Οἱ ἐλευδερίες τῆς δουλείας φορέας τοῦ συνδικαλιστικοῦ πνεύματος ἐξ ὁρισμοῦ ἔχει. ἀπο- δεχθῆ τὴν ὑλικὴ ἐξάρτησή του ἀπὸ τὸν ὀργοδότη του -- Κράτος ἢ ἰδιώ- τῇ -- καὶ δὲν ἀποσκοπεὶ στὴν ἀπό- κτηση παραγωγικῆς αὐτεξουσιότη- τας. Συνδικαλίζεται μὲ µοναδικὀ του σκοπὸ νὰ θελτιώση ὁπωσδήποτε μέ- σα στὰ πλαίσια: τῆς οἰκονομικῆς του ἐξαλλοτριώσεως τὶς ὑλικὲς παροχὺς ποὺ τοῦ παραχωρεῖ κάποιο -- ἀπα- ραίτητα -- ἀφεντικό. Συνδικαλιστικἡ δράση ποὺ ἐπιδιώκει τὴν ἀποτίναξη τῆς ὑλικῆς ὑποδουλώσεως τοῦ ἀτό- μου ἀπὸ τοὺς πάτρωνές του καὶ τὴν ἀποκατάσταση τῆς παραγωγικῆς του ἐλευθερίας καὶ αὐτενόργειας εἶναι ἐντελῶς ἀσυμθίθαστη πρὸς τὴν ἔν- νοια τοῦ συνδικαλισμοῦ. Ὁ ὅρος «συνδικαλιστικὲς ὀλευθερίες» ἀποτε- λεῖ σχῆμα ὀξύμωρο καὶ στερεῖται πε- ριεχομένου, ἐφ᾽ ὅσον ὄχι μόνον δὲν ἔχιι σχέση μὲ τὴν ἐλευθερία τῶν ἀ- τόμων, ἀλλὰ ἀντίθετα προὐποθέτει τὴν οἰκονομικὴ δουλεία τους. Ἐπομένως ὁ συνδικαλισμὸς προῦ- ποθέτει τὴν δογματικὴ διάκριση τῶν ἀνθρώπων σὲ παραγωγικὰ ἐλεύθε- ρους καὶ σὲ παραγωγικὰ κατευθυνό- µενουα. Ἡ λειτουργία τοῦ συνδικα- λισμοῦ συμπίπτει μὲ τὴ ρύθμιση, τὴν «µεθόδευση» τῶν σχέσεων τῶν δύο αὐτῶν κατηγοριῶν. Καὶ τόλος, σκο- πὸς τοῦ συνδικαλισμοῦ δὼὸν εἶναι ἡ κατάργηση, ἀλλὰ ὁ «διακανονισµός» τῆς διακρίσεως αὐτῆς. Γιὰ νὰ θυμηθοῦμε μιὰ παροµοίωση ποὺ καὶ ἄλλοτε χρησιµοποιήσαμς, σὲ ἄλλη περίπτωση, ὁ συνδικαλισμένος -- ἄτομο ἢ ὁμάδα -- μοιάζει: μὲ τὸν δεμένο σκύλο ποὺ γαυγίζει καὶ περι- στρέφεται γύρω-γύρω ἀπὸ τὸ σημεῖο ὅπου εἶναι προσαρτηµένη, ἡ ἁλυσίδα του, ὄχι γιὰ ν᾿ ἀπελευθερωθη, ἀλλὰ γιὰ νὰ ὑποχρεώση τὸν κύριό του νὰ τοῦ. ρίξη τροφή. ΚΚαὶ ἀφοῦ ὁ σκύλος δὲν ἀγωνίζεται γιὰ νὰ σπάση τὰ δε- σμά, κατὰ λογικὴ ἀναγκαιότητα στὴν ἀποκλειστικὴ διάκριση τοῦ κυρίου παραμένει τὸ ἂν καὶ πόση τροφὴ θὰ ἐξασφαλίση ὁ δεσμώτης. Μ᾿ ἄλλα λόγια, ἀπὸ τὴ διάθεση τοῦ ἐργοδότη καὶ τὶς δυνατότητές του νὰ κάνη παραχωρήσεις ἀπὸ τὰ «πλεονάσμα- τά» του ἐξαρτᾶται τό τί θὰ «ἐπιτύχη» ἡ συνδικαλιστικὴ δράση καὶ ὄχι ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν συνδικαλιστικὴ δράση. ᾿Απόδειξη τῆς μὴ ἐμφανοῦς ἐκ πρώ- της ὄψεως διαπιστώσεως αὐπῆς εἴ- ναι τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ µακροχρόνιοι συνδικαλιστικοὶ ἀγῶνες ποὺ διεξή- χθησαν σ᾽ ὅλες τὶς χῶρες ἀπὸ τότε ποὺ «ἀνακαλύφθηκε» ὁ συνδικαλι- σμὸς ἕως σήµερα ὄχι μόνο δὸν' ἐμεί- ωσαν τὸ ἄνοιγμα μεταξὺ τοῦ εἰσοδή- ματος τῶν παραγωγικὰ αὐτεξούσιων (τῆς ἐργοδοσίας) καὶ τοῦ εἰσοδήμα- τος τῶν ἐξαρτημένων (τῶν ὄργαζο- μένων), ἀλλὰ ἀντίθετα, ὡς γνωστόν, τὸ ἄνοιγμα αὐτὸ διευρύνθηκε καὶ δι- ουρύνρται συνεχῶς. "Αλλωστε, καὶ -ἂν ἀκόμη ἡ συνδικαλιστικἡ δράση φέ- ρη κάποιο ἄμεσο, θετικὸ ἀποτέλεσμα γιὰ τοὺς δρῶντες, οἱ ἐργοδότες τοὺς τὸ ἀφαιροῦν ἔμμεσα μὲ πολλοὺς τρό- πους (πληθωρισμός, νομικὲς φαλκι- δύσεις κλπ.). Καὶ ἑπομένως ἡ θελτίωση τῶν ὅ- ρων ἐργασίας καὶ τῆς ἁἆμοιθης ποὺ σημειώνεται μεταγενέστερα σὲ σύγ- κριση πρὸς τὸ παρελθόν, δὲν ὀφεί- λεται στὸν συνδικαλισμό, ἀλλὰ σὲ κάτι ἄλλο, ξένο πρὸς τὶς καθεαυτοῦ ἐπιδιώξεις του: στὴν ἐξ ἀντικειμένου