγοι, ἀρχαιολόγοι, φιλόλογοι, ἱστορι- κοί, ἐπιγραφολόγοι ἢ ἐκπαιδευτικοὶ σύμ- βουλοι, παράγοντες τῆς ᾿Ανώτατης καὶ Μέσης Παιδείας, «ταγοὶ» τοῦ ἁρμόδιου ὑπουργείου κ.ᾱ. μὲ πολλοὺς τίτλους ἐπι- στημοσύνης, σπουδές, πολυμάθεια κλπ. συνελήφθησαν κοιμώμενοι, ἀγνοοῦντες, ἀδιαφοροῦντες γιὰ ἕνα θέμα «τους» ἀπὸ ἁπλοὺς ἐρασιτέχνες. Καὶ μιλῶ γιὰ ὕπνω- σή, ἄγνοια καὶ ἀδιαφορία, γιατὶ θὰ ἦταν βαρὺ νὰ συμπεριλάβω ὅλο τὸ πλῆθος τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν στὴν κατηγορία τῶν πρακτόρων τῆς διεθνοῦς ἰδεολογικῆς καὶ πνευματικῆς ἐξουσίας, ποὺ συνειδητὰ δια- στρεβλώνουν τὴν ἱστορία καὶ τὴν ἀλήθεια χάριν τῆς ἐξουσιαστικῆς σκοπιμότητας. Τὸ τραγικὸ συμπέρασμα ποὺ προκύ- πτεὶ ἀπὸ τὴν κατάσταση αὐτὴ εἶναι, ὅτι τὸ τεκμήριο τῆς πολυγνωσίας, τῆς πολυπει- ρίας, δὲν ἀντιπροσωπεύει καμμιὰ ἐγγύηση ἢ προὐπόθεση τῆς ἀλήθειας. ᾿Απὸ τότε ποὺ ἁπλοῖ πάλι ἐρασιτέχνες ἀνέτρεψαν τὴν παραδεδεγμένῃ ἱστορικὴ ἄποψη ὅτι τὰ ᾿Ομηρικὰ "Επη δὲν ἀποτελοῦν ἔκθεση ἱστορικῶν γεγονότων (χρειάσθηκε νὰ ἐμ- φανισθεῖ ὁ ἔμπορος "Ερρίκος Σλῆμαν, γιὰ νὰ ἀποκαλύψη τὴν Τροία καὶ τὶς Μυκῆνες καὶ νὰ γελοιοποιήση τὶς θεωρίες χιλιάδων εἰδικῶν) ἢ βρῆκαν τὸ κλειδὶ τῆς ἀποκτή- σεως γραπτῶν μαρτυριῶν γιὰ πανάρ- χαιους πολιτισμοὺς (ὁ ἀρχιτέκτων Μιχα- ἡλ Βέντρις ἀποκρυπτογράφησε τὴ Γραμμι- κ Γραφὴ Β τῆς Κρήτης), οἱ παλιὸς παρατηρήσεις τοῦ ᾿Ηράκλειτου («πολυ- µαθίη νόον ἔχειν οὐ διδάσκει») ἢ τοῦ Πλάτωνος («πολυπειρία καὶ πολυµαθία μετὰ κακῆς ἀγωγῆς γίγνεται πολὺ μείζων ζημία») γίνονται ἄκρως ἐπίκαιρες, καθὼς ἰσχύουν χαρακτηριστικὰ γιὰ ἕνα σύνηθες φαινόμενο τοῦ καιροῦ μας: τὸν ἐπιστήμο- νισμὸ - ἀκαδημαϊσμό. Πρόκειται γιὰ τὸ ὁριστικὸ γεγονὸς τῆς ὑποταγῆς τῆς ἐπι- στημονικῆς ἔρευνας στὶς διάφορες ἐπιστη- μονικὲς «τάσεις», «σχολές» ἢ «ρεύματα» - ὅλα ἐλεγχόμενα καὶ κατευθυνόμενα ἀπὸ τὴν ἐξουσία --, γεγονὸς ποὺ ἀφαιρεῖ τὰ στοιχεῖα τῆς αὐτοδυναμίας καὶ τῆς ἀνε- ξαρτησίας ἀπὸ τὴν ἐπιστήμη καὶ αἴρει ἔτσι τὶς ἀπαραίτητες προὐπούέσεις ἐλεύθερης προσεγγίσεως τῆς ἀλήθειας. Η ὑποδού- λωση τῆς ἐπιστήμης στὴν ἐξουσιαστικὴ σκοπιμότητα δημιουργεῖ ἀφ᾽ ἑτέρου τὸν τύπο τοῦ «ἐπιστήμονος», ποὺ ἡ «προκο- πή» του καί ἡ ἐπιστημονικὴ ἐπιβολή του ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὴ νομιμοφροσύνη του ἔναντι τῶν κατεστημένων θεωριῶν. Εἶναι αὐτονόητο, ὅτι τὸ εἶδος αὐτὸ τοῦ σύγχρο- νου διανοούμενου πλησιάζει περισσότερο πρὸς τὸν ἐπιστήμονα. Καὶ ὀρθῶς ἕνας πανεπιστημιακὸς, ἐπίσης, ὃ κ. Η. Νικο- λούδης, μιλάει στὸ προηγούμενο τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ» γιὰ κάποια «ἱερατικὴ» ἀκαδημαϊκὴ ἐξουσία, ἕτοιμη νὰ ρίξη ἐπὶ τῆς πυρᾶς ὄσους ἀναπτύσσουν ἀντίθετες