ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ “Ἡ ἐντύπωσίς µου διὰ τὴν ἑλληνομάθειάν του μὲ ἐξέπληξεν, ἀλλὰ καὶ ὁ πόνος τῆς ψυχῆς του διὰ τὸ Ψψυχορράγηµα, καθὼς εἶπεν, τῆς ἑλληνικῆς φυλῆς, τὸ ὁποῖον ἤρχισε μὲ τὴν κατάργησιν τῆς καθαρευού- σης, μὲ συνεκίνησαν βαθύτατα. ᾿Ιδοὺ µερικαί παραινέσεις του, διατυπω- θεῖσαι εἰς ἅπταιστον καθαρεύουσαν, μὲ ὀλίγην ᾿Ιταλικὴν μελωδικὴν ἀπόχρωσιν: Ι. «Τὸν πολύτιμον θησαυρόν, τὴν ἕλληνι- κὴν γλῶσσαν, φροντίζετε τώρα νὰ τὸν καταπο- ντίσετε εἰς τὸ σκότος τῆς ἀνυπαρξίας' πρέπει, ὅμως, νὰ ἔχετε ὑπ᾿ ὄψιν σας ὅτι ὁ θησαυρὸς αὐτὸς δὲν ἀνήκει μόνον εἰς σᾶς τοὺς Ἕλληνας, ἀλλὰ εἰς ὁλόκληρον τὸν κόσμον». 2. «Διά νὰ προοδεύσετε σεῖς οἱ “Ἕλληνες, πρέπει διαρκῶς νὰ στρέφεσθε πρὸς τὸ παρελ- θόν, ἀπὸ ἐκεῖ, ὅπως ὁ μυθολογούμενος ᾿Α- νταῖος, θὰ ἀντλῆτε νέας δυνάμεις, καὶ αὐτὸ τὸ παρελθὸν εἶναι τὸ πολιτιστικὸν ὑπέδαφος τοῦ Ε΄ π.Χ. αἰῶνος. ᾿Απὸ ἐκεῖ, ἀπὸ τὴν ἀρχαίαν 3755 αὐτὴν κοιτίδα, ἐξαρτᾶται ἡ περαιτέρω ὕπαρξίς σας, ὡς ἔθνους, εἰς τὸν πλανήτην μας...». ᾿Εκεῖνο, ὅμως, ποὺ δὲν θὰ λησμονήσω ποτέ, εἶναι αὐτό, ποὺ μοῦ εἶπε κατὰ τὴν δευτέραν καὶ ἀποχαιρετιστήριον συνάντη- σίν µας: «Κάποτε οἱ πρόγονοί σας μὲ δικαίαν ὑπερήφάνειαν ἔλεγον τὸ θρυλούμενον ἐκεῖνο: «πᾶς μὴ Ἕλλην βάρβαρος»: τώρα μὲ τήν κατάργησιν τῆς καθαρευούσης καὶ τῆς ἀρχαίας εἰς τὰ Σχολεῖα σας, φοβοῦμαι, μήπως εἰς τὸ μέλλον δὲν θὰ εἶμαι μόνον ἐγώ, ποὺ εἶμαι ᾿Ιταλός, βάρβαρος, ἀλλὰ καὶ σεῖς θὰ ἀρχίσετε νὰ βαρβαρίζετε!». Διὰ τοῦτο, ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, τὸ νεόκοπον τοῦτο λόγιον «πᾶς Ἕλλην βάρ- βαρος» κατέλαβεν τὴν πρώτην θέσιν εἰς τὴν παροῦσαν ἐπιστολήν μου, ἀφοῦ τὰ ἑλληνι- κά μας κατήντησαν τόσον... τρισβάρβαρα! Μετά τιμῆς Φώτης Μπουζάνης Φιλόλογος - Γυμνασιάρχης Ὃ ᾿Αλέξανδρος καὶ ὁ «᾿Εκλεκτός Λαὸς» Πήραμε καὶ δημοσιεύουμε τὶς ἀκόλουθες δύο ἐπιστολές ποὺ εἶναι σχετικὲς μέ τὸ ἀπόσπασμα ἐπιστολῆς τοῦ κ. Κοσμᾶ Β. Μεγαλομμάτη (4αυλός, τ. 66), σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο «δὲν μπορεῖ νὰ παραλείπεται ἡ ἄποψη τοῦ ἀνατολικοῦ ἑλληνισμοῦ, ὁ ὁποῖος βρῆκε τήν ἀποκορύφωσή του στὸν ᾿Αλέξανδρο. καὶ τὴν γονυκλισία καὶ προσπάθεια μετατροπῆς τοῦ ἑλληνισμοῦ ἀπὸ ἔθνος σὲ Κύριε διευθυντά, Στὸ τελευταῖο τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ σας (ἀριθ. 66) διάβασα τὸ ἀπόσπασμα ἐπιστολῆς τοῦ κ. Κοσμᾶ Μεγαλομμάτη, ποὺ ἀναφέρεται στὴν ἐπίσχεψη τοῦ ᾿Αλεξάνδρου στὴν ']ε- ρουσαλήμ,, καὶ ἀπόρησα γιὰ τὴν ἑρμηνεία τοῦ γεγονότος αὐτοῦ, ὅτι δηλαδὴ ὑπέκρυπτε πρόθεση τοῦ μεγάλου Μακεδόνος νὰ προσχω- ρήση ὁ ᾿Ελληνισμὸς στὸν «᾿Εχλεχτὸ Λαό». ὋὋ ᾿Αλέξανδρος, ὡς γνωστόν, ἐπεσκέ- φθη καὶ ναοὺς πολλῶν «ἄλλων ἀσιατικῶν λαῶν (Ἄμμωνος, Μελκάρτ, ᾿Αστάρτης κ.ο.κ.), καὶ οὐδεὶς ποτὲ θεώρησε ὅτι οἱ ἐπισκέψεις αὐτὲς εἴχαν ἄλλο νόημα ἐκτὸς τῆς ἐπιδείξεως ἁπλοῦ σεβασμοῦ πρὸς τὶς παραδόσεις τῶν λαῶν ποὺ ἀπελευθέρωνε ἀπὸ τὴν ἐξουσία τῆς Περσεπόλεως. Μόνον ἄνθρωποι ὑπηρετοῦντες ἐξουσιαστικὲς ᾿Εκλεκτὸ Μαό»: σκοπιμότητες μποροῦν νὰ παρερμηνεύουν μὲ τέτοια ἔλλειψη δισταγμῶν τὰ γεγονότα. Ἔχω μπροστά µου τὸ ἔργο τοῦ μεγάλου Γερμανοῦ ἱστορικοῦ Τπεοάοτ Βιτά «Μέγας ᾿Αλέξανδρος» (ἕλλην. μετάφρ., ἔκδοση «Δα- ρέμα», σελ. 243), ὅπου διαβάζω τὰ ἑξῆς: «Θὰ πρέπει νὰ σημειωθῆ ἐνταῦθα, καὶ τοῦτο δὲν ἔχει τονισθῆ ἀρκετά, ὅτι ὁ ᾿Αλέξανδρος δὲν ἐσκέπτετο νὰ κάμη γενικὴν ἀνάμιξιν τῶν λαῶν ἐντὸς τοῦ κράτους του. Κατὰ τὸ σχέδιόν του εἶχεν ἀποκλείσει ἐξ αὐτῆς τοὺς Σημίτας, Βαβυλωνίους καὶ Σύρους...». Τοὺς ἴδιους αὐτοὺς «γενειοφόρους λαούς», λέγει ἀλλοῦ ὁ Βίτά, «μὲ τοὺς ἀπλανεῖς ποντικοειδεῖς ὀφθαλ- μούς των χαιρετῶντες τὸν νέον δεσπότην μὲ τὴν ὑποτακτικότητα ἐκείνην, ἥτις ἐκλαμβάνε- ται ὡς δουλοφροσύνη, ἀλλ᾽ ὑπολογίζει ἐπὶ τῆς δολιότητος», ὁ ᾿Αλέξανδρος τοὺς εἶχε ἐξαι-