Σ. ΠΑΝΑΓΟΣ Ἢ Πολιτεία τοῦ ̓Ολύμπου Ἢ πανάρχαια Πολιτεία τοῦ ̓Ολύμπου ἀποτελεῖ αἰώνια ζωντανὴ πραγματικότητα. Εἶναι δημιούργημα τοῦ πρώτου γνωστοῦ ἔνθεου ἀνθρώπου, τοῦ Δία, τοῦ γιοῦ τοῦ Κρόνου καὶ τῆς Ρέας --- γιατὶ ὑπῆρξαν τριακόσιοι θεοὶ-βασιλεῖς μὲ τὸ ὄνομα αὐτό, σύμφωνα μὲ τὸ συγγραφέα τῆς « ̓Ωγυγίας» ̓Αθ. Σταγειρίτη ποὺ βάλθηκε νὰ θέσῃ τὴν ἀνθρωπότητα «εἰς σύνταξιν οἰκειότητος», νὰ ἐξημερώσῃ τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ εἶχαν ἐξαγριωθῇ κι ἐκβαρβαρισθῇ ἐξαιτίας τῆς ἐξουσιαστικῆς διαστροφῆς καὶ τοῦ δογματικοῦ ζόφου, καὶ νὰ τοὺς ἐπανενσωματώσῃ στὸν κόσμο τῆς φύσεως, ἀπ ̓ τὴν ὁποία εἷχαν ἀποκοπεῖ κι ἀποτελοῦσαν οἷονεὶ καρκίνωμά τῆς. Ὃ Ζεύς ἀνέλαβε τὴν εὐθύνη τοῦ ἑαυτοῦ του καὶ τῆς οἰκουμένης ὁλόκληρης, κι ἔγινε ἐγγυητὴς τῆς ἀσφάλειας τῶν ἀνθρώπων ἀλλὰ καὶ τῆς ἀκεραιότητας τῆς φύσεως. ̓Εξυπακούεται ὅτι γιὰ τὴν πραγμάτωση τοῦ ἔργου του αὐτοῦ ἀπαιτήθηκαν μέγιστες θυσίες καὶ τιτανικοὶ ἀγῶνες τόσο γιὰ τὴν τελείωση τοῦ ἴδιου σὰν ἥρωα ὅσο καὶ γιὰ τὴν κατανίκηση τοῦ ἐκπροσώπου τῆς ἔξουσίας, ποὺ ἔτυχε νάναι ὁ πατέρας του Κρόνος, ὁ ὁποῖος σύμφωνα μὲ τοὺς μυθολόγους διαιώνιζε τὴν ἄχαρη βασιλεία του καταβροχθίζοντας «ἓν τῇ γενέσει» τους τὰ παιδιά του, πράγμα ποὺ παναπῆ πώς κατέπνιγε κάθε ἐξαληθευτικἡ κι ἀπελευθερωτικὴ ἰδέα κι ἀνέστελλε κάθε πολιτιστικἡ τάση, προσαρμόζοντάς τες στὰ λογοκρατικἀ σχέδιά του. Οἱ ἀγῶνες αὐτοὶ τοῦ Δία, ποὺ καθὼς ἦταν φυσικὸ συντάραξαν καὶ συγκίνησαν ὅλη τὴν οἰκουμένη, περιγράφονται μὲ πολὺ ἐνάργεια καὶ παραστατικότητα ὄχι μόνο ἀπ ̓ τὴν Ἑλληνικὴ Μυθολογία ἀλλὰ κι ἀπ ̓ τὶς Μυθολογίες τῶν ̓Ατλανταίων, τῶν Αἱγυπτίων, τῶν Παγχαίων κ.ο.κ., ποὺ λίγο πολὺ εἶναι γνωστές. Γιὰ τὴν Πολιτεία, ὅμως, τοῦ ̓Ολύμπου καὶ τὴ δημιουργία κόσμου, δηλαδὴ ἔλλογης καὶ ἔνδικης τάξεως, διαποτισμένης ἀπ ̓ τὶς μαθηματικὲς ἀρχὲς τῆς ἁρμονίας καὶ ἰσορροπίας κατὰ τὸ πρότυπο τοῦ σύμπαντος, γιὰ τὴν ἀποκάλυψη τοῦ «ξυνοῦ Λόγου» ἀπ ̓ τὸ Δία καὶ τοὺς ἀδιάκοπους ἀγῶνες του γιὰ τὴν κατανίκησι τῶν δυνάμεων τοῦ ἐξουσιασμοῦ, μαιναδισμοῦ, σαμανισμοῦ, μαγειῶν καὶ γητεμάτων, προλήψεων καὶ δεισιδαιμονιῶν, καὶ τὴν πειθάρχησή τους στὸν ὀρθὸ καὶ ἤρεμο λόγο, δὲ διασώθηκαν παρὰ ἀμυδρὲς μνῆμες σκόρπιων γεγονότων κι εὔθραυστα ἀπεικάσματα τῶν κλασσικῶν "Ἑλλήνων, ποὺ κι ἐκεῖνοι ἔσκαβαν ἀναζητώντας τὰ χνάρια τοῦ χαμένου πολιτισμοῦ. Βέβαια ἡ «Θεογονία» καὶ τὰ ̓Ορφικά, ποὺ εἶναι παμπάλαια ἔργα, σαφῶς ἀναφέροντοι στὴν Πολιτεία τοῦ ̓Ολύμπου, στοὺς σοφοὺς καὶ ἥρωες ποὺ ἀναλώθηκαν στὴν ὑπηρεσία της καὶ στὰ μεγάλα κατορθώματα καὶ ἐπιτεύγματά τους, στοὺς κοινῶνικο-πολιτικοὺς θεσμοὺς ποὺ εἰσήγαγε ὁ Δίας κιἀ. Δὲν ἔγιναν ὅμως κατανοητὰ ἀπὸ τοὺς πολλοὺς ἐξαιτίας τόσο τῆς ἀρχέγονης ποιητικῆς γλώσσας τους ὅσο. τὸ κυριώτερο -καὶ τῶν παραπλανητικῶν ἑρμηνειῶντους, ποὺ ἡ λογοκρατία καλλιεργεῖ καὶ διοχετεύει στὴν ἀγορὰ πνεύματος ἔτσι, ὥστε οἱ ἔρευνητὲς ἀσυναίσθητα νὰ μεταβάλλονται σὲ σκοταδιστές, στὴν προσπάθειά τους νὰ ρίἕουν φῶς στὴν ̓Ελληνικὴ προϊστορία”. Κι ὅμως δὲν εἶναι λίγοι οἱ νεώτεροι στοχαστὲς καὶ φιλόσοφοι ((65πετ, Ο. «ίροῃ, 6. Καμη, Αθ. Σταγειρίτης κ.ἄ.), ποὺ ἐννόησαν ὅτι ὁ πολιτισμὸς τῶν κλασσικῶν "Ἑλλήνων δὲν ἀποτελεῖ ξαφνικὴ ἔκρηξη μιᾶς δυναμερῆς ἐποχῆς, ἀλλὰ φυσικὸ βλάστημα τοῦ ἴδιου δέντρου, ποὺ πάλαι ποτὲ φύτευσε ὁ ̓Ολύμπιος Δίας, καὶ πού, γιὰ ἄγνωστους σὲ μᾶς λόγους, καταστράφηκε ὁλοσχερῶς, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς θαμμένους βαθιὰ στὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων, ὑπὸ τύπον μιᾶς ἀβέβαιης παραδόσεως, σπόρους του. Γιατί, πράγματι, οἱ Μινωικοὶ «κόσμοι» κι οἱ ὑστερότεροι πολιτισμοὶ τῶν Μυκηνῶν, τοῦ "Ομήρου, τῆς Σπάρτης καὶ τῆς ̓Ιωνίας