3755 ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ “Ἡ ἐντύπωσίς μου διὰ τὴν ἑλληνομάθειάν του μὲ ἐξέπληξεν, ἀλλὰ καὶ ὁ πόνος τῆς ψυχῆς του διὰ τὸ Ψψυχορράγημα, καθὼς εἶπεν, τῆς ἑλληνικῆς φυλῆς, τὸ ὁποῖον ἤρχισε μὲ τὴν κατάργησιν τῆς καθαρευούσης, μὲ συνεκίνησαν βαθύτατα. ̓Ιδοὺ μερικαί παραινέσεις του, διατυπωθεῖσαι εἰς ἅπταιστον καθαρεύουσαν, μὲ ὀλίγην ̓Ιταλικὴν μελωδικὴν ἀπόχρωσιν: Ι. «Τὸν πολύτιμον θησαυρόν, τὴν ἕλληνικὴν γλῶσσαν, φροντίζετε τώρα νὰ τὸν καταποντίσετε εἰς τὸ σκότος τῆς ἀνυπαρξίας' πρέπει, ὅμως, νὰ ἔχετε ὑπ ̓ ὄψιν σας ὅτι ὁ θησαυρὸς αὐτὸς δὲν ἀνήκει μόνον εἰς σᾶς τοὺς Ἕλληνας, ἀλλὰ εἰς ὁλόκληρον τὸν κόσμον». 2. «Διά νὰ προοδεύσετε σεῖς οἱ “Ἕλληνες, πρέπει διαρκῶς νὰ στρέφεσθε πρὸς τὸ παρελθόν, ἀπὸ ἐκεῖ, ὅπως ὁ μυθολογούμενος ̓Ανταῖος, θὰ ἀντλῆτε νέας δυνάμεις, καὶ αὐτὸ τὸ παρελθὸν εἶναι τὸ πολιτιστικὸν ὑπέδαφος τοῦ Ε ́ π.Χ. αἰῶνος. ̓Απὸ ἐκεῖ, ἀπὸ τὴν ἀρχαίαν αὐτὴν κοιτίδα, ἐξαρτᾶται ἡ περαιτέρω ὕπαρξίς σας, ὡς ἔθνους, εἰς τὸν πλανήτην μας...». ̓Εκεῖνο, ὅμως, ποὺ δὲν θὰ λησμονήσω ποτέ, εἶναι αὐτό, ποὺ μοῦ εἶπε κατὰ τὴν δευτέραν καὶ ἀποχαιρετιστήριον συνάντησίν μας: «Κάποτε οἱ πρόγονοί σας μὲ δικαίαν ὑπερήφάνειαν ἔλεγον τὸ θρυλούμενον ἐκεῖνο: «πᾶς μὴ Ἕλλην βάρβαρος»: τώρα μὲ τήν κατάργησιν τῆς καθαρευούσης καὶ τῆς ἀρχαίας εἰς τὰ Σχολεῖα σας, φοβοῦμαι, μήπως εἰς τὸ μέλλον δὲν θὰ εἶμαι μόνον ἐγώ, ποὺ εἶμαι ̓Ιταλός, βάρβαρος, ἀλλὰ καὶ σεῖς θὰ ἀρχίσετε νὰ βαρβαρίζετε!». Διὰ τοῦτο, ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, τὸ νεόκοπον τοῦτο λόγιον «πᾶς Ἕλλην βάρβαρος» κατέλαβεν τὴν πρώτην θέσιν εἰς τὴν παροῦσαν ἐπιστολήν μου, ἀφοῦ τὰ ἑλληνικά μας κατήντησαν τόσον... τρισβάρβαρα! Μετά τιμῆς Φώτης Μπουζάνης Φιλόλογος - Γυμνασιάρχης Ὃ ̓Αλέξανδρος καὶ ὁ « ̓Εκλεκτός Λαὸς» Πήραμε καὶ δημοσιεύουμε τὶς ἀκόλουθες δύο ἐπιστολές ποὺ εἶναι σχετικὲς μέ τὸ ἀπόσπασμα ἐπιστολῆς τοῦ κ. Κοσμᾶ Β. Μεγαλομμάτη (4αυλός, τ. 66), σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο «δὲν μπορεῖ νὰ παραλείπεται ἡ ἄποψη τοῦ ἀνατολικοῦ ἑλληνισμοῦ, ὁ ὁποῖος βρῆκε τήν ἀποκορύφωσή του στὸν ̓Αλέξανδρο. καὶ τὴν γονυκλισία καὶ προσπάθεια μετατροπῆς τοῦ ἑλληνισμοῦ ἀπὸ ἔθνος σὲ ̓Εκλεκτὸ Μαό»: Κύριε διευθυντά, Στὸ τελευταῖο τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ σας (ἀριθ. 66) διάβασα τὸ ἀπόσπασμα ἐπιστολῆς τοῦ κ. Κοσμᾶ Μεγαλομμάτη, ποὺ ἀναφέρεται στὴν ἐπίσχεψη τοῦ ̓Αλεξάνδρου στὴν ']ερουσαλήμ,, καὶ ἀπόρησα γιὰ τὴν ἑρμηνεία τοῦ γεγονότος αὐτοῦ, ὅτι δηλαδὴ ὑπέκρυπτε πρόθεση τοῦ μεγάλου Μακεδόνος νὰ προσχωρήση ὁ ̓Ελληνισμὸς στὸν « ̓Εχλεχτὸ Λαό». ὋὋ ̓Αλέξανδρος, ὡς γνωστόν, ἐπεσκέφθη καὶ ναοὺς πολλῶν «ἄλλων ἀσιατικῶν λαῶν (Ἄμμωνος, Μελκάρτ, ̓Αστάρτης κ.ο.κ.), καὶ οὐδεὶς ποτὲ θεώρησε ὅτι οἱ ἐπισκέψεις αὐτὲς εἴχαν ἄλλο νόημα ἐκτὸς τῆς ἐπιδείξεως ἁπλοῦ σεβασμοῦ πρὸς τὶς παραδόσεις τῶν λαῶν ποὺ ἀπελευθέρωνε ἀπὸ τὴν ἐξουσία τῆς Περσεπόλεως. Μόνον ἄνθρωποι ὑπηρετοῦντες ἐξουσιαστικὲς σκοπιμότητες μποροῦν νὰ παρερμηνεύουν μὲ τέτοια ἔλλειψη δισταγμῶν τὰ γεγονότα. Ἔχω μπροστά μου τὸ ἔργο τοῦ μεγάλου Γερμανοῦ ἱστορικοῦ Τπεοάοτ Βιτά «Μέγας ̓Αλέξανδρος» (ἕλλην. μετάφρ., ἔκδοση «Δαρέμα», σελ. 243), ὅπου διαβάζω τὰ ἑξῆς: «Θὰ πρέπει νὰ σημειωθῆ ἐνταῦθα, καὶ τοῦτο δὲν ἔχει τονισθῆ ἀρκετά, ὅτι ὁ ̓Αλέξανδρος δὲν ἐσκέπτετο νὰ κάμη γενικὴν ἀνάμιξιν τῶν λαῶν ἐντὸς τοῦ κράτους του. Κατὰ τὸ σχέδιόν του εἶχεν ἀποκλείσει ἐξ αὐτῆς τοὺς Σημίτας, Βαβυλωνίους καὶ Σύρους...». Τοὺς ἴδιους αὐτοὺς «γενειοφόρους λαούς», λέγει ἀλλοῦ ὁ Βίτά, «μὲ τοὺς ἀπλανεῖς ποντικοειδεῖς ὀφθαλμούς των χαιρετῶντες τὸν νέον δεσπότην μὲ τὴν ὑποτακτικότητα ἐκείνην, ἥτις ἐκλαμβάνεται ὡς δουλοφροσύνη, ἀλλ ̓ ὑπολογίζει ἐπὶ τῆς δολιότητος», ὁ ̓Αλέξανδρος τοὺς εἶχε ἐξαι-