'Ωδῖνες καὶ τοκετὸς τῆς Αὐτοπαιδείας Μιὰ τάξη πραγμάτων ἔλλογη καὶ ὁμαλὴ μεταδίδει καὶ ἀκτινοβολεῖ στὸν αἰ(να της καί, σὰν παράδοση πιά, στοὺς μεταγενέστερους τὴν ἱστορικὴ ὑγεία. Μιὰ τάξη πραγμάτων ἔκτροπη καὶ διᾶστροφη μεταδίδει καὶ ἀκτινοβολεῖ τὴν ἱστορικὴ παρακμή. Ὅλοι οἱ διαφωτιστὲς ὅλων τῶν ἐποχῶν, ἀπὸ τὸ Σωκράτη καὶ τὸν Πλάτωνα μέχρι τοὺς νεώτερους ̓Εκλαιρσισιστὲς καὶ τοὺς σημερινοὺς θεωρητικοὺς τῆς πολιτικῆς καὶ πνευματικῆς «ἀνορθώσεως» ἢ «ἀλλαγῆς», γελάστηκαν, συνεπῶς, θεωρώντας ὡς πανάκεια τῶν δεινών τοῦ ἀνθρώπινου Πολιτισμοῦ καὶ τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς τὴν ἐκπαίδευση. Ἢ «Παίδευση» ὡς σχολικὴ Παιδεία, ὡς Τέχνη, ὡς Διοίκηση, ὡς «Πνεῦμα» γενικὰ μπορεῖ νὰ εἶναι κατὰ περίστασιν ἰατρὸς ") δολοφόνος. Σήμερα, ποὺ ἡ Παίδευση γενικὰ κατάντησε ὄχι ἁπλῶς παθητικὸς διεκπεραιωτὴς τῶν παρανοϊκῶν ἐπιδιώξεων μιᾶς διάστροφῆς τάξεως πραγμάτων ἀλλὰ ὁ ὑπ ̓ ἀριθμὸν ἰσχυρὸς βραχίων ἐπιβολῆς της, σήμερα ποὺ τὸ Πνεῦμα γενικὰ χάρη στὴν ὑπερανάπτυξη τῶν μεθόδων καὶ μέσων ἐξουσιαστικῆς δράσεως (τεχνολογία, ὀργάνωση, δόγμα) ὑπόκειται ὅλοκληρωτικὰ στὴν ὑπέρτατη ἀρχὴ τῆς Δυνάμεως καὶ ἔχει ἀποκόψει τὸν ὀμφάλιο λῶρο του μὲ τὴ φυσικὴ μητέρα του, τὴν ἐλεύθερη ἀναζήτηση τῆς ̓Αλήθειας, ἡ θέση ὅτι μόνον ἀπὸ τὴν Παιδεία μπορει κανεὶς νὰ προσδοκᾶ κάτι εἶναι ὄχι ἁπλῶς ἀφελής ἀλλὰ καὶ ἐπικίνδυνη. Καὶ ἂν οἱ παλαιότεροι φορεῖς τῆς θέσεως αὐτῆς εἶχαν ὡς ἐλαφρυντικὰ τὰ στοιχεῖα ὑγείας τοῦ αἰῶνα τους ἢ κάποιες δυνατότητες ὑπάρξεως μιᾶς Παιδεύσεως ἔξω ἀπὸ τὰ πλαίσια τῆς Δυνάμεως, οἱ σημερινοὶ ὁμοϊδεάτες τους κρέμονται μὲ τὰ πόδια στὸν ἀέρα. τς Επομένως, τὶ πράττω; ̓Αποδέχομαι παθητικὰ τὴν ὠμὴ πραγματικότητα καὶ διαπιστώνοντας τὸ ἀδιέξοδο ἄπεκδύομαι πάσης εὐθύνης; Νὰ μιὰ ἐρώτηση, ποὺ περικλείει ἐν σπέρματι τὴν ἄντίστοιχη ἀπάντηση: Τὸν ἑαυτὸ σου ρωτᾶς, ἅρα ὁ ἑαυτός σου εἶναι ὁ μόνος ἁρμόδιος νὰ σοῦ ἀπαντήση. Γιατὶ πραγματικὰ τὸ μόνο ζωντανὸ ποὺ ἀπομένει μέσα στὸ σύγχρονο “Ιστορικὸ Πολυάνδριο, ποὺ στοιχειωδῶς προσδιωρίσαμε παραπάνω, δὲν εἶναι κάτι τὸ «κοινωνικό», δὲν εἶναι κάτι τὸ «πολιτικό», δὲν εἶναι κάτι τὸ «πολιτιστικό», δὲν εἶναι κάτι τὸ «ὁμαδικό» ἐν τέλει, ἀλλά ἂν ἀπομένη κι αὐτό...--- εἶναι μόνον ἡ γρηγοροῦσα ἀτομική συνείδηση. Εἶσαι ἐσύ, μόνος σου, ὁλομόναχος, καθειργόμενος κύκλῳ, βαλλόμενος πανταχόθεν καὶ ἐκθλιβόμενος ὁλοῦθε. Ὃ ἱστορικὸς καρυοθραύστης ποὺ σὲ συσφίγγει, γιὰ νὰ σπάση τὰ νεῦρα καὶ τὰ ὀστᾶ σου, εἶναι ταυτόχρονα ἡ λυθία λίθος τῆς συνειδήσεώς σου. ̓Εδῶ κρίνεται ἂν εἶσαι ̓Εσὺ ἢ κάποιος Άλλος. Κι ἐδῶ ἀποφασίζεται ἂν φέγγης ἀντλώντας ἀπὸ συσσωρευτὴ τοῦ Ἔσω ἢ ζῆς ἀπομυζώντας τὸ Ἔξω. Στὴ δεύτερη περίπτωση ἔθεσες πρὸς λανθασμένη κατεύθυνση τὸ ἐρώτημα ποὺ σημειώσαμε παραπάνω: Ὃ ἑαυτὸς σου. ἡ συνείδησὴ σου, δὲν ἔχει ἀπάντηση. δὲν μπορεῖ οὔτε νὰ δῆ οὔτε νὰ πράξη τίποτε, εἶναι ἀνενεργός, ἄφωνη, ἄφωτη καὶ ἄδρανής. Εἶναι ἡττημένη. Καί, ἀφοῦ ᾱποκλείσαμε τὸ Ἔξω, δὲν θὰ πάρης ποτὲ κι ἀπὸ κανένα ἀπάντηση. Στὴν πρώτη περίπτωση ἡ δοκιμασία τῆς φωτεινῆς, συνειδήσεως γεννᾶ τὴν κἄ-. θαρση: ἪἫ Παίδευσή της δὲν εἶναι τίποτ ̓ ἄλλο ἀπὸ Αὐτοπαιδεία. Ποὺ σὲ τελευταία ἀνάλυση δὲν εἶναι παρὰ αὐτοακεραίωτη, αὐτοδυναμία, αὐτοτέλεια, αὐτονομία. Εἶναι μ ̓ ἄλλα λόγια τὸ μετὰ ᾱπὸ ὠδῖνες αἶσιο γεγονὸς τοῦ ἐρχομοῦ στὸν Κόσμο μιᾶς ἀκόμη ἐκλεκτῆς ἀτομικότητας ξεκομμένης κι ἀνεξάρτητης ᾱπὸ τὸ ἱστορικὰ παρακμιακό, τὸ πολιτικὰ ἔκτροπο, τὸ πολιτιστικὰ διάστροφο καὶ τὸ ὁμαδικὰ ἄρρωστο, γιὰ τὰ ὁποῖα μιλήσαμε παραπάνω. ́Η κάθε γέννηση ἑνὸς ἐκλεκτοῦ ἀποτελεῖ καὶ μιὰ ἀπάντηση - -τὴ μόνη δυνατὴ καὶ ὀρθή--- στὸ γριφῶδες ἐρώτημα «Τὶ πράττω;» Ὃ «Δαυλός» τουλάχιστον, πού, ὅπως. γνωρίζει ὁ ἀναγνώστης, τόσο πολὺ ἔχει προβληματισθῆ πάνω στὸ τραγικὸ ἀδιέἔοδο τοῦ αἰῶνα μας, δὲν μπόρεσε νὰ βρῆ ἄλλη, πιὸ ἔντιμη ἀπ ̓ αὐτήν, θέση. Δ.Ι.Λ. Υ.Γ. Διαβάστε τὸ ἴδιο θέμα, γραμμένο ὑπὸ τύπον συμβολικῆς λογοτεχνίας, στὴ στήλη «Μετεωρισμοί» τοῦ παρόντος τεύχους, ὅπως τὸ παρουσιάζει ὁ «Μετέωρος».