ΕΠΠΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Α ́ Ἢ στάση τῶν ἐκλεκτῶν Εἶναι καιρὸς ποὺ προβληματίζομαι ἀπ ̓ (ἔστω καὶ γλαφυρά) τὰ καταστρεπτικἁ συτὰ γραφόμενα τοῦ ΔΑΥΛΟΥ, κυρίως ἀπ ̓ μπτώματα τῆς διαφθορᾶς τῶν ἠθῶν, τῆς αὐτὰ ποὺ γράφονται στὶς μόνιμες στῆλες πνευματικῆς ἔνδειας καὶ τῆς «ἐξουσιαστι«Μετεωρισμοί», « ̓Ακροβολισμοί», σημειώκῆς» σαπίλας. ματα τοῦ Δ.[.Λ. καὶ σὲ μερικὲς τακτικὲς συΧρειάζεται δυναμικώτερη ἀντιμετώπιση. νεργασίες. Στὰ γραφόμενα αὐτὰ γίνεται μιὰ ́Ολομέτωπη ἀντιπαράθεση. Πάλη ζωῆς καὶ συνεχὴς καταγραφὴ τῶν συμπτωμάτων σήθανάτου στὰ μαρμαρένια ἀλώνια. Τὸ πνευψης καὶ παρακμῆς τῶν καιρῶν μας. Μιὰ συματικὸ φῶς ἀντιμέτωπο στὸν σκοταδισμό: νεχὴς ἀναφορὰ σὲ «δόγματα», ἐξουσία καὶ κάθε μορφῆς καὶ εἴδους (δόγμα, ἐξουσία «ἐξουσιαστές», ποὺ εἶναι αἰτίες καὶ συμπτώκλπ.). Γιὰ νὰ πετύχουμε αὐτὴ τὴν ἀντιπαράματα τῆς κακοδαιμονίας μας. Καὶ προβάλθεση, πρέπει νὰ γίνουν μερικὰ βασικὰ πράλεται σὰν ἀντίδραση μιὰ «ἀκαδημαϊκή» θεγματα. Πρῶτο ἀπ ̓ ὅλα, νὰ σταματήσει αὐτὴ ώρηση τῶν γενομένων καὶ ὑποδεικνύεται, ἡ ἑκούσια (ἤ ἀκούσια) περιθωριοποίηση μέσα ἀπὸ ἀρχαιοπρεπεῖς ρήσεις τοῦ ̓Ηράτῶν ἐκλεκτῶν. Αὐτὸ τὸ ἀποτράβηγμα τῶν κλειτου (μεγάλη ἀδυναμία σ ̓ αὐτὸν τὸν φι«ἀρίστων» στὸ καβούκι τους, ἐν ὀνόματι λόσοφο) ὁ διαχωρισμὸς τῶν «ἀρίστων» ἀπὸ μιᾶς (δικαιολογημένης ἔστω) ἐσωτερικῆς τὸ πλῆθος τῶν συνανθρώπων-συμπολιτῶν, ἡ περηφάνειας τῆς ἐξατομικευμένης συνείδηἀπομά-κρυνση τῶν ἐκλεκτῶν ἀπὸ τὴν ἀνάσής των. Γιατὶ αὐτὸ τὸ ἀποτράβηγμα, ἐπέμιξη στὰ κοινά, ἡ ἀνάπτυξη τῶν ἀτομικῶν τρεψε στοὺς ἀσυνειδήτους, καιροσκόπους, προσωπικοτήτων στὸ περιθώριο τῆς κοινωἀνερμάτιστους, οἰκονομισάριους -- μ ̓ ἕνα νικῆς ζωῆς---τὸ πολὺ σὲ ὀλιγάριθμους «ὁμίλόγο στοὺς «ἐξουσιαστές» --- νὰ κυριαρχήλους ἀρίστων» -- καὶ τελικἀ ἡ περιφρόσουν στὸν κοινωνικό, οἰκονομικό, πολιτικό νηση πρὸς τὸν λαὸ (ποὺ ζεῖ, κινεῖται καὶ στῖβο καὶ νά διαμορφώσουν τὰ πάντα (ἀντιδρᾶ σὰν μάζα), ἐπειδὴ συγκροτεῖται ἀπὸ στάσεως μὴ οὔσης) σύμφωνα μὲ τὴ δική «ἀγελαίους» ἀνθρώπους. Κι ὅταν ὅλοι φτάτοὺς νοοτροπία καὶ ἐπιδιώξεις ὑποβιβάζονουμε (ἐπὶ τέλους) στὸ ἀγωνιῶδες ἐρώτημα ντας τὶς ἀξίες, τὶς παραδόσεις, τὶς ̓Ιδέες καὶ «Λοιπόν, ̓Εγώ τὶ πρέπει νὰ κάνω», (ΔΑΥτὶς ἀκατάλυτες ἀρχές, ἠθικές καὶ πνευμαΛΟΣ Νο 66 - ̓Ακροβολισμοί), ἡ ἀπάντηση τικές. ποὺ δίνεται δὲν εἶναι καθόλου ἱκανοποιηΔεύτερο, νὰ βάλομε ξεκάθαρο στόχο. τική. Οὔτε λίγο, οὔτε πολύ, ἡ ἀντίδρασή "Οχι μόνο νὰ ἀποκτήσουμε φωνή. ̓Αλλὰ νὰ μας στὴ σήψη καὶ τὴν παρακμὴ τῶν πάντων προσδιορίσουμε μὲ σαφήνεια μιὰ ὁλόκληρη πρέπει νὰ εἶναι «ἡ διατήρηση τῆς φωνῆς ἐπιχείρηση πνευματικῆς ἑλληνικῆς ἀναγένμας» καὶ στὴν τολμηρότερη περίπτωση ἡ νησης. ̓Εξυγίανση καὶ κάθαρση σὲ ὅ,τι σάδημιουργία «ἀνεξάρτητων πυρήνων διανοπιο, φαῦλο καὶ νοσηρὸ κυριαρχεῖ σήμερα οὐυμένων» ἤ «ὁμίλων». στὴν ἑλληνικὴ ζωή. Ἔτσι. ἐνῶ οἱ διαπιστώσεις εἶναι σωστές Καὶ τρίτο, νὰ ὀργανωθοῦμε ἀνάλογα μὲ ὁλοκληρωτικά, ἡ πρόταση ἀντίδρασης εἷτὸ μέγεθος καὶ τὶς δυσκολίες τοῦ ἐγχειρήναι ἐλάχιστα δυναμική. Μοιάζει πολὺ μὲ ματος. Πρῶτο βῆμα ή γνωριμία (καὶ κάποτε ἀνατολίτικη μοιρολατρεία ἡ ἀπόφανση «δὲν ἡ συγκέντρωση ἐπὶ τὸ αὐτό) ὅλων ἐκείνων μπορεῖς νὰ διαλέξεις τὸ ὀρθό, γιατὶ ὀρθὸ ποὺ μὲ τὰ ὅμοια κριτήρια τους διαπιστώδὲν ὑπάρχει» (ΔΑΥΛΟΣ Νο 66, ̓Ακροβολινουν τὴ γενικὴ παρακμἠ καὶ ἀποδέχονται σμοί). τὴν ἀνάγκη τῆς ἀναγεννητικῆς προσπαθείας. Νομίζω ὅτι τὰ πράγματα δὲν εἶναι ἔτσι. Σὲ δεύτερο βῆμα, ἡ συγκρότηση τῶν «ὁμίΔὲν ἀρκεῖ νὰ ἐπισημαίνομε διαρκῶς «τὸ λων» ποὺ ἐπισημαίνει καὶ τὸ περιοδικὸ αὐτό. βάθος τῶν αἰτίων» οὔτε καὶ νὰ καταγράφομε "Ὅμιλοι ἐκλεκτῶν καὶ ἀρίστων.