Ἐπιστημονισμός -ἀκαδημα]σμὸς: τό ἄδοξο τέλος της Ἐπιστήμης ἐπιστημονικῆς ὄρευνας καὶ ζωῆς, ἀποδξικνύεται ἀπὸ τὶς συγκεκριμένες διαστρεθλωτικὲς καὶ νοσηρὲς μορφὲς ποὺ παίρνει στὴν ἐπιστημονικὴ δεοντολογία καὶ πράξη ἡ ἁπώλεια τῆς ἐπιστημονικῆς ἀνεξαρτησίας. Προσδιοριστικὸ ἐκφυλιστικὸ σύμπτωμα τοῦ ἐπιστημονισμοῦ -- ἀκαδημαϊσμοῦ εἶναι τὸ φαινόμενο τῆς συνδέσ-ως, συγχύσεως καὶ ἀλληλεξαρτήσεως δύο πραγμάτων, ἀπὸ τὴ φύση τους ξένων μεταξύ τους καὶ ἀσυμθίθαστων: τῆς ἐπιστή μης καὶ τῆς ἐξουσίας. Καμμιὰ δυνατότητα, κανένας τρόπος δὲν νορῖται, ποὺ νὰ ἐπιτρέπη τὴν συνύπαρξη αὐτῶν τῶν τόσο ἀνόμοιων, Τοῦ ΔΕΥΤΕΡΗ ΔΙΚΑΙΟΥ ἁ ἦταν δίκαιο νὰ μὴ θεωρήσουν θιγομένους τοὺς ἑαυτούς τους οἱ ἐπιστήμονες ἀπὸ μερικὲς παρατηρήσεις ποὺ θ ̓ ἀναπτύξω στὸ συνοπτικὸ αὐτὸ ἄρθρο γύρω ἀπὸ τὸν τρόπο λειτουργίας τῆς ἐπιστήμης Υενικά, γιατὶ ἡ κριτική μου δὲν ἀφορᾷ τοὺς ἴδιους, σὰν ἄτομα καὶ σὰν σύνολο, ἀλλὰ τὴν κατεστημένη ἐπιστημονικὴἡ τάξη ἀξιῶν ̓ καὶ πραγμάτων ποὺ ἰσχύει στὴν ἐποχή μας. Αὐτὴ ἡ τάξη πραγμάτων εἶναι «πνεῦμα» καὶ νοοτροπία, μέθοδοι καὶ σκοποί, ἰσχύὧν τρόπος ἀντιλήψεως περὶ ἀλήθειας, εἶναι ὁ σύγχρονος ἀκαδημαῖσμὸς -- ἐπιστημονισμός, θῦμα τοῦ ὁποίου δὲν εἶναι μόνον ἡ ἀλήθεια, ἀλλὰ καὶ ιοἱ ἴδιοι οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐπιστήμης, οἱ λειτουργοί της. Ὀνομάζω ἐπιστημονισμὸ -- ἀκαδημαϊσμὸ τὸ καθεστὼς τῶν ἀξιῶν ποὺ διέπουν τὴ σύγχρονη ἐπιστήμη σὰν: λειτούργημα καὶ σὰν δέον. Ὅλοι γνωρίζουμε, ὅτι ἐπιστήμη ἀνεξάρτητη, ἀπαλλαγμένη ἀπὸ οἱαδήποτε σκοπιμότητα ἀκτὸς τοῦ σκοποῦ ἐκείνου ποὺ ἀπὸ τὴ φύση του ἀποτελεῖ τό ἐπιστημονικὸ ἀντικείμενο -“-- καὶ ἀντικείμενο τῆς ἐπιστήμης δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι παρὰ μόνον ἡ ἀλήθεια, ἀποκλειομένου παντὸς ἄλλου -- δὲν ὑπάρχει σήμερα. Ἢ νόθευση τοῦ ἰδανικοῦ τῆς ἀλήθειας, σὰν μοναδικοῦ! σκοποῦ της τόσο διαφορετικῶν μορφῶν σκέψεως καὶ ζωῆς. ̓Αν κορυφαῖο χαρακτηριστικὀ, εἰδοποιὸ καὶ ἀπολύτως ἀπαραίτητο, τῆς πρώτης εἶναι τὸ δίπτυχο ἐλευθερία -- ἀλήθεια, τὸ εἰδοποιὸ καὶ ἀπολύτως ἀπαραίτητο γνώρισμα τῆς δεύτερης εἶναι τὸ ἐκ διαμέτρου ἀνπίθετο: τὸ ζεῦγμα δύναμη -- δόγμα. Δὲν νοεῖται γτιραγματικὴ ἐπιστήμη ἐξαρτημένη ἀπὸ τὴ σκοπιμότητα τοῦ ἐξουσιάζειν, δηλαδὴ τοῦ δουλοῦν καὶ δουλοῦσθαι, ἐφ ̓ ὅσον ἀπόλυτη προὐπόθεση τῆς ἐπιστημονικῆς ἀλήθειας εἶναι ἡ ἐλευθερία, ἡ ἔλλειψη δηλ. πάσης ὑποκειμενικης καὶ ἀντικειμενικῆς ἀ(ἐξουσιαστικῆα) δουλείας. Ἡ μετόπτωση τῆς ἐπιστήμης σὲ θεοαπαινίδα τῆς ἐξουσίας ἐκφράζεται κυρίως μὲ τὴν εἰσαγωγὴ στὸ χῶρο τοῦ ἐπιστημονικοῦ δέοντος τῆς