ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ 3825 μόνο ἀπορρίπτεται οἱαδήποτε ἀναρχικὴ ἀντίληψη οἱασδήποτε ἀποχρώσεως ἀλλὰ καὶ θεωρεῖται ἐκτροπὴ ἀπὸ τὸ ροϊκὸ πολιτικὸ γίγνεσθαι, ὅπως ἀκριβῶς θεωρεῖται ἐκτροπὴ καὶ ἡ κατάσταση ̓Εξ-ουσίας: 'Ο ὅρος «ἀναρχοεξουσιαστικὴ κοινωνία» (ὅρος πρωτότυπος, δημιούργημα τοῦ «Δαυλοῦ»), τὸν ὁποῖο συχνά χρησιμοποιοῦμε, γιὰ νὰ χαρακτηρίσουμε τὴν ἰσχύουσα σήμερα σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο ἔκρυθμη πολιτικὴ τάξη πραγμάτων, δίνει πεντακάθαρα τὴν ἰδεολογικὴ θέση μας ἐπὶ τοῦ προκειμένου. β) 'Η πολὺ γνωστὴ νεανικὴ θέση τοῦ Πλάτωνος, ὅτι θὰ τεθῇ παῦλα στὰ δεινὰ τῶν πόλεων, ἂν φιλοσοφήσουν οἱ βασιλεῖς ἢ βασιλεύσουν οἱ φιλόσοφοι, εἶναι φυσικὸ νὰ γίνεται ἀποδεκτὴ ἀπὸ οἱονδήποτε, μὲ μιὰ παρατήρηση: ὅτι καὶ ὁ ἴδιος ὁ Πλάτων στὴν ὡριμότητά του (στὸ τελευταῖο ἔργο του, τοὺς «Νόμους») τὴν ἐγκατέλειψε ὡς μὴ ἐρειδόμενη ἐπὶ τῆς ἀνθρώπινης φύσεως, τῆς ἱστορικῆς πείρας καὶ τῆς ἁπλῆς λογικῆς. γ) Εὐχόμεθα στὸν κ. Π.Δ., μὲ ὅλη μας τὴν καρδιά, νὰ ἀποδειχθῇ ὅτι ἔχει δίκιο στὴν ἄποψή του ὅτι μὲ τὴν ὀργάνωση θὰ ἔχουμε τὸ φάρμακο κατὰ τῆς ἱστορικῆς κακοδαιμονίας τοῦ κόσμου μας. Χωρὶς νὰ θέλουμε νὰ τὸν ἀπογοητεύσουμε, θὰ παρατηρήσουμε ἁπλῶς ὅτι στὴν "Ἑλλάδα ὑπῆρξαν καὶ ὑπάρχουν ἑκατοντάδες πολιτικὲς ἢ ἡμιπολιτικὲς ὀργανώσεις, ὁμάδες κ.λπ. (καὶ προφανῶς σ ̓ ὅλο τὸν κόσμο ὑπάρχουν μυριάδες παρόμοιες), ὄχι μόνο χωρὶς νὰ μποροῦν νὰ παίξουν στοιχειώδη ἔστω θετικὸ ρόλο, ἀλλὰ καὶ νὰ ἐπιδεινώνουν μὲ τὴν παρουσία τοὺς τὴν γενικὴ πολιτικὴ παρακμή. ”Αλλα (ὄχι αὐτὰ ποὺ τοῦ χρεώνει ὁ κ. 1.ΔΛ.) λέγει ὁ «Δαυλὸς» --- καὶ οἱ νοοῦντες νοείτωσαν --- καὶ αὐτὰ πρέπει νὰ ἀναζητήσουν, ὄχι νὰ υἱοθετήσουν, οἱ πράγματι ἁγνοὶ καὶ πράγματι ἄριστοι, μεταξὺ τῶν ὁποίων συμπεριλαμβάνουμε καὶ τὸν ἐκλεκτὸ ἐπιστολογράφο μας. Δ.Ι.Λ. Β ́ ̓Εξουσιαστὲς καὶ «Λαὸς» ̓Αξιότιμε κ. Διευθυντά, ἀληθινὴ εἶναι καὶ ἡ παρατήρησή σας ὅτι Εἶμαι τακτικὸς ἀναγνώστης τοῦ «ΔΑΥ«ἄν ἡ ἡγεσία εἶναι διεφθαρμένη... πορνική.... ΛΟΥ», καὶ αἰσθάνομαι τὴν ἀνάγκη νὰ σᾶς ἁρπακτική, αὐτονοήτως καὶ ὁ «λαός» τοῦ συγχαρῦ γιὰ τὴν ὑψηλὴ ποιότητα τῶν κειμέὁποίου ἡγεῖται εἶναι φορεύς τοῦ ἴδιου ἀκρινων τοῦ περιοδικοῦ, καθώς καὶ γιὰ τὰ εὔβῶς μὲ τὴν ἡγεσία του ἤθους καὶ τ ̓ ἀνάπαστοχα σχόλιά του. λιν». Στὸ τεῦχος τοῦ ̓Ιουνίου (ἀρ. τεύχους 66) ”Ας μοῦ ἐπιτραπεῖ νὰ προσθέσω καὶ γώ ἐντύπωση μοῦ προξένησαν τὸ σχόλιόν σας κάτι πάνω σ ̓ αὐτὰ ποὺ γράψατε: ὅτι οἱ (« Οδὸς ἄνω κάτω μῖη καὶ ὠυτή»), καθώς ἐξουσιαστὲς φαίνεται ὅτι λησμόνησαν τὸ καὶ τὸ κείμενο τοῦ κ. Λ. Ντόκα “Ποῦ πᾶμε;» «συμβούλευε μὴ τὰ ἥδιστα, ἀλλὰ τὰ βέλτιΚείμενα γραμμένα μὲ σαφήνεια, τὰ ὁποῖα στα» στὶς σχέσεις τους μὲ τὸν «κυρίαρχο» δυστυχῶς ἀπέδιδαν μὲ ἀκρίβεια τὴν θλιβερὴ λαό. Αὐτοὶ θέλουν πάση θυσία τὴν ἀρχή πραγματικότητα τῆς πατρίδος μας. Τραγικὸ [«τὸ ἄρχειν ἥδιστον» () Αριστοτέλης)] ληἀλλ ̓ ἀληθὲς εἶναι αὐτὸ ποὺ τονίζει ὁ κ. ΔΛ. σμονώντας βέβαια ὅτι ὅσο βρίσκονται στὴν Ντόκας («... στὴ θέση τῆς κοινωνικῆς ἦγεἐξουσία πρέπει νὰ ἐνθουμοῦνται τὰ λόγια σίας ἀναρριχήθηκαν ἀδίστακτοι ἐξουσιαστές, τοῦ Πιττακοῦ, «ἄρχων κόσμει ἑαυτόν». Καποὺ λυμαίνονται τὸ κοινωνικὸ προϊὸν σὰν θώς δὲ τὸ ἠθικὸ σύστημα κατέρρευσε, ὅλα πειρατὲς στὴν ὥρα τῆς λεηλασίας»), ὅπως τὰ λοιπὰ ἐπακολούθησαν (οἰκονομικὴ ἀναρ-