πο Ἡ ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΜΟΙ «Μὲ ἀνοιχτὰ χαρτιὰ» (ἢ ὁ σκοπὸς τῆς διδασκαλίας τῶν ̓Αρχαίων ̓Ελληνικῶν) Ι. Τὸ θέμα, ἂν πρέπει ἢ δὲν πρέπει μὲ ὁρισμένες προῦὐποθέσεις κ.ἄ., ν ̓ ἄρχίσει ἐκ νέου νὰ διδάσκεται ἡ ἀρχαία ̓Ελληνικὴ γλῶσσα στὸ ̓Ελληνικὸ σχολεῖο, ὑπῆρέε τὸ ἀντικείμενο τῆς συζητήσεως, ὅπως ἀρέσκονται νὰ χαρακτηρίἕουν τὸ κουβεντολόϊ οἱ «δεινοὶ» περὶ τήν ̓Ελληνικὴ γλῶσσαν, ὅπως τοὺς ἄποκαλοῦσε ὁ Πλάτων. 'Ομιλῶ γιὰ τὴν ἐκπομπὴ τῆς ΕΡΊ «Μὲ ἀνοιχτὰ χαρτιὰ» τῆς [4ης Σεπτεμβρίου 19857 Εἶναι ὅμως ὀρθὸ νὰ θεμελιωθοῦν θέσεις ἐπὶ ἑνὸς τόσο σημαντικοῦ θέματος, χωρὶς νὰ τεθῆ ἐκ προοιμίου ὁ σκοπὸς ποὺ θὰ ὑπηρετήσει ἡ διδασκαλία τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς, Κατ ̓ ἀρχὴν λοιπὸν θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποκαλυφθῆ αὐτὸς ὁ σκοπὸς τῆς διδασκαλίας. Τί δηλαδὴ θὰ ἐπιδιώξουμε νὰ ἐπιτύχομε μὲ τὴν ἐκ νέου εἰσαγωγὴ στὸ σχολεῖο τῶν ἀρχαίων ̓Ελληνικῶν; Τὴν ἀνάγνωση μερικῶν π.χ. ἀποσπασμάτων, ἄμφιβόλου, μερικὲς φορές, ᾱέίας γιὰ τὴν ἀναγνώριση τῆς ἀλήθειας ἤ, διὰ τῆς ἡμιμαθείας, τὸν διασυρμό της: Τὴν δυνατότητα τοῦ «ὁμιλεῖν» ἢ τοῦ «γράφειν» στὴν ἀρχαία "Ελληνική, ὅταν καὶ τὰ δύο εἶναι σήμερα νεκρᾶ; Ἢ μήπως τὴν διάσωση τῆς νεοελληνικῆς ἀπὸ τὸν ἐκχυδαϊσμὸ ποὺ τῆς ἐπιβάλλουν οἱ προοδευτικοὶ τῶν προοδευτικῶν; Γιατὶ αὐτὰ ποὺ ἀκούσαμε τόσο γιὰ τὸν ἀρχαῖο πολιτισμὸ τῶν προκλασσικῶν καὶ κλασσικῶν χρόνων, ὅσο καὶ γιὰ τὴν ἀξία ἀκόμη τῆς γλώσσας, τῆς ἀρχαίας ̓Ελληνικῆς, μὲ ὑπονοούμενα καὶ μασημένες παρατηρήσεις ἀπὸ τοὺς κυρίους ποὺ «ἐπὶ ποιήσει τῶν ἐπῶν καθειστήκεσαν», ὅπως ὁ Παυσανίας θὰ ἔλεγε γιὰ τοὺς κατεστημένους, ἐν προκειμένω, γιὰ τὸ γλωσσικό, ὄχι μόνον δὲν συνιστοῦν τὴν ἀπόφαση τῆς Πολιτείας γιὰ τὴν εἰσαγωγὴ τῆς ἀρχαίας γλώσσας στὸ σχολεῖο, ἀλλά, ὅπως μᾶς δήλωσαν ἀκόμη, «ἐντὸς ὀλίγου χρόνου δὲν θὰ ὑπάρχουν οὔτε δάσκαλοι νὰ διδάξουν τοὺς μαθητάς». Τραγικὴ πράγματι ὁμολογία πανεπιστημιακῶν δασκάλων,!.. Ἔτσι λοιπὸν φθάσαμε κοντὰ στὸ «ξεπάτωμα» ὄχι τόσο τῆς ἀρχαίας Ἓλληνικῆς γραμματείας, ποὺ σηκώνει πολλὲς παρερμηνεῖες «τὸ τομάρι της» (διφθέρα) καὶ μᾶς δίνει μάλιστα τὸ δικαίωμα νὰ ἐμφανιζόμεθα καὶ ἐμεῖς ὡς μεγάλοι ποιηταὶ μεταφράζοντες τὸν ἀρχαῖο ποιητικὸ λόγο, ὅσο στὸ ξεπάτωμα τῆς ἀρχαίας γλώσσας... Καὶ ἐδῶ στέκονται μαινόμενοι. Γιατὶ αὐτὴν δὲν μποροῦν νὰ τὴν χτυπήσουν οὔτε μὲ παρερμηνεῖες οὔτε μὲ ποιητικὲς μπουρμπουλῆθρες. Αὐτὴν πρέπει νὰ πάψουν νὰ τὴν διδάσκουν! Εἶναι δὲ ἡ γλῶσσα αὐτὴ τὸ ἐργαλεῖο, ποὺ προὐπῆρχε τῆς λεγομένης προκλασσικῆς καὶ κλασσικῆς περιόδου καὶ ποὺ ἐξ αὐτοῦ δημιουργήθηκε τὸ «θαῦμα» (ἂς πάψουμε κάποτε νὰ μιλᾶμε γιὰ θαύματα) τοῦ τελευταίου πρὸ τῆς Ρώμης πολιτισμοῦ. Γιατὶ γωρὶς τὸ ἐργαλεῖο αὐτό, χωρὶς δηλαδὴ τὸν μοναδικὸ ἀστρολάβο, οὔτε «ἐπισκέψεις τῶν ὀνομάτων» θὰ