ΕΠΠΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Α΄ Ἢ στάση τῶν ἐκλεκτῶν Εἶναι καιρὸς ποὺ προβληματίζομαι ἀπ᾿ τὰ γραφόμενα τοῦ ΔΑΥΛΟΥ, κυρίως ἀπ᾿ αὐτὰ ποὺ γράφονται στὶς μόνιμες στῆλες «Μετεωρισμοί», «᾿Ακροβολισμοί», σημειώ- ματα τοῦ Δ.[.Λ. καὶ σὲ μερικὲς τακτικὲς συ- νεργασίες. Στὰ γραφόμενα αὐτὰ γίνεται μιὰ συνεχὴς καταγραφὴ τῶν συμπτωμάτων σή- ψης καὶ παρακμῆς τῶν καιρῶν μας. Μιὰ συ- νεχὴς ἀναφορὰ σὲ «δόγματα», ἐξουσία καὶ «ἐξουσιαστές», ποὺ εἶναι αἰτίες καὶ συμπτώ- ματα τῆς κακοδαιμονίας μας. Καὶ προβάλ- λεται σὰν ἀντίδραση μιὰ «ἀκαδημαϊκή» θε- ώρηση τῶν γενομένων καὶ ὑποδεικνύεται, μέσα ἀπὸ ἀρχαιοπρεπεῖς ρήσεις τοῦ ᾿Ηρά- κλειτου (μεγάλη ἀδυναμία σ᾽ αὐτὸν τὸν φι- λόσοφο) ὁ διαχωρισμὸς τῶν «ἀρίστων» ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν συνανθρώπων-συμπολιτῶν, ἡ ἀπομά-κρυνση τῶν ἐκλεκτῶν ἀπὸ τὴν ἀνά- μιξη στὰ κοινά, ἡ ἀνάπτυξη τῶν ἀτομικῶν προσωπικοτήτων στὸ περιθώριο τῆς κοινω- νικῆς ζωῆς---τὸ πολὺ σὲ ὀλιγάριθμους «ὁμί- λους ἀρίστων» -- καὶ τελικἀ ἡ περιφρό- νηση πρὸς τὸν λαὸ (ποὺ ζεῖ, κινεῖται καὶ δρᾶ σὰν μάζα), ἐπειδὴ συγκροτεῖται ἀπὸ «ἀγελαίους» ἀνθρώπους. Κι ὅταν ὅλοι φτά- νουµε (ἐπὶ τέλους) στὸ ἀγωνιῶδες ἐρώτημα «Λοιπόν, ᾿Εγώ τὶ πρέπει νὰ κάνω», (ΔΑΥ- ΛΟΣ Νο 66 - ᾿Ακροβολισμοί), ἡ ἀπάντηση ποὺ δίνεται δὲν εἶναι καθόλου ἱκανοποιη- τική. Οὔτε λίγο, οὔτε πολύ, ἡ ἀντίδρασή μας στὴ σήψη καὶ τὴν παρακμὴ τῶν πάντων πρέπει νὰ εἶναι «ἡ διατήρηση τῆς φωνῆς µας» καὶ στὴν τολμηρότερη περίπτωση ἡ δηµιουργία «ἀνεξάρτητων πυρήνων διανο- οὐυμένων» ἤ «ὁμίλων». Ἔτσι. ἐνῶ οἱ διαπιστώσεις εἶναι σωστές ὁλοκληρωτικά, ἡ πρόταση ἀντίδρασης εἷ- ναι ἐλάχιστα δυναμική. Μοιάζει πολὺ μὲ ἀνατολίτικη µοιρολατρεία ἡ ἀπόφανση «δὲν μπορεῖς νὰ διαλέξεις τὸ ὀρθό, γιατὶ ὀρθὸ δὲν ὑπάρχει» (ΔΑΥΛΟΣ Νο 66, ᾿Ακροβολι- σμοί). Νομίζω ὅτι τὰ πράγματα δὲν εἶναι ἔτσι. Δὲν ἀρκεῖ νὰ ἐπισημαίνομε διαρκῶς «τὸ βάθος τῶν αἰτίων» οὔτε καὶ νὰ καταγράφοµε (ἔστω καὶ γλαφυρά) τὰ καταστρεπτικἁ συ- μπτώματα τῆς διαφθορᾶς τῶν ἠθῶν, τῆς πνευματικῆς ἔνδειας καὶ τῆς «ἐξουσιαστι- κῆς» σαπίλας. Χρειάζεται δυναµικώτερη ἀντιμετώπιση. ΄Ολομέτωπη ἀντιπαράθεση. Πάλη ζωῆς καὶ θανάτου στὰ μαρμαρένια ἀλώνια. Τὸ πνευ- ματικὸ φῶς ἀντιμέτωπο στὸν σκοταδισµό: κάθε μορφῆς καὶ εἴδους (δόγμα, ἐξουσία κλπ.). Γιὰ νὰ πετύχουμε αὐτὴ τὴν ἀντιπαρά- θεση, πρέπει νὰ γίνουν μερικὰ βασικὰ πρά- γματα. Πρῶτο ἀπ᾽ ὅλα, νὰ σταματήσει αὐτὴ ἡ ἑκούσια (ἤ ἀκούσια) περιθωριοποίηση τῶν ἐκλεκτῶν. Αὐτὸ τὸ ἀποτράβηγμα τῶν «ἀρίστων» στὸ καβούκι τους, ἐν ὀνόματι μιᾶς (δικαιολογημένης ἔστω) ἐσωτερικῆς περηφάνειας τῆς ἐξατομικευμένης συνείδη- σής των. Γιατὶ αὐτὸ τὸ ἀποτράβηγμα, ἐπέ- τρεψε στοὺς ἀσυνειδήτους, καιροσκόπους, ἀνερμάτιστους, οἰκονομισάριους -- μ᾽ ἕνα λόγο στοὺς «ἐξουσιαστές» --- νὰ κυριαρχή- σουν στὸν κοινωνικό, οἰκονομικό, πολιτικό στῖβο καὶ νά διαμορφώσουν τὰ πάντα (ἀντι- στάσεως μὴ οὔσης) σύμφωνα μὲ τὴ δική τοὺς νοοτροπία καὶ ἐπιδιώξεις ὑποβιβάζο- ντας τὶς ἀξίες, τὶς παραδόσεις, τὶς ᾿Ιδέες καὶ τὶς ἀκατάλυτες ἀρχές, ἠθικές καὶ πνευμα- τικές. Δεύτερο, νὰ βάλομε ξεκάθαρο στόχο. "Οχι µόνο νὰ ἀποκτήσουμε φωνή. ᾿Αλλὰ νὰ προσδιορίσουμε μὲ σαφήνεια μιὰ ὁλόκληρη ἐπιχείρηση πνευματικῆς ἑλληνικῆς ἀναγέν- νησης. ᾿Εξυγίανση καὶ κάθαρση σὲ ὅ,τι σά- πιο, φαῦλο καὶ νοσηρὸ κυριαρχεῖ σήµερα στὴν ἑλληνικὴ ζωή. Καὶ τρίτο, νὰ ὀργανωθοῦμε ἀνάλογα μὲ τὸ μέγεθος καὶ τὶς δυσκολίες τοῦ ἐγχειρή- ματος. Πρῶτο βῆμα ή γνωριμία (καὶ κάποτε ἡ συγκέντρωση ἐπὶ τὸ αὐτό) ὅλων ἐκείνων ποὺ μὲ τὰ ὅμοια κριτήρια τους διαπιστώ- νουν τὴ γενικὴ παρακμἠ καὶ ἀποδέχονται τὴν ἀνάγκη τῆς ἀναγεννητικῆς προσπαθείας. Σὲ δεύτερο βῆμα, ἡ συγκρότηση τῶν «ὁμί- λων» ποὺ ἐπισημαίνει καὶ τὸ περιοδικὸ αὐτό. "Ὅμιλοι ἐκλεκτῶν καὶ ἀρίστων.