ΕἸΠΛΟΙΓῊ ΕΤΠΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Α΄ ᾿Αρχαία ἑλληνικὴ καὶ ξένες γλῶσσες Δημοσιεύουμε τὴν ἀκόλουθη ἐπιστολὴ τοῦ κ. Μ. Δανίκα πρὸς τὸν συνεργάτη τοῦ «Λαυ- λοῦ» κ. Ἠλία Τσατσόμοιρο. μαζὶ μὲ τὸ σχόλιο τοῦ κ. Η. Το.: ᾿Αξιότιµε κύριε. Εἶμαι τακτικὸς ἀναγνώστης τοῦ περιο- δικοῦ «Δαυλός» καὶ ἔχω συχνὰ τὴν εὐκαι- ρία νὰ διαβάζω τὰ κείμενά σας. Εἶναι δὲ παρήγορο τὸ ὅτι στὴν ἄστατη καὶ νεφε- λώδη ἐποχή µας ἄνθρωποι σὰν ἐσᾶς προ- σφέρουν μιά ἑρμηνεία τῶν μύθων καὶ τῆς παναρχαίας ἱστορίας µας ἐντελῶς διαφο- ρετικῆ ἀπὸ ἐκείνη ποὺ προπαγανδίζεται- σερβίρεται ἀπὸ κάθε λογῆς «ἱστορικούς» καὶ κάθε λογῆς παγκόσμιους ὀργανισμοὺς (π.γ. [ ΝΕΣΟΟ). Στὸ 66ο τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ» (σελ. 3734-3735) γράφετε: «γλῶσσα... εἶναι µόνο µία: ἡ ἀρχαία Ελληνική. Ὅλες οἱ ἄλλες εἶναι γεννήματα δικά της. Ξεπετάχτηκαν σὰν “κωλορρίζια᾽᾽, ὅταν τὸ μεγάλο δένδρο ποὺ σκίαςε εὐεργετικὰ ὅλη τὴν οἰκουμένη ἔσπασε». Βρίσκω τὴν ἄποψή σας ἄκρως ἐνδιαφέρουσα. Ἐγώ, βεβαίως γνώσεις γλωσσολογίας δὲν ἔχω, ἂς μοῦ ἐπιτραπῆῇ ὅ- µως νὰ σχολιάσω: ὑπάρχουν στὴν ᾿Ιταλία ἀρκετοὶ φιλόλογοι, οἱ ὁποῖοι θεωροῦν τὴν λατινικὴ ὡς ἁπλῆ διάλεκτο τῆς ἑλληνικῆς (περισσότερα στοιχεῖα δὲν διαθέτω, ἡ σχετικὴ εἴδηση ὅμως μὲ ἀφορμὴ ἕνα γλωσσολογικὸ συνέδριο εἶχε δημοσιευθεῖ στὴν ἐφημερίδα τῆς Β. Ἑλλάδος «ΜΑ- ΚΕΔΟΝΙΑ»): ὁ Οἰκονόμος ὁ ἐξ Οἰκονό- μων θεωροῦσε τὴν ρωσικὴ ὡς διάλεκτο τῆς ἑλληνικῆς λόγω τοῦ ὑπερβολικὰ μεγά- λου ἀριθμοῦ ὄχι µόνο λέξεων ἀλλὰ καὶ ὁ- λοκλήρων ἐκφράσεων, ποὺ ἀπὸ τὴν ἑλλη- νικὴ ἐνσωματώθηκαν στὴν ρωσική. Σύμ- φωνα μὲ τὸν ΡΠΗΙρ ἨΗονατᾶ, ἀρθρογράφο τῶν ΤΙΜΕΣ τοῦ Λονδίνου, κριτικὸ τῆς λογοτεχνίας καὶ γλὠσσολόγο, ἀπὸ τὶς λέ- δεις τῆς ἀγγλικῆς τὶς συχνότερα χρησιµο- ποιούµενες, περὶ τὸ 5060 ἔχει ἑλληνικὴ ρί- ζα. Αὐτονόητο δηλαδὴ εἶναι τὸ ὅτι ἡ ἑλ- ληνική, ἂν καὶ ὁμιλουμένη ἀπὸ περιορι- σµένο ἀριθμὸ ἀτόμων σήµερα, εἶναι γλῶσσα τεραστίας ἐπιρροῆς. Ἢ δὲ ἐπιρ- ροή της ἐξαπλώνεται σ᾽ ὁλόκληρη τὴν οἰκουμένη (μὲ μοναδικὴ ἴσως ἐξαίρεση τὴν κινεζικὴ γλῶσσα). Δὲν θὰ ἦταν ἴσως ἄσκοπο. ἂν κάποτε οἱ προσπάθειες τῶν εἰδικῶν µας ἐστρέφο- ντο σ᾽ αὐτὴ τὴν κατεύθυνση. Νομίζω δέ, πώς ὁ ΔΑΥΛΟΣ, περιοδικό ἤθους, ὕφους καὶ ποιότητος, εἶναι τὸ κατάλληλο περιο- δικὸ γιὰ μιὰ τέτοιου εἴδους συζήτηση. Σὲ μιὰ ἐποχὴ κατὰ τὴν ὁποία ἡ γλῶσσα µας βάλλεται ἀπὸ τοὺς κάθε εἴδους «προοδευ- τικούς», φοινικιστές, κήρυκες μιᾶς ἐξισώ- σεως πρὸς τὰ κάτω καὶ ἄλλους τινες, νο- µίζω πώς τὸ λιγώτερο ποὺ ἔχουν νὰ κά- μουν ὅσοι (ἀκόμη) πιστεύουν στὴν αἰώνια δύναμη τοῦ ᾿Ελληνικοῦ Λόγου εἶναι νὰ τονίσουν (ξανὰ καὶ ξανὰ καὶ ξανά) τὴν γονιμοποιὸ ἐπίδραση ποὺ αὐτὸς εἶχε πάνω σ᾽ ὅλους τοὺς ἄλλους λαοὺς καὶ πολιτισμούς. Συνεχίστε τὴν ὄμορφη προσπάθειά σας. Αἰσιοδοξῶ δὲ γιὰ τὴν πορεία µας ὡς ἔθνους, ἐφ᾽ ὅσον στὴν χώρα µας ὑπάρ- χουν ἀκόμη περιοδικὰ σὰν τὸν ΔΑΥΛΟ καὶ ἄξιοι συνεργάτες του ὡς ἐσεῖς. Μετὰ τιμῆς Μιχάλης Δανίκας Λέκτωρ- Ἐρευνητὴῆς στὸ Τεχνολογικὸ Πανεπι- στήµιο τοῦ Εἰπάπονεη (Τμῆμα ᾿Ηλεκτρολογίας, 'Ὑψηλῶν Τάσεων)