'Ωδῖνες καὶ τοκετὸς τῆς Αὐτοπαιδείας Μιὰ τάξη πραγμάτων ἔλλογη καὶ ὁ- μαλὴ μεταδίδει καὶ ἀκτινοβολεῖ στὸν αἰ- (να της καί, σὰν παράδοση πιά, στοὺς μεταγενέστερους τὴν ἱστορικὴ ὑγεία. Μιὰ τάξη πραγμάτων ἔκτροπη καὶ διᾶ- στροφη μεταδίδει καὶ ἀκτινοβολεῖ τὴν ἱ- στορικὴ παρακμή. Ὅλοι οἱ διαφωτιστὲς ὅλων τῶν ἐπο- χῶν, ἀπὸ τὸ Σωκράτη καὶ τὸν Πλάτωνα μέχρι τοὺς νεώτερους ᾿Εκλαιρσισιστὲς καὶ τοὺς σημερινοὺς θεωρητικοὺς τῆς πολιτικῆς καὶ πνευματικῆς «ἀνορθώ- σεως» ἢ «ἀλλαγῆς», γελάστηκαν, συνε- πῶς, θεωρώντας ὡς πανάκεια τῶν δεινών τοῦ ἀνθρώπινου Πολιτισμοῦ καὶ τῆς ἀν- θρώπινης ζωῆς τὴν ἐκπαίδευση. Ἢ «Παίδευση» ὡς σχολικὴ Παιδεία, ὡς Τέ- χνη, ὡς Διοίκηση, ὡς «Πνεῦμα» γενικὰ μπορεῖ νὰ εἶναι κατὰ περίστασιν ἰατρὸς ") δολοφόνος. Σήμερα, ποὺ ἡ Παίδευση γενικὰ κατά- ντησε ὄχι ἁπλῶς παθητικὸς διεκπεραιω- τὴς τῶν παρανοϊκῶν ἐπιδιώξεων μιᾶς διά- στροφῆς τάξεως πραγμάτων ἀλλὰ ὁ ὑπ᾽ ἀριθμὸν ἰσχυρὸς βραχίων ἐπιβολῆς της, σήμερα ποὺ τὸ Πνεῦμα γενικὰ χάρη στὴν ὑπερανάπτυξη τῶν μεθόδων καὶ μέ- σων ἐξουσιαστικῆς δράσεως (τεχνολο- γία, ὀργάνωση, δόγμα) ὑπόκειται ὅλο- κληρωτικὰ στὴν ὑπέρτατη ἀρχὴ τῆς Δυ- νάμεως καὶ ἔχει ἀποκόψει τὸν ὀμφάλιο λῶρο του μὲ τὴ φυσικὴ μητέρα του, τὴν ἐλεύθερη ἀναζήτηση τῆς ᾿Αλήθειας, ἡ θέση ὅτι μόνον ἀπὸ τὴν Παιδεία µπορει κανεὶς νὰ προσδοκᾶ κάτι εἶναι ὄχι ἁ- πλῶς ἀφελής ἀλλὰ καὶ ἐπικίνδυνη. Καὶ ἂν οἱ παλαιότεροι φορεῖς τῆς θέσεως αὐ- τῆς εἶχαν ὡς ἐλαφρυντικὰ τὰ στοιχεῖα ὑ- γείας τοῦ αἰῶνα τους ἢ κάποιες δυνατό- τητες ὑπάρξεως μιᾶς Παιδεύσεως ἔξω ἀ- πὸ τὰ πλαίσια τῆς Δυνάμεως, οἱ σημερι- νοὶ ὁμοϊδεάτες τους κρέμονται μὲ τὰ πό- δια στὸν ἀέρα. τς Επομένως, τὶ πράττω; ᾿Αποδέχο- μαι παθητικὰ τὴν ὠμὴ πραγματικότητα καὶ διαπιστώνοντας τὸ ἀδιέξοδο ἄπεκ- δύομαι πάσης εὐθύνης; Νὰ μιὰ ἐρώτηση, ποὺ περικλείει ἐν σπέρματι τὴν ἄντίστοιχη ἀπάντηση: Τὸν ἑαυτὸ σου ρωτᾶς, ἅρα ὁ ἑαυτός σου εἶναι ὁ μόνος ἁρμόδιος νὰ σοῦ ἀπαντήση. Γιατὶ πραγματικὰ τὸ μόνο ζωντανὸ ποὺ ἀ- πομένει μέσα στὸ σύγχρονο “Ιστορικὸ Πολυάνδριο, ποὺ στοιχειωδῶς προσδιω- ρίσαμε παραπάνω, δὲν εἶναι κάτι τὸ «κοινωνικό», δὲν εἶναι κάτι τὸ «πολιτι- κό», δὲν εἶναι κάτι τὸ «πολιτιστικό», δὲν εἶναι κάτι τὸ «ὁμαδικό» ἐν τέλει, ἀλλά ἂν ἀπομένη κι αὐτό...--- εἶναι μόνον ἡ γρηγοροῦσα ἀτομική συνείδηση. Εἶσαι ἐ- σύ, μόνος σου, ὁλομόναχος, καθειργόμε- νος κύκλῳ, βαλλόμενος πανταχόθεν καὶ ἐκθλιβόμενος ὁλοῦθε. Ὃ ἱστορικὸς καρυοθραύστης ποὺ σὲ συσφίγγει, γιὰ νὰ σπάση τὰ νεῦρα καὶ τὰ ὀστᾶ σου, εἶναι ταυτόχρονα ἡ λυθία λί- θος τῆς συνειδήσεώς σου. ᾿Εδῶ κρίνεται ἂν εἶσαι ᾿Εσὺ ἢ κάποιος Άλλος. Κι ἐδῶ ἀποφασίζεται ἂν φέγγης ἀντλώντας ἀπὸ συσσωρευτὴ τοῦ Ἔσω ἢ ζῆς ἀπομυζώ- ντας τὸ Ἔξω. Στὴ δεύτερη περίπτωση ἔθεσες πρὸς λανθασμένη κατεύθυνση τὸ ἐρώτημα ποὺ σημειώσαμε παραπάνω: Ὃ ἑαυτὸς σου. ἡ συνείδησὴ σου, δὲν ἔχει ἀπάντηση. δὲν μπορεῖ οὔτε νὰ δῆ οὔτε νὰ πράξη τί- ποτε, εἶναι ἀνενεργός, ἄφωνη, ἄφωτη καὶ ἄδρανής. Εἶναι ἡττημένη. Καί, ἀφοῦ ᾱ- ποκλείσαμε τὸ Ἔξω, δὲν θὰ πάρης ποτὲ κι ἀπὸ κανένα ἀπάντηση. Στὴν πρώτη περίπτωση ἡ δοκιμασία τῆς φωτεινῆς, συνειδήσεως γεννᾶ τὴν κἄ-. θαρση: ἪἫ Παίδευσή της δὲν εἶναι τί- ποτ᾽ ἄλλο ἀπὸ Αὐτοπαιδεία. Ποὺ σὲ τε- λευταία ἀνάλυση δὲν εἶναι παρὰ αὐτοα- κεραίωτη, αὐτοδυναμία, αὐτοτέλεια, αὐ- τονοµία. Εἶναι μ᾽ ἄλλα λόγια τὸ μετὰ ᾱ- πὸ ὠδῖνες αἶσιο γεγονὸς τοῦ ἐρχομοῦ στὸν Κόσμο μιᾶς ἀκόμη ἐκλεκτῆς ἀτο- µικότητας ξεκομμένης κι ἀνεξάρτητης ᾱ- πὸ τὸ ἱστορικὰ παρακμιακό, τὸ πολιτικὰ ἔκτροπο, τὸ πολιτιστικὰ διάστροφο καὶ τὸ ὁμαδικὰ ἄρρωστο, γιὰ τὰ ὁποῖα μιλή- σαμε παραπάνω. ΄Η κάθε γέννηση ἑνὸς ἐ- κλεκτοῦ ἀποτελεῖ καὶ μιὰ ἀπάντηση - -τὴ μόνη δυνατὴ καὶ ὀρθή--- στὸ γριφῶδες ἐ- ρώτημα «Τὶ πράττω;» Ὃ «Δαυλός» τουλάχιστον, πού, ὅπως. γνωρίζει ὁ ἀναγνώστης, τόσο πολὺ ἔχει προβληματισθῆ πάνω στὸ τραγικὸ ἀδιέ- ἔοδο τοῦ αἰῶνα μας, δὲν μπόρεσε νὰ βρῆ ἄλλη, πιὸ ἔντιμη ἀπ᾿ αὐτήν, θέση. Δ.Ι.Λ. Υ.Γ. Διαβάστε τὸ ἴδιο θέµα, γραμ- µένο ὑπὸ τύπον συμβολικῆς λογοτε- χνίας, στὴ στήλη «Μετεωρισμοί» τοῦ παρόντος τεύχους, ὅπως τὸ παρουσιά- ζει ὁ «Μετέωρος».