Σ. ΠΑΝΑΓΟΣ Ἢ Πολιτεία τοῦ ᾽Ολύμπου Ἢ πανάρχαια Πολιτεία τοῦ ᾿Ολύμπου ἀποτελεῖ αἰώνια ζωντανὴ πραγματικότητα. Εἶναι δημιούργημα τοῦ πρώτου γνωστοῦ ἔν- θεου ἀνθρώπου, τοῦ Δία, τοῦ γιοῦ τοῦ Κρό- νου καὶ τῆς Ρέας --- γιατὶ ὑπῆρξαν τριακό- σιοι θεοὶ-βασιλεῖς μὲ τὸ ὄνομα αὐτό, σύμ- φωνα μὲ τὸ συγγραφέα τῆς «᾿Ωγυγίας» ᾿Αθ. Σταγειρίτη ποὺ βάλθηκε νὰ θέσῃ τὴν ἀνθρωπότητα «εἰς σύνταξιν οἰκειότητος», νὰ ἐξημερώσῃ τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ εἶχαν ἐξαγριωθῇ κι ἐκβαρβαρισθῇ ἐξαιτίας τῆς ἐξουσιαστικῆς διαστροφῆς καὶ τοῦ δογμα- τικοῦ ζόφου, καὶ νὰ τοὺς ἐπανενσωματώσῃ στὸν κόσμο τῆς φύσεως, ἀπ᾿ τὴν ὁποία εἷ- χαν ἀποκοπεῖ κι ἀποτελοῦσαν οἷονεὶ καρκί- νωμά τῆς. Ὃ Ζεύς ἀνέλαβε τὴν εὐθύνη τοῦ ἑαυτοῦ του καὶ τῆς οἰκουμένης ὁλόκληρης, κι ἔγινε ἐγγυητὴς τῆς ἀσφάλειας τῶν ἀνθρώπων ἀλλὰ καὶ τῆς ἀκεραιότητας τῆς φύσεως. ᾿Εξυπακούεται ὅτι γιὰ τὴν πραγμάτωση τοῦ ἔργου του αὐτοῦ ἀπαιτήθηκαν μέγιστες θυσίες καὶ τιτανικοὶ ἀγῶνες τόσο γιὰ τὴν τελείωση τοῦ ἴδιου σὰν ἥρωα ὅσο καὶ γιὰ τὴν κατανίκηση τοῦ ἐκπροσώπου τῆς ἔξου- σίας, ποὺ ἔτυχε νάναι ὁ πατέρας του Κρόνος, ὁ ὁποῖος σύμφωνα μὲ τοὺς µυθολόγους διαιώ- νιζε τὴν ἄχαρη βασιλεία του καταβροχθίζο- ντας «ἓν τῇ γενέσει» τους τὰ παιδιά του, πράγμα ποὺ παναπῆ πώς κατέπνιγε κάθε ἐξαληθευτικἡ κι ἀπελευθερωτικὴ ἰδέα κι ἀνέστελλε κάθε πολιτιστικἡ τάση, προσαρ- µόζοντάς τες στὰ λογοκρατικἀ σχέδιά του. Οἱ ἀγῶνες αὐτοὶ τοῦ Δία, ποὺ καθὼς ἦταν φυσικὸ συντάραξαν καὶ συγκίνησαν ὅλη τὴν οἰκουμένη, περιγράφονται μὲ πολὺ ἐνάργεια καὶ παραστατικότητα ὄχι µόνο ἀπ᾿ τὴν Ἑλληνικὴ Μυθολογία ἀλλὰ κι ἀπ᾽ τὶς Μυθολογίες τῶν ᾿Ατλανταίων, τῶν Αἱ- γυπτίων, τῶν Παγχαίων κ.ο.κ., ποὺ λίγο πολὺ εἶναι γνωστές. Γιὰ τὴν Πολιτεία, ὅμως, τοῦ ᾿Ολύμπου καὶ τὴ δηµιουργία κόσμου, δηλαδὴ ἔλλογης καὶ ἔνδικης τάξεως, διαποτισµένης ἀπ᾽ τὶς μαθηματικὲς ἀρχὲς τῆς ἁρμονίας καὶ ἰσορ- ροπίας κατὰ τὸ πρότυπο τοῦ σύμπαντος, γιὰ τὴν ἀποκάλυψη τοῦ «ξυνοῦ Λόγου» ἀπ᾿ τὸ Δία καὶ τοὺς ἀδιάκοπους ἀγῶνες του γιὰ τὴν κατανίκησι τῶν δυνάµεων τοῦ ἐξουσιασμοῦ, μαιναδισμοῦ, σαμανισμοῦ, μαγειῶν καὶ γη- τεµάτων, προλήψεων καὶ δεισιδαιμονιῶν, καὶ τὴν πειθάρχησή τους στὸν ὀρθὸ καὶ ἤρεμο λόγο, δὲ διασώθηκαν παρὰ ἀμυδρὲς μνῆμες σκόρπιων γεγονότων κι εὔθραυστα ἀπεικάσματα τῶν κλασσικῶν "Ἑλλήνων, ποὺ κι ἐκεῖνοι ἔσκαβαν ἀναζητώντας τὰ χνάρια τοῦ χαμένου πολιτισμοῦ. Βέβαια ἡ «Θεογονία» καὶ τὰ ᾿Ορφικά, ποὺ εἶναι παµπάλαια ἔργα, σαφῶς ἀναφέρο- ντοι στὴν Πολιτεία τοῦ ᾿Ολύμπου, στοὺς σοφοὺς καὶ ἥρωες ποὺ ἀναλώθηκαν στὴν ὑπηρεσία της καὶ στὰ μεγάλα κατορθώματα καὶ ἐπιτεύγματά τους, στοὺς κοινῶνικο-πο- λιτικοὺς θεσμοὺς ποὺ εἰσήγαγε ὁ Δίας κιἀ. Δὲν ἔγιναν ὅμως κατανοητὰ ἀπὸ τοὺς πολ- λοὺς ἐξαιτίας τόσο τῆς ἀρχέγονης ποιη- τικῆς γλώσσας τους ὅσο. τὸ κυριώτερο -καὶ τῶν παραπλανητικῶν ἑρμηνειῶντους, ποὺ ἡ λογοκρατία καλλιεργεῖ καὶ διοχετεύει στὴν ἀγορὰ πνεύματος ἔτσι, ὥστε οἱ ἔρευ- νητὲς ἀσυναίσθητα νὰ μεταβάλλονται σὲ σκοταδιστές, στὴν προσπάθειά τους νὰ ρί- ἕουν φῶς στὴν ᾿Ελληνικὴ προϊστορία”. Κι ὅμως δὲν εἶναι λίγοι οἱ νεώτεροι στο- χαστὲς καὶ φιλόσοφοι ((65πετ, Ο. «ίροῃ, 6. Καμη, Αθ. Σταγειρίτης κ.ἄ.), ποὺ ἐν- νόησαν ὅτι ὁ πολιτισμὸς τῶν κλασσικῶν "Ἑλλήνων δὲν ἀποτελεῖ ξαφνικὴ ἔκρηξη μιᾶς δυναμερῆς ἐποχῆς, ἀλλὰ φυσικὸ βλά- στηµα τοῦ ἴδιου δέντρου, ποὺ πάλαι ποτὲ φύτευσε ὁ ᾿Ολύμπιος Δίας, καὶ πού, γιὰ ἄγνωστους σὲ μᾶς λόγους, καταστράφηκε ὁλοσχερῶς, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς θαμμένους βα- θιὰ στὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων, ὑπὸ τύπον μιᾶς ἀβέβαιης παραδόσεως, σπόρους του. Γιατί, πράγματι, οἱ Μινωικοὶ «κόσμοι» κι οἱ ὑστερότεροι πολιτισμοὶ τῶν Μυκηνῶν, τοῦ "Ομήρου, τῆς Σπάρτης καὶ τῆς ᾿Ιωνίας