ΑΝ. Ν. ΖΟΥΜΠΟΣ (τοῦ Πανεπιστημίου Πατρῶν) Τὸ ἀνθρωπιστικὸ Γυμνάσιο Εἶναι γεγονὸς ὅτι τὸ 'Ἑλληνικὸ Ἔθνος πολέμησε καὶ μὲ τὰ ὅπλα του, ἀλλὰ κυρίως μὲ τὸ πνεῦμα του (πρβ. «Ογαεεία οαρία Γ6ΓΙΗΠΙ νΙοΙΟΓΕΗΙ οθρί! ΟἹ αγἱ6ς ἱπιμ{1| αργοσιῖ 1 α110»: Όρατ. ̓Επιστ. Π1, !Ι, 156) διὰ μέσου τῶν αἰώνων καὶ κατέκτησε τὴν τότε οἰκουμένη μὲ τὴ γλῶσσα του, μὲ τὰ μνημεῖα του, γραφτὰ ἢ ἄγραφτα, καὶ γενικώτερα μὲ τὸν πολιτισμό του’ τὰ μουσεῖα ὁλοκλήρου τοῦ κόσμου φιλοξενοῦν τὴν Ἑλληνικὴ τέχνη καὶ τὰ Πανεπιστήμια διδάσκουν τὰ κείμενα τῶν ̓ Ελλήνων. Θὰ σταθῶ σ ̓ αὐτὰ τὰ κείμενα, τὰ ὁποῖα τελευταίως ἔχουν ὑποστεῖ ἀνείπωτη καταδίωξη ἀπὸ τὴν ἑκάστοτε πολιτεία: Αὐτὸ τὸ προϊόν, αὐτὸ τὸ κατ ̓ ἐξοχὴν ἑλληνικὸ προϊόν, ποὺ χάρις σ ̓ αὐτὸ ἔχουμε ἀκόμη μιὰ βαρύτητα στὸ κόσμο τοῦ πνεύματος, προσπαθοῦμε μὲ κάθε τρόπο νὰ τὸ ἀποβάλωμε ἀπὸ κοντά μας' τὸ παλαιὸ κλασσικὸ Γυμνάσιο, ποὺ προσέφερε στὴν καινούργια ̓ Ελλάδα παλμὸ καὶ ζωὴ, δὲν ὑπάρχει πλέον’ ὁ Φοῖβος «οὐκέτι ἔχει καλύβαν... ἀπέσβετο καὶ λάλον ὕδωρ». Οἱ Ἕλληνες καὶ οἱ Ρωμαῖοι, τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ καὶ τὰ λατινικὰ διεγράφησαν, κατὰ κάποιο τρόπο, ἀπὸ τὰ προγράμματα τῶν σχολείων, ὡς ἀπόβλητα καὶ περιττά. “Ἱστορικᾶ γεγονότα, αἰωνίου κύρους, ἀλλοιώθηκαν καὶ παρερμηνεύθηκαν μὲ γνώμονα τὸ πολιτικὸ συμφέρον, καὶ σὰν πηγὴ τὴ γνώμη καὶ τὴν κρίση τοῦ γράφοντος' ἱστορικὲς μορφὲς τῶν ἀγώνων τῆς ἐλευθερίας «ἀγωνισθέντων καὶ τελειωθέντων ὑπὲρ αὐτῆς» πέρασαν στὸ στρατόπεδο τῆς προδοσίας' τὰ μικρὰ παιδιά, οἱ αὐριανοὶ ἔφηβοι θὰ μάθουν τὰ πράγματα διαφορετικᾶ καὶ ἡ ἱστορία θὰ πλαστογραφηθεῖ καὶ τὰ ἐντὸς αὐτῆς θὰ καταδικαστοῦν ἀναπολόγητα. Κι ̓ ἐρωτῶ κι ̓ ἐγὼ μὲ τὴ σειρά μου: Τὶ κάνει ἡ ἐκκλησία; ̓Η ἐπίσημη πολιτεία μὲ τὸ ἁρμόδιο ὑπουργεῖο; 'Ὑπάρχουν εὐθῦνες γιὰ ὅλα αὐτά; 'Η «κακομοιριὰ» ποὺ μᾶς δέρνει τὰ τελευταῖα χρόνια εἶναι ἀπότοκος τῆς ἀσύδοτης παιδευτικῆς «ἐλευθερίας» κάτω ἀπὸ τὴν ἔννοια τῆς ἀναρχίας, γιατὶ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι γκρεμίσαμε, μὲ τὰ ἴδια μας τὰ χέρια, τὸ παλαιὸ ἐκεῖνο κλασσικὸ γυμνάσιο ποὺ ἔφτιαχνε Ἕλληνες καὶ ̓ Ελλάδα: κι ̓ ὅπως πᾶμε, θὰ καυτηριάσουμε σὲ λίγο καὶ τὴν «ἐπεκτατικὴ» πολιτικὴ τοῦ Μ. ̓Αλεξάνδρου. Κάτι ἀνάλογο κάποτε εἶχε συμβεῖ μὲ τὸν κλασσικὸ χῶρο στὰ χρονικὰ τῆς Γερμανίας ἐπὶ αὐτοκράτορος Γουλιέλμου τοῦ Β ́, ποὺ σὰν στρατοκράτης ποὺ ἦταν, θέλησε νὰ μειώσει τὶς ὦρες διδασκαλίας τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν καὶ λατινικῶν ἀπὸ τὰ ἀνθρωπιστικὰ γυμνάσια τῆς πατρίδος του μὲ τὴν ἱστορικὴ ἐκείνη φράση: «Θέλω Γερμανοὺς καὶ ὄχι ́ Ελληνες καὶ Ρωμαίους», ἀλλὰ συνάντησε ὅμως τὴ σθεναρὴ ἀντίδραση τῶν κλασσικῶν φιλολόγων μὲ πρωτεργάτη τὸν κορυφαῖο καθηγητὴ τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Βερολίνου Οὐλερῖχο νοη ΝΜ Παπτον[2 (1848-1931) κι ̓ ἀναγκάσθηκε νὰ ὑποκύψει. Καὶ κάτι ἄλλο ἀκόμα, ποὺ εἶναι σχεδὸν πεποίθηση τῆς κοινῆς μας γνώμης, ὅτι ἡ δημόσια ζωὴ «νοσεῖ», ὅπως βλέπουμε ἀπὸ τὰ ἀλλεπάλληλα κρούσματα, ποὺ διαβάζουμε καθημερινὰ στὸν τύπο: μὲ λίγα λόγια «λύκοι φύλακες στὰ πρόβατα»! ἂς