ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΜΟ Ἕνας διάλογος γιὰ τὰ συμθαίνοντα γύρω μας - "Υπάρχει ἀδιαφορία; ̓Απάθεια, ̓Αδυναμία κατανοήσεως καὶ ἑρμηνείας αὐτῶν ποὺ συμβαίνουν γύρω μας; Τὶ εἶναι ἐν πάσει περιπτώσει αὐτὸ ποὺ μᾶς καθηλώνει στὴν ἀδράνεια καὶ τὸ ἀφήνουμε νὰ μᾶς παρασύρει στὶς δίνες ποὺ σχηματίζει, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἐπιδεινοῦται ἡ ἀδράνεια. Εἴμαστε ἀφιονισμένοι ἢ δὲν ὑπάρχει διέξοδος; Μήπως συντονίσαμε τὸ λογικόν, τὸ θυμμοειδές μόνο στὶς συχνότητες ποὺ ἐκπέμπει ὁ ἐζουσιασμὸς καὶ πάψαμε νὰ ἔχουμε δυνατότητες ἐλεύθερου λογισμοῦ; Δίνουμε τὴν εἰκόνα μιᾶς ἀνθρωπότητας ποὺ χορεύει ἕνα ρυθμὸ ἐξοντωτικό. Αὐτὸν τὸν ἀπροσδιόριστο ζέφρενο ρυθμὸ τὸν δεχθήκαμε σὰν ρυθμὸ ζωῆς. Αὐτὸ θέλουμε Ρωτῆστε τὸν οἱονδήποτε γύρω σας, σ ̓ ὅποιον θεὸ κι ̓ ἂν πιστεύει, εἶναι σύμφωνος μ ̓ αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν στὸ σπίτι του, δίπλα του, στὸν κόσμο; ́Ἡ ἀπάντηση εἶναι: "Οχή Ρωτῆστε τον, τὶ κάνει ὁ ἴδιος, γιὰ νὰ παύσουν αὐτὰ νὰ συμβαίνουν, καὶ τότε θὰ διαπιστώσετε ὅτι, χωρὶς νὰ τὸ γνωρίζει, εἶναι καὶ ὁ ἴδιος φορέας τῆς ἀνωμαλίας ποὺ ἀποδοκιμάζει. Εἶναι φανερὸ ὅτι κρατῶντας ὁ ἕνας τὸ χέρι τοῦ ἄλλου σχηματίσαμε τελικῶς ἕνα φαῦλο κύκλο, ποὺ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι τὸν συγκροτοῦμε. - ρα δὲν ὑπάρχουν λύσεις; - ̓Εζξαρτᾶται ἀπὸ ἐμᾶς τὶ λύσεις ἀναζητοῦμο. "Αν προσπαθήσουμε νὰ Κάνουμε διάλογο, γιὰ νὰ βροῦμε λύσεις, θὰ διαπιστώσουμε ὅτι ἔχουμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὰ «καθιερωμένα» κλισὲ τῶν ἐξουσιαστῶν (πόσο τραγικὴ ἔκπτωση πρὸς τὴν ἀχρειότητα ἔχει ὑποστεῖ ἢ λέξη «καθιερώνω»). - -[ξπομένως; ἄχρηστος καὶ ὁ διάλογος; Τότε πῶς θὰ γίνει ἡ ἀνίχνευση τοῦ λάθους, θὰ προσδιοριστεῖ ἢ μορφὴ τῆς ἐκτροπῆς, θὰ ὑποδειχθοῦν οἱ ἀξίες καὶ τόσα ἄλλα ποὺ μποροῦν νὰ συγκρατήσουν αὐτὴν τὴν ἐντροπία, ποὺ ἀχρηστεύει τὴν λογική, καταστρέφει τὸν θυμὸ καὶ μᾶς μεταβάλλει σὲ ρομπὸτ τοῦ ἐξουσιασμοῦ; - Ας σταθοῦμε ἐδῶ, ποὺ μοιάζει ἀδιέξοδο, καὶ ἂς περιοριστοῦμε νὰ δοῦμε τὰ συμβαίνοντα στὴ δική μας χώρα στὸ δικό μας σπίτι. Ζοῦμε, εὐτυχῶς, ἀκόμη μέσα σὲ δημοκρατία. ́Η λέξη δημοκρατία, παρ ̓ ὅλη τὴν ἐξαχρείωση ποὺ ἔχει ὑποστεῖ κι ̓ αὐτὴ σὰν λέξη σ ̓ ὅλο τὸν πλανήτη, ἐζακολουθεῖ νὰ ἔχει, στὸν δυτικὸ λεγόμενο κόσμο, τὸ κυριώτερο χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τῶν ἀξιῶν ποὺ περικλείει ὡς μορφὴ πολιτικῆς διοικήσεως, τὸν ἐλεύθερο λόγο, τὴν φωνὴ διαμαρτυρίας. Αὐτὸ σὰν ἀρχὴ εἶναι κάτι τὸ θετικό. Οἱ διαμαρτυρίες μπορεῖ ἐν τέλει νὰ μὴν ὁδηγοῦν πουθενά ἢ οἱ λύσεις ποὺ προκαλοῦν νὰ εἶναι μπαλώματα πάνω σὲ σάπιο ροῦχο. Ἐν τούτοις μπορεῖ καὶ ν ̓ ἀγγίζουν τὸ βάθος τῶν αἰτίων τῆς ἐκτροπῆς, νὰ ἑρμηνεύουν τὴν δίνη, νὰ δημιουργοῦν «σχάσιν» στὴν ἀδράνεια, ὥστε ἡ μονὰς νὰ ἐνεργοποιηθεῖ, νὰ βγεῖ ἀπὸ τὸν στρόβιλο ποὺ προκαλεῖ πληγὲς καὶ ἔτσι ὁ καταστροφικὸς ρυθμὸς τῆς ροῆς νὰ ἀρχίσει νὰ πέφτει, μέχρι νὰ φθάσει νὰ γίνει ὁμαλός, ζωογόνος. - Μὰ ἡ δημοκρατία, καὶ αὐτὴ τοῦ δυτικοῦ τύπου ποὺ καὶ ἐμεῖς ζοῦμε, καλύπτει δόγματα ποὺ πολεμοῦν νὰ θεμελιώσουν τὴν δική τους ἐξουσία. Αὐτὸ δὰ τὸ ξέρετε. Μέσα σ ̓ αὐτὴ τὴν δημοκρατία λουφάζουν δικτάτορες, ὑποστηρικτὲς τοῦ «σοφοῦ» κράτους, τοῦ μισαλλόδοξου «κόμματος», τῆς παρανοϊκῆς «ἰσότητας», τοῦ σπεκουλαδόρου