ἢ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Αὐτοβιογραφικὸ ἢ ἀγροτικὲς διακοπὲς 1987 Ἢ παλιὰ καὶ πολύπλοκη ἀντλία νεροῦ ποὺ γρησιμοποιοῦσα γιὰ νὰ ποτίζω τὴν ἀμπελοφυτεία μου, στόμωσε ἀπὸ τὰ ἀποσυντεθειμένα πλατανόφυλλα καὶ τὰ βρῦα τοῦ δύσοσμου ρυακιοῦ. Σκιώδη χαμερπῆ ὑδρόφιλα καὶ κβάντα τῆς σήψεως, ποὺ ἐνδημοῦν στὰ στάσιμα καὶ ἄρροα ὕδατα, εἶχαν φρακάρει τὰ λεπτὰ ἐξαρτήματα τοῦ κινητῆρος μου καὶ ἡ μίζα συναντοῦσε τὴν ἄρνηση, τοῦ λοιποῦ μηχανισμοῦ νὰ κινητοποιηθῆ. Ἢ στέρνα πού τροφοδοτοῦσε δὲν γέμιζε πιὰ καί τὰ κλήματα, νεόφυτα καὶ ἄρριζα, μαραίνονταν κάτω ἀπὸ τὴν καταρρακτώδη πυρκαϊὰ ἑνὸς δολοφονικοῦ ἥλιου. Ἔ, λοιπόν, σκιώδη χαμερπῆ ὑδρόφιλα, δὲν ἤμουν ἐγώ αὐτὸς ποὺ θὰ τὸ ἔβαζε κάτω! Νύχτες μὲ φεγγαροδροσιὰ καὶ μέρες μὲ τὸν Κύνα κατακόρυφο νὰ μοῦ κατατρώγη μὲ τὰ καυτερὰ σκυλόδοντά του τὸ δέρμα ἀγωνίσθηκα νὰ τὰ ἐκριζώσω, νὰ τὰ ἐξαφανίσω ἀπὸ τὴν κοίτη, νὰ περισυλλέξω καὶ νὰ κάψω τὰ ὑπολείμματά τους, ἀκόμη καὶ τὰ λεπτότερα μόριά τους, ποὺ διεισδύουν στὸν κινητῆρα μου καὶ τὸν παραλύουν. Κι ὅταν τέλεψα, ὅταν στὴ θέση τῆς παρόχθιας λόχμης ἔμενε πιὰ ἀσκεπὴς ὁ δύσοσμος νερόλακκος τοῦ ρυακιοῦ ὅπου εἶχα ποντίσει τὸν ἀντλητικό μου σωλῆνα, κατάλαβα τὴν παιδαριώδη ἀπερισκεψία μου: Ὃ κινητῆρας μου καὶ πάλι παρέμενε ἀναίσθητος. Τὰ «σκουπιδάκια», τὰ σωματίδια πού εἷχαν εἰσροφηθῆ, δὲν μποροῦσα νὰ τὰ ἀποκαθάρω ὅσο θὰ ἀπαιτοῦσε μιὰ μηχανὴ γιὰ νὰ ἐπαναδραστηριοποιηθῆ. Ματαιοπόνησα. Καὶ τότε ἦρθε ὁ Μηχανικός. Ἔκανε τίς διακοπές του ἐκεῖ κοντὰ καὶ προσφέρθηκε νὰ μὲ βγάλη ἀπὸ τὸ ᾱδιέξοδο. "Ηταν ἡλιοβασίλεμα καὶ τὸ ἔρεβος θὰ ἔπεφτε σὲ λίγο στὴν ᾱκροποταμιά. ὋΟ κινητῆρας λύθηκε «ἐπιστημονικά», ὅπως εἶπε, μὲ γνώση ὅλων τῶν λεπτομερειῶν ποὺ εἶχε προνοήσει ὁ κατασκευαστής του, καὶ καθαρίστηκε μ ̓ ἐπιμέλεια, δεσκουριάστηκε μὲ χημικὸ ὑγρὸ καὶ ᾱνασυντέθηκε τέλεια. Πατήσαμε μίζα καί, ναί, λειτούργησε. ̓Ανέπνευσα: καθυποχρεώθηκα καὶ κατευχαρίστησα τὸν Μηχανικό. ταν ὁ «σωτῆρας» μου. Καὶ εὐγνώμων τὸν ἀκολούθησα καὶ ὅλη τὴ νύχτα τὸν κερνοῦσα στὴν παραλία οὐζο μὲ θαλασσινᾶὰ κυδώνια ἀποπνέοντα τὸ ἄρωμα τοῦ ἰωδίου. "Ημουν εὐτυχισμένος τὴν καλοκαιρινὴ ἐκείνη Νύχτα... Καὶ γεμᾶτος ὁρμὴ κι ἐλπίδα τὸ πρωί πῆγα νὰ ἀνοίξω τὴ στέρνα. Ὢ τῆς οἰκτρῆς διαψεύσεως! ̓Ηταν σχεδὸν ἄδεια. Η ἀντλία μου θᾶχε δὲν θᾶχε λειτουργήσει πέντε-δέκα λεπτὰ καὶ ἑαναφρακάρισε. Τὰ κβάντα τῆς Σήψεως τοῦ νερόλακκου, ποὺ ἦταν ἀδύνατο βέβαια νὰ περισυλλέξω, ἦταν ἀρκετὰ γιὰ νὰ ξαναστομώσουν τὸ μηχάνημα μου. ̓Αλίμονο, τὸ νερὸ ποὺ ἀντλοῦσε ήταν «φύσει» βρώμικο κι ὁ Μηχανικὸς ἐμπαίκτης τῆς ἀγωνίας μου. Κι ὁ ᾱδυσώπητος Κύων δὲν θ ̓ ἄφηνε πιὰ στὴ ζωὴ περισσότερο ἀπὸ ἕνα εἰκοσιτετράωρο τὴν καταδιψασμένη, νεό-