3923 ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ ̓Απάντηση τοῦ κ. Η. Λ. Ἰσατσόμοιρου: Φίλε κ. Δανίκα, θὰ σταθῶ στὴν περικοπὴ τῆς ἐπιστολῆς σας, ὅπου λέγονται τὰ κατωτέρω: «Σὲ μιὰ ἐποχὴ κατὰ τὴν ὁποία ἡ γλῶσσα μας βάλλεται ἀπὸ τοὺς κάθε εἴδους “προοδευτικούς”. φοινικιστές. κήρυκες μιᾶς ἐξισώσεως πρὸς τὰ κάτω καὶ ἄλλους τινες» κ.λπ. Τὸ αἴτημα ἐπομένως εἶναι ν ̓ αποκαλυφθοῦν οἱ λόγοι ποὺ «βάλλεται ἡ γλῶσσα μας». Ἔργο τῶν δολιοφθορέων της, συνειδητῶν ἢ ἀσυνείδητων, τῶν μαινομένων, δὲν εἶναι ἡ γλῶσσα καθ ̓ ἑαυτή, ἀλλὰ αὐτὰ ποὺ ἀποκαλύπτει αὐτή. Διότι ἡ ἀποκωδικοποίηση τῆς γλώσσης θὰ φέρει στὸ φῶς τοὺς πνευματικοὺς θησαυροὺς τοῦ Πανάρχαιου ̓Ελληνικοῦ πολιτισμοῦ, «τῶν παμπαλαίων χρόνων καὶ πολὺ πρὸ τῆς νῦν γενέσεως», ὅπως ἀποκαλεῖ ὁ ̓Αριστοτέλης στὰ «Μετὰ τὰ φυσικά» (Α.2 9620/33) τὴν περίοδο τῶν πρώτων ἀσχοληθέντων μὲ τὴν ἔρευνα τῆς φύσεως κ.λ.π. Αὐτὸ τὸ «πρὸ τῆς νῦν γενέσεως» καίει τοὺς στυλοβάτες τῶν δογματικῶν πάσης μορφῆς «ισμῶν». Ἣ οἰκουμενικὴ δικαιοσύνη π.χ., ποὺ ἀναπηδᾶ μέσα ἀπὸ τὴν ἑρμηνεία τῶν λέξεων τῆς πανάρχαιας ̓Ελληνικῆς γραμματείας, δὲν συγχωρεῖ τοὺς ἐξανδραποδιστὲς τῶν λαῶν. Ὃ προοδευτικὸς σκοταδισμὸς ξαναδίνει τὴν μάχη του. Τὸ περιοδικὸ «Δαυλός» προσπαθεῖ νὰ φέρει τὸ χαμένο φῶς. Θὰ τὸ κατορθώσει; Ἢ συμπαράσταση τῶν ὀλίγων ἐκλεκτῶν εἶναι ἀναγκαία. Η. Λ. Τσατσόμοιρος Β ́ Προσδιοριστικά-Δηλωτικὰ καὶ Βρεττάκος Κύριε Λάμπρου, Συμπτωματικὸς ἀναγνώστης τοῦ «Δαυλοῦ» (67ου τεύχους) διερωτήθηκα πρὸς στιγμήν, μήπως, στὴν περίπτωση ποὺ ὁ κ. Σπ. Γ.Γ. Παναγιωτᾶτος δὲν κάνει λάθος στὴ μελέτη του «Τὰ προσδιοριστικά-δηλωτικὰ στὴ λογοτεχνία», ἣ ἐντυπωσιακὴ διαφορὰ λέξεων τῶν σελίδων 3778, 3779 καὶ 3780 εἶναι ἀπόδειξη τῆς δικῆς του φλυαρίας. Τὴν ὑποψία διέψευσαν οἱ περιλαμβανόμενοι στὸ κείμενο πενηνταδύο στίχοι του... Θὰ ἔστεργε ὁ ἀξιόλογος συνεργάτης σας σὲ λίγα ἐξηγητικά; Π.χ. στὴν ἀνάλυση τῆς σημασίας στὴ διαφορὰ λέξεων μεταξὺ δυὸ ποιήσεων (ποσοτικὴ καὶ ποιοτική), ἢ τῆς ὑστέρησης τοῦ Βρεττάκου σὲ «προσδιοριστικά-δηλωτικά» «ποσοστὸ 4400 ἔναντι τοῦ Καζαντζάκη: ̓Ελπίζω πώς κι ἄλλοι ἀπ ̓ τοὺς ἀναγνῶστες σας θὰ ἐνδιαφέρονταν. Μετὰ Τιμῆς Δημήτριος Καλούδης ̓Απάντηση τοῦ κ. Σ.Γ.Γ. Παναγιωτάτου: ̓Αξιότιμε κύριε Καλούδη, Δικαιολογημένη ἡ παρατήρησί σας, ἀφοῦ διαβάζετε πρώτη φορά τὸ «Δαυλό». Γιατί, πράγματι, ἂν μὲ τὰ τριακόσια ἑβδομήντα ἐμφανῶς λίγα (Πίναξ Β ́) «προσδιοριστικάᾶ-δηλωτικά» του ὁ κ. Βρεττᾶκος ὄχι μόνον δὲν θεωρεῖται ἀμελητέος, ἀλλὰ μπαίνει καὶ στὴν ̓Ακαδημία, τί ἄλλο παρα... φλυαρία μπορεὶ νά ̓ναι τὰ σχεδόν... διπλάσια τῆς ταπεινότητάς μου; Τὸ πράγμα εἶναι ὁλοφάνερο: Μὲ διαιρέτην τὰ οὐσιαστικά (οἰκεῖα) ἑκάστου τῶν δυὸ ποιητῶν (425 τοῦ κ, Βρεττάκου καὶ 520 τοῦ γράφοντος) καὶ διαιρετέον τὰ «προσδιοριστικᾶ-δηλωτικά» ἑκάστου, θὰ βλέπαμε, στὸ πηλίκον, νὰ μᾶς λένε («ἀναφέρουν») ὁ μὲν πρῶτος «λίγα πράγματα γιὰ πολλὰ πράγματα» (370:425- 0,9), ὁ δὲ ομύτερος «πολλὰ πράγματα γιὰ λίγα πράγματα» (627:520- 1.2). Ποὺ θὰ εἰπεῖ, ὁ ὑπογραφόμενος «ᾱγαφέρει» (/.2-0,95) 0.3 περισσότερα πράγματα ἀπ ̓ τὸν κ. Βρεττάκο γιὰ κάθε ἕνα πράγμα ἐξ ὅσων