τη ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Κ. ΠΟΥΡΝΑΡΟΠΟΥΔΟΣ, Ἢ ̓Ιατρικὴ τοῦ ̓Αγῶνος « ̓Ιητρικῇ δὲ πάλαι πάντα ὑπάρχει, καὶ ἀρχὴ καὶ ὁδὸς εὑρημένη, καθ ̓ ἥν τά εὑρημένα πολλά τε καὶ καλῶς ἔχοντα εὕρηται ἐν πολλῷ χρόνῳ καὶ τὰ λοιπὰ εὑρεθήσεται, ἤν τις ἱκανός τε ὣς καὶ τὰ εὑρημένα εἰδὼς ἐκ τούτων ὁρμώμενος ζητέῃ». (Ξ Ἢ ̓Ιατρικὴ δὲ ὑφίστατο πάντοτε καὶ ὡς ἀρχή καὶ ὡς μέθοδος ἐνεργείας ἐπινοηθεῖσα, κατὰ τὴν ὁποίαν τὰ ἐπινοηθέντα πολλὰ καὶ καλῶς ἔχοντα ὅσα ἐπινοήθηκαν κατὰ τὴν πάροδον πολλοῦ χρόνου, καὶ τὰ ἐλλείποντα θὰ ἐπινοηθοῦν, ἐὰν κάποιος ἰκανὸς βεβαίως γνωρίζων τὰ μέχρι στιγμῆς ἐπινοηθέντα ἐξ αὐτῶν ἐκκινᾶ τὴν περαιτέρω ἀναζήτησιν) [ἡ [πποκράτης]. Κατὰ τὸν μεγάλο “Ἱπποκράτη (460-375 π.Χ.), ἰατρὸ καὶ φιλόσοφο, τὸ ἔργο τοῦ ὁποίου θὰ ἔπρεπε ὄχι μόνο νὰ διδάσκεται ἀλλὰ καὶ νὰ ἐρευνᾶται ὑπὸ τὸ φῶς τῆς νέας ἰατρικῆς καὶ ν ̓ ἀπασχολῆ τὴν 'Ελληνικἡ ̓Ιατρικὴ ἐπιστήμη ὡς πολλὰ δυναμένην ἐκ τοῦ ἔργου αὐτοῦ ν ̓ ἀποκομίσηῃ, ἡ ἰατρικὴ ὑφίστατο στὸν "Ἑλληνικὸ χῶρο πάντοτε. Ἔτσι καὶ πρὸ τοῦ ̓Ασκληπιοῦ στὸ Πήλιο, στὴν περιοχὴ τῶν βουκόλων Κενταύρων, ποὺ διεσύρθησαν ἀπὸ τοὺς παραμυθάδες τῶν κλασσικῶν χρόνων ὡς ἐκτρώματα τῆς φύσεως, ἡ ἰατρικὴ τέχνη χάρις στὴ θεραπευτικἡ ἱκανότητα τῶν βοτάνων, ποὺ ἡ φύση ἡ ἴδια κατὰ μοναδικὸ τρόπο προίκισε τὸ Πήλιο, ἀνεπτύχθη ἰδιαιτέρως. Ἢ δήλωση δὲ τοῦ μεγάλου ἰατροφιλοσόφου 'Ιπποκράτουξ ὅτι δὲν ὑπάρχουν γνώσεις ἐξ ἐπιφοιτήσεως ἀλλὰ μόνο γνώσεις ποὺ ἐκκινοῦν ἀπὸ τὰ παλαιὰ δεδομένα καὶ ἀναζητοῦν διὰ νέων συμπληρωματικῶν παρατηρήσεων ἀπαντήσεις ἐπὶ νέων συνεχῶς ἐρωτημάτων, μᾶς δίνει καὶ τὴν θεμελιακὴ θέση τῆς ῥοϊκότητας ποὺ χαρακτήριζε τὴν ἀρχαία "Ἑλληνικὴ σκέψη καὶ ἑπομένως καὶ τὴν ἰατρική. Μ ̓ αὐτὸν τὸν μικρὸ πρόλογο, ποὺ μιὰ ἄλλη ἔξοχος ἐργασία τοῦ ἐν ἐπικεφαλίδι συγγραφέως κ. Γ.Κ. Πουρναροπούλου μὲ βοήθησε νά κάνω [« ̓ Ιπποκράτους τὰ ἅπαντα» τῶν ἐκδόσεων Παπύρου] θὰ μιλήσω γιὰ ἕνα ἀπ ̓ τὰ πολλὰ Ἢ ἀντίφαση τῆς Προόδου Θὰ μπορούσαμε νὰ διακρίνουμε ὅτι τὸ Σύμπαν σύγκειται ἀπὸ τὰ ἑξῆς μὴ ἀναγώγιμα στοιχεῖα: Χῶρος, διάρκεια καὶ δύναμις, ἡ ὁποία παρουσιάζεται ὑπὸ διαφόρους μορφὰς καὶ τᾶσεις διαφορετικῆς κατευθύνσεως καὶ ἐντάσεως, ἐν γένει δὲ ἀντιπροσωπεύει περίπου αὐτὸ ποὺ ἀποκαλοῦμε ὕλη. Εἴτε τὸ Σύμπαν ἔχει συνείδηση τοῦ ἑαυτοῦ του εἴτε ὄχι, ὥστε νά δεχθοῦμε ἀνεπιφύλαχτα ὅτι ἐξελίσσεται βάσει σχεδίου, ὅμως ἡ ὅλη ἐξέλιξή του φαίνεται ὅτι στηρίζεται στὴν ἀπειρία τῶν δυνατοτήτων συνδυασμῶν καὶ τάσεων μέσα στὴν ἐπίδραση τοῦ συνόλου.- καὶ αὐτὰ χωρὶς νὰ λαμβάνεται ὑπ ̓ ὄψιν ἡ διάρκεια, ἡ ὁποία ἀπαιτεῖται γιὰ νὰ λάβουν χώραν αὐτοὶ οἱ συνδυασμοί. Μὲ τὴ γέννηση τῆς ζωῆς ἀναφαίνεται τὸ ἔνστικτο, ποὺ ἀναφέρεται σὲ προγράμματα ἐνέργειας ποὺ πέρασαν μὲ τὴν ἐξέλιξη στὸν γενετικὸ κώδικα τοῦ ζῶὑπο