ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ 3825 μόνο ἀπορρίπτεται οἱαδήποτε ἀναρχικὴ ἀντίληψη οἱασδήποτε ἀποχρώσεως ἀλλὰ καὶ θεωρεῖται ἐκτροπὴ ἀπὸ τὸ ροϊκὸ πολιτικὸ γίγνεσθαι, ὅπως ἀκριβῶς θεωρεῖται ἐκτροπὴ καὶ ἡ κατάσταση ᾿Εξ-ουσίας: 'Ο ὅρος «ἀναρχοεξουσιαστικὴ κοινωνία» (ὅρος πρωτότυπος, δημιούργημα τοῦ «Δαυλοῦ»), τὸν ὁποῖο συχνά χρησιμοπ- οιοῦμε, γιὰ νὰ χαρακτηρίσουμε τὴν ἰσχύουσα σήμερα σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο ἔκρυθμη πολιτικὴ τάξη πραγμάτων, δίνει πεντακάθαρα τὴν ἰδεολογικὴ θέση µας ἐπὶ τοῦ προκειμένου. β) 'Η πολὺ γνωστὴ νεανικὴ θέση τοῦ Πλάτωνος, ὅτι θὰ τεθῇ παῦλα στὰ δεινὰ τῶν πόλεων, ἂν φιλοσοφήσουν οἱ βασιλεῖς ἢ βασιλεύσουν οἱ φιλόσοφοι, εἶναι φυσικὸ νὰ γίνεται ἀποδεκτὴ ἀπὸ οἱονδήποτε, μὲ μιὰ παρατήρηση: ὅτι καὶ ὁ ἴδιος ὁ Πλάτων στὴν ὡριμότητά του (στὸ τελευταῖο ἔργο του, τοὺς «Νόμους») τὴν ἐγκατέ- λειψε ὡς μὴ ἐρειδόμενη ἐπὶ τῆς ἀνθρώπινης φύσεως, τῆς ἱστορικῆς πείρας καὶ τῆς ἁπλῆς λογικῆς. γ) Εὐχόμεθα στὸν κ. Π.Δ., μὲ ὅλη µας τὴν καρδιά, νὰ ἀποδειχθῇ ὅτι ἔχει δίκιο στὴν ἄποψή του ὅτι μὲ τὴν ὀργάνωση θὰ ἔχουμε τὸ φάρμακο κατὰ τῆς ἱστορικῆς κακοδαιμονίας τοῦ κόσμου μας. Χωρὶς νὰ θέλουμε νὰ τὸν ἀπογοητεύσουμε, θὰ παρατηρήσουμε ἁπλῶς ὅτι στὴν "Ἑλλάδα ὑπῆρξαν καὶ ὑπάρχουν ἑκατοντάδες πολιτικὲς ἢ ἡμιπολιτικὲς ὀργανώσεις, ὁμάδες κ.λπ. (καὶ προφανῶς σ᾽ ὅλο τὸν κόσμο ὑπάρχουν μυριάδες παρόμοιες), ὄχι μόνο χωρὶς νὰ μποροῦν νὰ παίξουν στοιχειώδη ἔστω θετικὸ ρόλο, ἀλλὰ καὶ νὰ ἐπιδεινώνουν μὲ τὴν παρουσία τοὺς τὴν γενικὴ πολιτικὴ παρακμή. ”Αλλα (ὄχι αὐτὰ ποὺ τοῦ χρεώνει ὁ κ. 1.ΔΛ.) λέγει ὁ «Δαυλὸς» --- καὶ οἱ νοοῦντες νοείτωσαν --- καὶ αὐτὰ πρέπει νὰ ἀναζητήσουν, ὄχι νὰ υἱοθετήσουν, οἱ πράγματι ἁγνοὶ καὶ πράγματι ἄριστοι, μεταξὺ τῶν ὁποίων συμπεριλαμβάνουμε καὶ τὸν ἐκλε- κτὸ ἐπιστολογράφο μας. Δ.Ι.Λ. Β΄ ᾿Εξουσιαστὲς καὶ «Λαὸς» ᾿Αξιότιμε κ. Διευθυντά, Εἶμαι τακτικὸς ἀναγνώστης τοῦ «ΔΑΥ- ἀληθινὴ εἶναι καὶ ἡ παρατήρησή σας ὅτι «ἄν ἡ ἡγεσία εἶναι διεφθαρµένη... πορνική.... ΛΟΥ», καὶ αἰσθάνομαι τὴν ἀνάγκη νὰ σᾶς συγχαρῦ γιὰ τὴν ὑψηλὴ ποιότητα τῶν κειµέ- νων τοῦ περιοδικοῦ, καθώς καὶ γιὰ τὰ εὔ- στοχα σχόλιά του. Στὸ τεῦχος τοῦ ᾿Ιουνίου (ἀρ. τεύχους 66) ἐντύπωση μοῦ προξένησαν τὸ σχόλιόν σας (« Οδὸς ἄνω κάτω μῖη καὶ ὠυτή»), καθώς καὶ τὸ κείµενο τοῦ κ. Λ. Ντόκα “Ποῦ πᾶμε;» Κείμενα γραμμένα μὲ σαφήνεια, τὰ ὁποῖα δυστυχῶς ἀπέδιδαν μὲ ἀκρίβεια τὴν θλιβερὴ πραγματικότητα τῆς πατρίδος µας. Τραγικὸ ἀλλ᾽ ἀληθὲς εἶναι αὐτὸ ποὺ τονίζει ὁ κ. ΔΛ. Ντόκας («... στὴ θέση τῆς κοινωνικῆς ἦγε- σίας ἀναρριχήθηκαν ἀδίστακτοι ἐξουσιαστές, ποὺ λυμαίνονται τὸ κοινωνικὸ προϊὸν σὰν πειρατὲς στὴν ὥρα τῆς λεηλασίας»), ὅπως ἁρπακτική, αὐτονοήτως καὶ ὁ «λαός» τοῦ ὁποίου ἡγεῖται εἶναι φορεύς τοῦ ἴδιου ἀκρι- βῶς μὲ τὴν ἡγεσία του ἤθους καὶ τ᾿ ἀνάπα- λιν». ”Ας μοῦ ἐπιτραπεῖ νὰ προσθέσω καὶ γώ κάτι πάνω σ᾽ αὐτὰ ποὺ γράψατε: ὅτι οἱ ἐξουσιαστὲς φαίνεται ὅτι λησµόνησαν τὸ «συμβούλευε μὴ τὰ ἥδιστα, ἀλλὰ τὰ βέλτι- στα» στὶς σχέσεις τους μὲ τὸν «κυρίαρχο» λαό. Αὐτοὶ θέλουν πάση θυσία τὴν ἀρχή [«τὸ ἄρχειν ἥδιστον» () Αριστοτέλης)] λη- σµονώντας βέβαια ὅτι ὅσο βρίσκονται στὴν ἐξουσία πρέπει νὰ ἐνθουμοῦνται τὰ λόγια τοῦ Πιττακοῦ, «ἄρχων κόσμει ἑαυτόν». Κα- θώς δὲ τὸ ἠθικὸ σύστημα κατέρρευσε, ὅλα τὰ λοιπὰ ἐπακολούθησαν (οἰκονομικὴ ἀναρ-