ἢ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Αὐτοβιογραφικὸ ἢ ἀγροτικὲς διακοπὲς 1987 Ἢ παλιὰ καὶ πολύπλοκη ἀντλία νεροῦ ποὺ γρησιμοποιοῦσα γιὰ νὰ ποτίζω τὴν ἀμπελοφυτεία μου, στό- µωσε ἀπὸ τὰ ἀποσυντεθειμένα πλα- τανόφυλλα καὶ τὰ βρῦα τοῦ δύσο- σµου ρυακιοῦ. Σκιώδη χαμερπῆ ὑδρό- φιλα καὶ κβάντα τῆς σήψεως, ποὺ ἐνδημοῦν στὰ στάσιμα καὶ ἄρροα ὕ- δατα, εἶχαν φρακάρει τὰ λεπτὰ ἐξαρ- τήματα τοῦ κινητῆρος µου καὶ ἡ μί- ζα συναντοῦσε τὴν ἄρνηση, τοῦ λοι- ποῦ μηχανισμοῦ νὰ κινητοποιηθῆ. Ἢ στέρνα πού τροφοδοτοῦσε δὲν γέ- μιζε πιὰ καί τὰ κλήματα, νεόφυτα καὶ ἄρριζα, μαραίνονταν κάτω ἀπὸ τὴν καταρρακτώδη πυρκαϊὰ ἑνὸς δο- λοφονικοῦ ἥλιου. Ἔ, λοιπόν, σκιώδη χαμερπῆ ὑ- δρόφιλα, δὲν ἤμουν ἐγώ αὐτὸς ποὺ θὰ τὸ ἔβαζε κάτω! Νύχτες μὲ φεγγα- ροδροσιὰ καὶ μέρες μὲ τὸν Κύνα κα- τακόρυφο νὰ μοῦ κατατρώγη μὲ τὰ καυτερὰ σκυλόδοντά του τὸ δέρμα ἀ- γωνίσθηκα νὰ τὰ ἐκριζώσω, νὰ τὰ ἐ- ξαφανίσω ἀπὸ τὴν κοίτη, νὰ περι- συλλέξω καὶ νὰ κάψω τὰ ὑπολείμμα- τά τους, ἀκόμη καὶ τὰ λεπτότερα μό- ριά τους, ποὺ διεισδύουν στὸν κινη- τῆρα μου καὶ τὸν παραλύουν. Κι ὅ- ταν τέλεψα, ὅταν στὴ θέση τῆς παρό- χθιας λόχμης ἔμενε πιὰ ἀσκεπὴς ὁ δύσοσμος νερόλακκος τοῦ ρυακιοῦ ὅ- που εἶχα ποντίσει τὸν ἀντλητικό μου σωλῆνα, κατάλαβα τὴν παιδαριώδη ἀπερισκεψία μου: Ὃ κινητῆρας µου καὶ πάλι παρέμενε ἀναίσθητος. Τὰ «σκουπιδάκια», τὰ σωματίδια πού εἷ- χαν εἰσροφηθῆ, δὲν μποροῦσα νὰ τὰ ἀποκαθάρω ὅσο θὰ ἀπαιτοῦσε μιὰ μηχανὴ γιὰ νὰ ἐπαναδραστηριοποι- ηθῆ. Ματαιοπόνησα. Καὶ τότε ἦρθε ὁ Μηχανικός. Ἔ- κανε τίς διακοπές του ἐκεῖ κοντὰ καὶ προσφέρθηκε νὰ μὲ βγάλη ἀπὸ τὸ ᾱ- διέξοδο. "Ηταν ἡλιοβασίλεμα καὶ τὸ ἔρεβος θὰ ἔπεφτε σὲ λίγο στὴν ᾱ- κροποταµιά. ὋΟ κινητῆρας λύθηκε «ἐπιστημονικά», ὅπως εἶπε, μὲ γνώ- ση ὅλων τῶν λεπτομερειῶν ποὺ εἶχε προνοήσει ὁ κατασκευαστής του, καὶ καθαρίστηκε μ᾽ ἐπιμέλεια, δε- σκουριάστηκε μὲ χημικὸ ὑγρὸ καὶ ᾱ- νασυντέθηκε τέλεια. Πατήσαμε µίζα καί, ναί, λειτούργησε. ᾿Ανέπνευσα: καθυποχρεώθηκα καὶ κατευχαρίστη- σα τὸν Μηχανικό. ταν ὁ «σωτῆ- ρας» µου. Καὶ εὐγνώμων τὸν ἀκολού- θησα καὶ ὅλη τὴ νύχτα τὸν κερνοῦ- σα στὴν παραλία οὐζο μὲ θαλασσινᾶὰ κυδώνια ἀποπνέοντα τὸ ἄρωμα τοῦ ἰωδίου. "Ημουν εὐτυχισμένος τὴν καλοκαιρινὴ ἐκείνη Νύχτα... Καὶ γεμᾶτος ὁρμὴ κι ἐλπίδα τὸ πρωί πῆγα νὰ ἀνοίξω τὴ στέρνα. Ὢ τῆς οἰκτρῆς διαψεύσεως! ᾿Ηταν σχεδὸν ἄδεια. Η ἀντλία µου θᾶχε - δὲν θᾶχε λειτουργήσει πέντε-δέκα λεπτὰ καὶ ἑαναφρακάρισε. Τὰ κβά- ντα τῆς Σήψεως τοῦ νερόλακκου, ποὺ ἦταν ἀδύνατο βέβαια νὰ περι- συλλέξω, ἦταν ἀρκετὰ γιὰ νὰ ξανα- στομώσουν τὸ μηχάνημα µου. ᾽Αλί- µονο, τὸ νερὸ ποὺ ἀντλοῦσε ήταν «φύσει» βρώμικο κι ὁ Μηχανικὸς ἐ- µπαίκτης τῆς ἀγωνίας µου. Κι ὁ ᾱ- δυσώπητος Κύων δὲν θ᾽ ἄφηνε πιὰ στὴ ζωὴ περισσότερο ἀπὸ ἕνα εἰκο- σιτετράωρο τὴν καταδιψασµένη, νεό-