3826 ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ χία, ἀσυδοσία, εὐθυνοφοβία κλπ.). ̓Επειδὴ δὲ ἡγεσία διεφθαρμένη, ψευδολόγος καὶ ἁρπακτικὴ συνεπάγεται καὶ διασπάθισιν τοῦ δημοσίου χρήματος, δὲν εἶναι ν ̓ ἀποροῦμε, διότι οἱ ἐξουσιαστὲς οὐδένα φραγμὸ ἠθικὸ ἔχουν καθ ̓ ὅτι «πλούτου δ ̓ οὐδὲν τέρμα πεφασμένου ἀνθρώποισι» (Θέογνις). 'Ἡ ὅλη τραγικὴ κατάστασις κάνει ἀκόμη πιὸ εὔστοχη τὴν παρατήρησή σας, κ. Διευθυντά, ὅτι «τὸ κοινὸ στοιχεῖο τῶν εὐπίστων καὶ τῶν ἀπατεώνων... εἶναι ἡ ἁρπακτικὴ προδιᾶθεση» καὶ ὅτι «λαός» καί «ἄρχοντες» εἶναι τοῦ αὐτοῦ ἀκριβῶς ἤθους. Εἶναι νὰ μὴ θυμηθοῦμε τὰ λόγια, βλέποντας τὴν καταστροφὴ γύρω μας, τοῦ ̓Ισοκράτη, ὁ ὁποῖος ἐτό- νισε πὼς «τὸ τῆς πόλεως ὅλης ἦθος ὁμοιοῦται τοῖς ἄρχουσιν,». ̓Ελπίζω, κ. Διευθυντά, νὰ μὴ σᾶς ταλαιπώρησα πολὺ μὲ τὴν φλυαρία μου. Συνεχίσατε τὸ ὄμορφο ἔργο σας. Τὸ σημερινὸ σκοτάδι πρέπει νὰ τὸ διαπερνᾶ ποῦ καὶ ποῦ καμμιὰ ἀχτίδα φωτός. Μετὰ τιμῆς Μιχαὴλ Δανίκας Διδάκτωρ ̓Ηλεκτρολόγος Μηχανικός, λέκτωρ-ἐρευνητὴς εἰς τὸ Τεχνολογικὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Εἰπάπονεη (ἐρευνητικὴ ὁμὰς 'Ὑψηλῶν Τάσεων). Ειπάπονεη (Ολλανδία) Γ ́ Ἢ Κύριε Λάμπρου, Συγχαρητήρια διὰ τὴν ἔκδοση τοῦ όόου τεύχους τοῦ περιοδικοῦ σας καὶ σᾶς εὐχαριστῶ διὰ τὴν ἀποστολή του. Ως ἐκδότης τοῦ εἰδικοῦ περιοδικοῦ ΠΑΜΜΕΓΑΣ, ἐπιτρέψτε μου νὰ προβῶ σὲ μερικὰ σχόλια ἐπῖ τοῦ ἄρθρου «Αἱ συνέπειαι τῆς ἀρχῆς τῆς συμπληρωματικότητας»(συμπυκνωμένης ὁμιλίας) τοῦ ἀκαδημϊκοῦ Γεωργίου Καραγκούνη, χρήσιμα, πιστεύω, διὰ τὴν ἐνημέρωση. Τὰ σχόλια θὰ ἀναπτυχθοῦν πάνω στἰς προτάσεις (Δαυλὸς, σελ. 3690, 5 σειρὲς ἀπὸ τὸ τέλος της). «Η ἀρχὴ τῆς συμπληρωματικότητος δὲν εἶναι ταυτόσημος μὲ τὴν ἀρχὴν τοῦ λίαν μαχητικοῦ ̓Ηρακλείτου «τὰ πάντα ἐξ ἐναντιότητος γίγνεσθαι», διότι δὲν πρόκειται μόνον περὶ δύο ἀντιρρόπων δυναμικῶν, ἀλλὰ διότι αὐτὰ καὶ συνυπάρχουν καὶ ἄλληλοσυμπληροῦνται, ὥστε ἀμφότερα νὰ εἶναι ἀναγκαῖα διὰ τὸ ὠἑλοκληρωμένον φαινόμενον» καὶ (σελ. 369, 2 σειρὲς ἀπὸ τὴν ἀρχή της): «Πόσον μεγάλη ὑπῆρξε ἡ ἔκπληξις τοῦ Βοήηγ, ὅταν κατόπιν συζητήσεων μὲ γνώστην τοῦ κινεζικοῦ πολιτισμοῦ, διεπίστωσεν, ὅτι ἡ ἰδέα τῆς συμπληρωματικότητος ἦτο γνωστή εἰς τοὺς ἀρχαίους Κινέζους φιλοσόφους τοῦ δου π.Χ. αἰῶνος...». Ἢ ἔννοια τῆς συμπληρωματικότητας οὔτε εἷναι ξένη προξ τοὺς θεμελιωτὲς τῆς τέχνης, τῆς ἐπιστήμης, καὶ τῆς φιλοσοφίας Ἕλληνες, οὔτε εἶναι ἄσχετη μὲ τὴν βαθύτερη σημασία τῆς ́Ηρακλείτειας ρήσεως «τὰ πάντα ἐξ ἐναντιότητος γίγνεσθαι», ποὺ παραθέτει ὁ ἀρθρογράφος. Δὲν ἔχει κανεὶς παρὰ νὰ κατανοήσει τὴν φυσικὴν σημασία τοῦ ἄκρου καὶ μέσου λόγου τῶν ̓ Ελλήνων (Εὐκλείδης 11), ὦ Ξ 1:52 Ξ 1,6180339. τοῦ συντηρη- ἀρχὴ τῆς συμπληρωματικότητας καὶ οἱ Ἕλληνες τοῦ τῆς Διαλεκτικῆς - κατὰ τὴν λεξαριθμικὴ θεωρία -. ἤ νὰ συλλάβει τὸ πλέον ἁπλοῦν, σαφὲς καὶ ἀκριβὲς πρότυπο μεταβολῆς τοῦ ὄντος, τὴν λογαριθμική σπεῖρα, ὅπου ἡ ἔννοια τῆς συμπληρωματικότητος ἀποτελεῖ ἁπλῶς ἕνα ἀπὸ τὰ λειτουργικὰ στοιχεῖα τῆς ἐννοίας τῆς ὁμοιότητος [τὸ ὄν μεταβάλεται (αὐξάνεται ἤ ἐλαττοῦται), ἀλλὰ παραμένει πάντα ὅμοιον πρὸς τὸν ἑαυτὸ του]. Τὴν ἔννοια τῆς ὁμοιότητος διὰ τῆς σπείρας ἠμπορεῖ κανεὶς νὰ παρακολουθήσει σὲ μιὰ ἀκολουθία γνωμώνων (ὁρίσθηκε ἀπὸ τὸν μαθηματικό "Ἡρωνα), κατὰ τὴν ὁποία οἱ κορυφὲς τῶν διαδοχικῶν γνωμώνων ἤ τριγώνων κεῖνται στὴν αὐτὴ σπεῖρα [Γνώμων εἶναι ἕνα τρίγωνο, τὸ ὁποῖο προστιθέμενο (συμπλήρωμα θετικό) σ ̓ ἕνα ἄλλο ἤ ἀφαιρούμενο (συμπλήρωμα ἀρνητικό) ἀπὸ ἕνα ἄλλο σχηματίζει ἕνα δεύτερο τρίγωνο ὅμοιο πρὸς τὸ ἀρχικό]. "Οταν τὸ ἀρχικὸ τρίγωνο εἶναι τὸ λεγόμενο «χρυσό τρίγωνο» (γωνία 3260), τότε ἡ παραγόμενη λογαριθμικἡ σπείρα ταυτίζεται μὲ τὴν ἀντίστοιχη μαθηματική, ἐνῶ ὅταν αὐτὸ εἶναι τυχόν (ἀλλὰ ἰσοσκελές), ἡ σπείρα ταυτίζεται μὲ τὴν μαθηματικὴ καμπύλη στὸ ὅριο. Καὶ στὶς δύο περιπτώσεις ὁ ἄκρος καὶ μέσος λόγος Φ ἐμφανίζεται εἴτε ἀπολύτως ἤ ἀκριβῶς (πρώτη περίπτωση) εἴτε προσεγγιστικῶς (δεύτερη περίπτωση). Ἢ ἔννοια τῆς συμπληρωματικότητας συναντᾶται καὶ στὸν γενετικὸ κώδικα (τὸ γνωστὸ ΓΝΑ), ὑπὸ τὴν μορφὴν τῶν συμπληρωματικῶν σπειρῶν της ἤ Ἑλίκων (ὑπὸ τὴν εὐρεῖα σημασία καὶ ὄχι ὑπὸ τὴν μαθηματικὴ μορφή, καὶ αὐτὸ