πο Ἡ ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΜΟΙ «Μὲ ἀνοιχτὰ χαρτιὰ» (ἢ ὁ σκοπὸς τῆς διδασκαλίας τῶν ᾿Αρχαίων ᾽Ελληνικῶν) Ι. Τὸ θέµα, ἂν πρέπει ἢ δὲν πρέπει μὲ ὁρισμένες προῦὐποθέσεις κ.ἄ., ν᾿ ἄρ- χίσει ἐκ νέου νὰ διδάσκεται ἡ ἀρχαία ᾿Ελληνικὴ γλῶσσα στὸ ᾿Ελληνικὸ σχο- λεῖο, ὑπῆρέε τὸ ἀντικείμενο τῆς συζητήσεως, ὅπως ἀρέσκονται νὰ χαρακτηρί- ἕουν τὸ κουβεντολόϊ οἱ «δεινοὶ» περὶ τήν ᾿Ελληνικὴ γλῶσσαν, ὅπως τοὺς ἄπο- καλοῦσε ὁ Πλάτων. 'Ομιλῶ γιὰ τὴν ἐκπομπὴ τῆς ΕΡΊ «Μὲ ἀνοιχτὰ χαρτιὰ» τῆς [4ης Σεπτεµ- βρίου 19857 Εἶναι ὅμως ὀρθὸ νὰ θεμελιωθοῦν θέσεις ἐπὶ ἑνὸς τόσο σημαντικοῦ θέματος, χωρὶς νὰ τεθῆ ἐκ προοιμίου ὁ σκοπὸς ποὺ θὰ ὑπηρετήσει ἡ διδασκα- λία τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς, Κατ᾽ ἀρχὴν λοιπὸν θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποκαλυφθῆ αὐτὸς ὁ σκοπὸς τῆς διδασκα- λίας. Τί δηλαδὴ θὰ ἐπιδιώξουμε νὰ ἐπιτύχομε μὲ τὴν ἐκ νέου εἰσαγωγὴ στὸ σχολεῖο τῶν ἀρχαίων ᾿Ελληνικῶν; Τὴν ἀνάγνωση μερικῶν π.χ. ἀποσπασμάτων, ἄμφιβόλου, μερικὲς φορές, ᾱ- έίας γιὰ τὴν ἀναγνώριση τῆς ἀλήθειας ἤ, διὰ τῆς ἡμιμαθείας, τὸν διασυρµό της: Τὴν δυνατότητα τοῦ «ὁμιλεῖν» ἢ τοῦ «γράφειν» στὴν ἀρχαία "Ελληνική, ὅ- ταν καὶ τὰ δύο εἶναι σήμερα νεκρᾶ; Ἢ μήπως τὴν διάσωση τῆς νεοελληνικῆς ἀπὸ τὸν ἐκχυδαϊσμὸ ποὺ τῆς ἐπι- βάλλουν οἱ προοδευτικοὶ τῶν προοδευτικῶν; Γιατὶ αὐτὰ ποὺ ἀκούσαμε τόσο γιὰ τὸν ἀρχαῖο πολιτισμὸ τῶν προκλασσι- κῶν καὶ κλασσικῶν χρόνων, ὅσο καὶ γιὰ τὴν ἀξία ἀκόμη τῆς γλώσσας, τῆς ἀρ- χαίας ᾿Ελληνικῆς, μὲ ὑπονοούμενα καὶ μασημένες παρατηρήσεις ἀπὸ τοὺς κυ- ρίους ποὺ «ἐπὶ ποιήσει τῶν ἐπῶν καθειστήκεσαν», ὅπως ὁ Παυσανίας θὰ ἔλεγε γιὰ τοὺς κατεστημένους, ἐν προκειμένω, γιὰ τὸ γλωσσικό, ὄχι μόνον δὲν συνι- στοῦν τὴν ἀπόφαση τῆς Πολιτείας γιὰ τὴν εἰσαγωγὴ τῆς ἀρχαίας γλώσσας στὸ σχολεῖο, ἀλλά, ὅπως μᾶς δήλωσαν ἀκόμη, «ἐντὸς ὀλίγου χρόνου δὲν θὰ ὑπάρ- χουν οὔτε δάσκαλοι νὰ διδάξουν τοὺς μαθητάς». Τραγικὴ πράγματι ὁμολογία πανεπιστημιακῶν δασκάλων,!.. Ἔτσι λοιπὸν φθάσαμε κοντὰ στὸ «ξεπάτωμα» ὄχι τόσο τῆς ἀρχαίας Ἓλλη- νικῆς γραμματείας, ποὺ σηκώνει πολλὲς παρερμηνεῖες «τὸ τομάρι της» (διφθέ- ρα) καὶ μᾶς δίνει μάλιστα τὸ δικαίωμα νὰ ἐμφανιζόμεθα καὶ ἐμεῖς ὡς μεγάλοι ποιηταὶ μεταφράζοντες τὸν ἀρχαῖο ποιητικὸ λόγο, ὅσο στὸ ξεπάτωμα τῆς ἀρ- χαίας γλώσσας... Καὶ ἐδῶ στέκονται μαινόμενοι. Γιατὶ αὐτὴν δὲν μποροῦν νὰ τὴν χτυπήσουν οὔτε μὲ παρερμηνεῖες οὔτε μὲ ποιητικὲς μπουρμπουλῆθρες. Αὐ- τὴν πρέπει νὰ πάψουν νὰ τὴν διδάσκουν! Εἶναι δὲ ἡ γλῶσσα αὐτὴ τὸ ἐργαλεῖο, ποὺ προὐπῆρχε τῆς λεγομένης προκλασσικῆς καὶ κλασσικῆς περιόδου καὶ ποὺ ἐξ αὐτοῦ δημιουργήθηκε τὸ «θαῦμα» (ἂς πάψουμε κάποτε νὰ μιλᾶμε γιὰ θαύμα- τα) τοῦ τελευταίου πρὸ τῆς Ρώμης πολιτισμοῦ. Γιατὶ γωρὶς τὸ ἐργαλεῖο αὐτό, χωρὶς δηλαδὴ τὸν μοναδικὸ ἀστρολάβο, οὔτε «ἐπισκέψεις τῶν ὀνομάτων» θὰ