ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ο ΤΟΥ «ΔῈ ΕΥΑΓΤΕΛΟΣ ΡΟΖΟΣ Ὃ «Παλαιστὴς» ̓Ομολογῶ πὼς ξαφνιάστηκα, ὅταν τὸν εἶδα. Σπάνια ἐρχότανε' στὸ καφενεῖο. Δὲν μᾶς καταδεχότανε ἐμᾶς τοὺς «ἀδιάφορους», ὅπως μᾶς ἔλεγε, τοὺς «καφενόβιους», ποὺ χάναμε τὸν ἐλεύθεΡο χρόνο μας παίζοντας καὶ φλυαρώντὰς ἄσκοπα. -- Κοσμᾶ, τί γίνεσαι; Πῶς ἐδῶ, τὸν ρώτησα. - [εράσιμε, τί κάνεις, μοῦ ἀπάντησε ἄτονα. --- Καλὰ εἶμαι, ἐσύ; - Οχι καὶ τόσο.. Καὶ τότε πρόσεξα πὼς ἦταν λίγο χλωμός, ὁλοφάνερα κουρασμένος. -- Τί σοῦ συμβαίνει; - ̓Αποσύρθηκα, μοῦπε ἄπνοα. -- Πῆρες σύνταξη; ---ὀ Οχι ἀκόμα. Παράτησα τ ̓ ἄλλα, ξέρεις ἐσύ... Γέλασα συγκρατημένα μὲ τὴ σειρά μου... -- ̓Ἐννοεῖς... --- Ναί, αὐτά, μὲ διέκοψε. Αὐτὰ ποὺ ἐσεῖς λίγο τὰ κοροϊδεύετε... --- Ὄχι, βιάστηκα νὰ τοῦ ἐξηγήσω. Τὶς ὑπερβολὲς μόνο κοροϊδεύουμε. Τὸ νὰ δείχνεις κάποιο ἐνδιαφέρον, εἶναι ἄλλο. ̓Εσὺ ὅμως τόχες παρακάνει. - Ἔχεις δίκαιο. Τώρα τὸ κατάλαβα., Κι ὅλας εἶχα καθίσει δίπλα του. Τοῦ πρόσφερα τσιγάρο. - Δὲν καπνίζω πιά. 'Ο γιατρός... -- Κατάλαβα. "Αρρωστος; - Καρδιά... Χωρὶς νὰ τὸν πιέσω καθόλου, ἄρχισε νὰ μοῦ ἐξηγεῖ τὰ προβλήματα τῆς ὑγείας του. Τὸ περίεργο ἠταν, πώς, ὅταν, ἀμέσως μετά, ἄρχισα νὰ τὸν ρωτάω γιὰ τὰ πολιτικά, τὴν διεθνῆ κατάσταση, πού τόσο ἄλλοτε τὸν ἐνδιέφεραν, δὲν φάνηκε καθόλου πρόθυμος νὰ μὲ ἐνημερώσει. ἼΑλλες φορές, θυμᾶμαι, ἦταν ἵκα- νὸς νὰ μᾶς μιλάει μὲ λεπτομέρειες ὦρες ὁλόκληρες. Τί εἶχε συμβεῖ; Δὲν ἄργησα νὰ μάθω. --Παραιτήθηκα, μοῦπε λίγο ἀργότερα. - Εἶναι δυνατόν; -- Εἶναι. ̓Αρρώστησα, δὲν σοῦπα. .ὋὉ γιατρὸς μοῦ εἶπε νὰ τὰ παρατήσω ὅλα. -- Κι ̓ ἐσὺ σταμάτησες ἀκόμα καὶ νὰ σκέπτεσαι; - Περίπου... Μοὔκαναν ἐντύπωση τὰ λόγια του. Τὸν ἤξερα ὡς τότε τόσο δραστήριο, τόσο ζωντανό. Δὲν ξέρω πόσοι ὑπάρχουν σὰν κι αὐτὸν στὶς μέρες μας' πάντως τὸ εἶδος κάθε ἄλλο παρὰ εἶναι σπάνιο. ́Οσο κι ἂν φαίνεται περίεργο, ὁ φίλος μου ὁ Κοσμᾶς ἀνῆκε στὴν παράξενη ἐκείνη κατηγορία τῶν ἀνιδιοτελῶν ἰδεολόγων, ποὺ εἶχαν καταλήξει νὰ γίνουν ἀντικείμενα στυγνῆς ἐκμετάλλευσης ἀπὸ τὰ ἴδια τοὺς τὰ πιστεύω. Πιὸ ἁπλά: ἧταν ἔντονα, συνειδητὰ καὶ βαθειὰ «πολιτικοποιημένος». Χρόνια τώρα δὲν εἶχε ἀφήσει διαδήλωση, πορεία, συγκέντρωση... ̓ Οτιδήποτε συνέβαινε στὸν κόσμο. τὸν ἀφοροῦσε προσωπικά. Φυσικὰ ἰδιαίτερα εὖαισθητοποιημένος ἦταν στὰ θέματα τῆς καταπίεσης τῶν λαῶν, τὶς ρατσιστικές προκλήσεις στὴ Νότιο ̓Αφρική, τὴν εἰρήνη, τὸν ἀφοπλισμό, τὰ πυρηνικά... ̓Οτιδήποτε ἀποτελοῦσε παραβίαση τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, ξυπνοῦσε μέσα του τὰ πιὸ ζωηρὰ αἰσθήματα ἀγανάκτησης. ̓Οπουδήποτε οἱ δικτάτορες καταπίεζαν καὶ ἀπομυζοῦσαν τοὺς λαούς, βρισκότανε κι αὐτὸς ἔτοιμος νὰ ὑπερασπιστεῖ τοὺς καταδιωκομένους, νὰ συμπαρασταθεῖ στοὺς φυλακισμένους κλπ. ̓Αδιάκοπα βρισκότανε σὲ κίνηση. ̓Ενθουσιώδης ἀπὸ τὴ φύση του καί, θἄλεγα, λίγο ἀφελὴς καὶ ὑπερβολικὸς