ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ο ΤΟΥ «ΔῈ ΕΥΑΓΤΕΛΟΣ ΡΟΖΟΣ Ὃ «Παλαιστὴς» ᾿Ομολογῶ πὼς ξαφνιάστηκα, ὅταν τὸν εἶδα. Σπάνια ἐρχότανε' στὸ καφε- νεῖο. Δὲν μᾶς καταδεχότανε ἐμᾶς τοὺς «ἀδιάφορους», ὅπως μᾶς ἔλεγε, τοὺς «καφενόβιους», ποὺ χάναμε τὸν ἐλεύθε- Ρο χρόνο µας παίζοντας καὶ φλυαρώ- ντὰς ἄσκοπα. -- Κοσμᾶ, τί γίνεσαι; Πῶς ἐδῶ, τὸν ρώτησα. - [εράσιμε, τί κάνεις, μοῦ ἀπάντησε ἄτονα. --- Καλὰ εἶμαι, ἐσύ; - Οχι καὶ τόσο.. Καὶ τότε πρόσεξα πὼς ἦταν λίγο χλωμός, ὁλοφάνερα κουρασμένος. -- Τί σοῦ συμβαίνει; - ᾿Αποσύρθηκα, μοῦπε ἄπνοα. -- Πῆρες σύνταξη; ---ὀ Οχι ἀκόμα. Παράτησα τ᾽ ἄλλα, ξέρεις ἐσύ... Γέλασα συγκρατηµένα μὲ τὴ σειρά μου... -- ᾿Ἐννοεῖς... --- Ναί, αὐτά, μὲ διέκοψε. Αὐτὰ ποὺ ἐσεῖς λίγο τὰ κοροϊδεύετε... --- Ὄχι, βιάστηκα νὰ τοῦ ἐξηγήσω. Τὶς ὑπερβολὲς µόνο κοροϊδεύουμε. Τὸ νὰ δείχνεις κάποιο ἐνδιαφέρον, εἶναι ἄλ- λο. ᾿Εσὺ ὅμως τόχες παρακάνει. - Ἔχεις δίκαιο. Τώρα τὸ κατάλαβα., Κι ὅλας εἶχα καθίσει δίπλα του. Τοῦ πρόσφερα τσιγάρο. - Δὲν καπνίζω πιά. 'Ο γιατρός... -- Κατάλαβα. "Αρρωστος; - Καρδιά... Χωρὶς νὰ τὸν πιέσω καθό- λου, ἄρχισε νὰ μοῦ ἐξηγεῖ τὰ προβλή- ματα τῆς ὑγείας του. Τὸ περίεργο ἠταν, πώς, ὅταν, ἀμέ- σως µετά, ἄρχισα νὰ τὸν ρωτάω γιὰ τὰ πολιτικά, τὴν διεθνῆ κατάσταση, πού τόσο ἄλλοτε τὸν ἐνδιέφεραν, δὲν φάνη- κε καθόλου πρόθυμος νὰ μὲ ἐνημερώ- σει. ἼΑλλες φορές, θυμᾶμαι, ἦταν ἵκα- νὸς νὰ μᾶς μιλάει μὲ λεπτομέρειες ὦρες ὁλόκληρες. Τί εἶχε συμβεῖ; Δὲν ἄργησα νὰ μάθω. - --- Παραιτήθηκα, μοῦπε λίγο ἀργότερα. - Εἶναι δυνατόν; -- Εἶναι. ᾿Αρρώστησα, δὲν σοῦπα. .ὋὉ γιατρὸς μοῦ εἶπε νὰ τὰ παρατήσω ὅλα. -- Κι᾽ ἐσὺ σταμάτησες ἀκόμα καὶ νὰ σκέπτεσαι; - Περίπου... Μοὔκαναν ἐντύπωση τὰ λόγια του. Τὸν ἤξερα ὡς τότε τόσο δραστήριο, τόσο ζωντανό. Δὲν ξέρω πόσοι ὑπάρ- χουν σὰν κι αὐτὸν στὶς μέρες µας' πάντως τὸ εἶδος κάθε ἄλλο παρὰ εἶναι σπάνιο. ΄Οσο κι ἂν φαίνεται περίεργο, ὁ φίλος µου ὁ Κοσμᾶς ἀνῆκε στὴν παράξενη ἐκείνη κατηγορία τῶν ἀνι- διοτελῶν ἰδεολόγων, ποὺ εἶχαν κατα- λήξει νὰ γίνουν ἀντικείμενα στυγνῆς ἐκμετάλλευσης ἀπὸ τὰ ἴδια τοὺς τὰ πιστεύω. Πιὸ ἁπλά: ἧταν ἔντονα, συνει- δητὰ καὶ βαθειὰ «πολιτικοποιημένος». Χρόνια τώρα δὲν εἶχε ἀφήσει διαδήλω- ση, πορεία, συγκέντρωση... ᾿ Οτιδήπο- τε συνέβαινε στὸν κόσµο. τὸν ἀφοροῦ- σε προσωπικά. Φυσικὰ ἰδιαίτερα εὖαι- σθητοποιηµένος ἦταν στὰ θέµατα τῆς καταπίεσης τῶν λαῶν, τὶς ρατσιστικές προκλήσεις στὴ Νότιο ᾿Αφρική, τὴν εἰρήνη, τὸν ἀφοπλισμό, τὰ πυρηνικά... ᾿Οτιδήποτε ἀποτελοῦσε παραβίαση τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, ξυπνοῦ- σε µέσα του τὰ πιὸ ζωηρὰ αἰσθήματα ἀγανάκτησης. ᾿Οπουδήποτε οἱ δικτά- τορες καταπίεζαν καὶ ἀπομυζοῦσαν τοὺς λαούς, βρισκότανε κι αὐτὸς ἔτοι- μος νὰ ὑπερασπιστεῖ τοὺς καταδιωκο- μένους, νὰ συμπαρασταθεῖ στοὺς φυλα- κισµένους κλπ. ᾿Αδιάκοπα βρισκότανε σὲ κίνηση. ᾿Ενθουσιώδης ἀπὸ τὴ φύση του καί, θἄλεγα, λίγο ἀφελὴς καὶ ὑπερβολικὸς