Οἱ ἐλευδερίες τῆς δουλείας φορέας τοῦ συνδικαλιστικοῦ πνεύματος ἐξ ὁρισμοῦ ἔχει. ἀποδεχθῆ τὴν ὑλικὴ ἐξάρτησή του ἀπὸ τὸν ὀργοδότη του -- Κράτος ἢ ἰδιώτῇ -- καὶ δὲν ἀποσκοπεὶ στὴν ἀπόκτηση παραγωγικῆς αὐτεξουσιότητας. Συνδικαλίζεται μὲ μοναδικὀ του σκοπὸ νὰ θελτιώση ὁπωσδήποτε μέσα στὰ πλαίσια: τῆς οἰκονομικῆς του ἐξαλλοτριώσεως τὶς ὑλικὲς παροχὺς ποὺ τοῦ παραχωρεῖ κάποιο -- ἀπαραίτητα -- ἀφεντικό. Συνδικαλιστικἡ δράση ποὺ ἐπιδιώκει τὴν ἀποτίναξη τῆς ὑλικῆς ὑποδουλώσεως τοῦ ἀτόμου ἀπὸ τοὺς πάτρωνές του καὶ τὴν ἀποκατάσταση τῆς παραγωγικῆς του ἐλευθερίας καὶ αὐτενόργειας εἶναι ἐντελῶς ἀσυμθίθαστη πρὸς τὴν ἔννοια τοῦ συνδικαλισμοῦ. Ὁ ὅρος «συνδικαλιστικὲς ὀλευθερίες» ἀποτελεῖ σχῆμα ὀξύμωρο καὶ στερεῖται περιεχομένου, ἐφ ̓ ὅσον ὄχι μόνον δὲν ἔχιι σχέση μὲ τὴν ἐλευθερία τῶν ἀτόμων, ἀλλὰ ἀντίθετα προὐποθέτει τὴν οἰκονομικὴ δουλεία τους. στρέφεται γύρω-γύρω ἀπὸ τὸ σημεῖο ὅπου εἶναι προσαρτημένη, ἡ ἁλυσίδα του, ὄχι γιὰ ν ̓ ἀπελευθερωθη, ἀλλὰ γιὰ νὰ ὑποχρεώση τὸν κύριό του νὰ τοῦ. ρίξη τροφή. ΚΚαὶ ἀφοῦ ὁ σκύλος δὲν ἀγωνίζεται γιὰ νὰ σπάση τὰ δεσμά, κατὰ λογικὴ ἀναγκαιότητα στὴν ἀποκλειστικὴ διάκριση τοῦ κυρίου παραμένει τὸ ἂν καὶ πόση τροφὴ θὰ ἐξασφαλίση ὁ δεσμώτης. Μ ̓ ἄλλα λόγια, ἀπὸ τὴ διάθεση τοῦ ἐργοδότη καὶ τὶς δυνατότητές του νὰ κάνη παραχωρήσεις ἀπὸ τὰ «πλεονάσματά» του ἐξαρτᾶται τό τί θὰ «ἐπιτύχη» ἡ συνδικαλιστικὴ δράση καὶ ὄχι ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν συνδικαλιστικὴ δράση. ̓Απόδειξη τῆς μὴ ἐμφανοῦς ἐκ πρώτης ὄψεως διαπιστώσεως αὐπῆς εἴναι τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ μακροχρόνιοι συνδικαλιστικοὶ ἀγῶνες ποὺ διεξήχθησαν σ ̓ ὅλες τὶς χῶρες ἀπὸ τότε ποὺ «ἀνακαλύφθηκε» ὁ συνδικαλισμὸς ἕως σήμερα ὄχι μόνο δὸν' ἐμείωσαν τὸ ἄνοιγμα μεταξὺ τοῦ εἰσοδήματος τῶν παραγωγικὰ αὐτεξούσιων (τῆς ἐργοδοσίας) καὶ τοῦ εἰσοδήματος τῶν ἐξαρτημένων (τῶν ὄργαζομένων), ἀλλὰ ἀντίθετα, ὡς γνωστόν, τὸ ἄνοιγμα αὐτὸ διευρύνθηκε καὶ διουρύνρται συνεχῶς. "Αλλωστε, καὶ -ἂν ἀκόμη ἡ συνδικαλιστικἡ δράση φέρη κάποιο ἄμεσο, θετικὸ ἀποτέλεσμα γιὰ τοὺς δρῶντες, οἱ ἐργοδότες τοὺς τὸ ἀφαιροῦν ἔμμεσα μὲ πολλοὺς τρόπους (πληθωρισμός, νομικὲς φαλκιδύσεις κλπ.). Καὶ ἑπομένως ἡ θελτίωση τῶν ὅρων ἐργασίας καὶ τῆς ἁἆμοιθης ποὺ σημειώνεται μεταγενέστερα σὲ σύγκριση πρὸς τὸ παρελθόν, δὲν ὀφείλεται στὸν συνδικαλισμό, ἀλλὰ σὲ κάτι ἄλλο, ξένο πρὸς τὶς καθεαυτοῦ ἐπιδιώξεις του: στὴν ἐξ ἀντικειμένου Ἐπομένως ὁ συνδικαλισμὸς προῦποθέτει τὴν δογματικὴ διάκριση τῶν ἀνθρώπων σὲ παραγωγικὰ ἐλεύθερους καὶ σὲ παραγωγικὰ κατευθυνόμενουα. Ἡ λειτουργία τοῦ συνδικαλισμοῦ συμπίπτει μὲ τὴ ρύθμιση, τὴν «μεθόδευση» τῶν σχέσεων τῶν δύο αὐτῶν κατηγοριῶν. Καὶ τόλος, σκοπὸς τοῦ συνδικαλισμοῦ δὼὸν εἶναι ἡ κατάργηση, ἀλλὰ ὁ «διακανονισμός» τῆς διακρίσεως αὐτῆς. Γιὰ νὰ θυμηθοῦμε μιὰ παρομοίωση ποὺ καὶ ἄλλοτε χρησιμοποιήσαμς, σὲ ἄλλη περίπτωση, ὁ συνδικαλισμένος -- ἄτομο ἢ ὁμάδα -- μοιάζει: μὲ τὸν δεμένο σκύλο ποὺ γαυγίζει καὶ περι-