ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ἢ ΤΟΥ «ἀν Κοιτάζει πάλι τὸ ρολόι του καὶ ἡ ἄνη- συχία του ἀρχίζει νὰ φουντώνει: Δὲν µπο- ρεῖ. Κάτι θά ᾿παθε. Τέτοιαν ὥρα, τὶς προηγούμενες ἡμέρες, ἦταν δίπλα στὸ κρεβάτι του. Πότε νὰ τοῦ φτιάχνει τὰ σε- ντόνια, κι΄ ἂς μὴν εἶχαν χαλάσει. Πότε νὰ τοῦ δίνει νερό, κ᾿ ἂς μὴν ἤθελε νὰ πιεῖ. Πότε νὰ τοῦ στρώνει τὰ μαλλιὰ χαϊδεύο- ντάς του ἁπαλὰ τὸ κούτελο. Κι᾿ ὅλο νὰ τοῦ λέει: Γιὰ τὸ σχολειό της καὶ τὰ διαβά- σµατά της, γιὰ τὴν κυρά- Ὄλγα -ποὺ στὸ σπίτι της τὴν εἶχε ἀφήσει ὅσον καιρὸ θά ᾽μενε στὸ νοσοκομεῖο- καὶ γιὰ ἕνα σωρὸ ἄλλα. ᾿Αηδονιοῦ λαλιὰ στ᾿ αὐτιά του ἡ φω- νή της, βάλσαμο στὴν καταπληγωμένη του ψυχὴ ἡ κουβέντα της. Μεγάλη του χαρὰ τὰ παρακάλια τῆς, νὰ τὴν ἄφηνε κοντά του λίγο ἀκόμα, σὰν ἔφτανε ἡ ὥρα ποὺ θά πρεπε νὰ φύγει’ καὶ πιὸ μεγαλύτερη κάθε φορὰ πού. πάρ᾽ ὅλο ποὺ κι᾿ αὐτὸς τό΄θελε πολύ, δὲν τῆς ἔκανε τὴ χάρι. Οὔτε γιὰ ἕνα λεπτὸ μονάχα. Δὲν ἤθελε, γιὰ κανένα λό- γο, νὰ τὴν ἔβρισκαν στοὺς δρόμους τὰ σκοτάδια. Ξέχωρα σὲ κείνους τοὺς ἐρημι- κοὺς καὶ μισοσκότεινους δρόμους τοῦ συ- νοικισμοῦ. ποὺ ἦταν τὸ ὁπίτι τῆς κυρά- ὌὌλγας, Γίνονταν τόσα καὶ τόσα στὶς ἀπό- μερες µεριές τὶς νύχτες. Κι᾿ αὐτὸς ἤθελε νὰ νιώθει ὁλότελα ἥσυχος γιὰ τὸ λατρεµέ- νο σπλάχνο του, ποὺ ἦταν μικρὸ κι᾿ ἀνή- µπορο ἀκόμα. Ξανακοιτάζει τὸ ρολόι του καὶ ἡ ἀνη- συχία του γίνεται φόβος κι᾿ ἀγωνία. Τὸ ἕ- να ὕστερ) ἀπὸ τ᾽ ἄλλο τὰ κακὰ στριφογυ- ρίζουν στὸ μυαλό του. Κι᾿ αὐτὸς ἀνήμπο- ρος νὰ κάνει τὸ παραμικρό... Ἔτσι, ὅταν κάποια στιγμὴ μπαίνει ἡ νοσοκόμα, νὰ τοῦ κάνει τὴν ἔνεση καὶ νὰ τοῦ δώσει τὸ χάπι ποὺ πρέπει νὰ πάρει, κολλάει, κρέµε- ται πάνω της. Τῆς δίνει ἕναν ἀριθμὸ τη- λεφώνου. καὶ τὴ θερμοπαρακαλεῖ νὰ τηλεφωνήσει. -ο ιν, Ὅταν τελειώσετε... Σᾶς παρακα- λῶ... σᾶς παρακαλῶ, μὴν τὸ Ξεχάσετε... Αν δὲν σᾶς ἀπαντήσουν, ξαναδοκιμάστε ἄλλη μιὰ φορά.... Κι᾿ ὅταν ἔχετε κάτι. ἐλᾶ- ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΠΑΝΟΣ Ἢ ᾿ Εκδίκηση τε ὅσο πιὸ γρήγορα μπορεῖτε... Τῆς τὰ εἶπε ὅλα ἀπανωτὰ καὶ βιαστικὰ κι᾿ ἀπόμεινε πάλι στὴν ἀποπνιχτικὴ ἀ- γκαλιὰ τῆς ἀγωνίας καὶ τοῦ φόβου. Ὥ- σπου, ὕστερ᾽ ἀπὸ ὥρα πολλή, βλέπει πάλι τὴ νοσοκόμα. Στὴ στιγμὴ σταματάει καὶ τὴν ἀναπνοή του ἀκόμα, γιὰ νὰ μὴ χάσει οὔτε μιὰ συλλαβή. “Ἕνα κρυολογηματάκι, τοῦ λέει χα- μογελώντας! Ὅμως ὁ γιατρὸς εἶπε γιὰ μιὰ μέρα νὰ μὴν πήγαινε στὸ σχολειό της. Ἔτσι. μιὰ καὶ δὲν βγῆκε, δὲν ἦρθε κι᾿ ᾱ- πὸ δῶ... Πάσχισαν νὰ τηλεφωνήσουν, μὰ οἱ γραμμὲς τοῦ νοσοκομείου ἦταν πιασμέ- νος. Ἑτοιμάζονταν πάλι, ἀλλὰ τοὺς πρό- λαβα ἐγώ... Κάπως ἡσυχάζει. Ὅμως ὄχι γιὰ πολύ. Κεῖνα τὰ σκουλήκια μέσα του ἀρχίζουν πά- λι ν᾿ ἀναδεύουν: Χτὲς ἔφυγε μιὰ χαρὰ ἀπὸ κοντά του. Ἔτσι ἄξαφνα, μέσα σὲ μιὰ νύ- χτα, κρυολόγησε; Καὶ μάλιστα τόσο βα- ρειά, ποὺ νὰ μὴ μπορεῖ νὰ πάει στὸ σχο- λειό της; Ὄχι, ὄχι. Κάτι ἄλλο πρέπει νά ᾽ναι. Κι᾿ ἀρχίζει πάλι νὰ βολοδέρνεται σ᾽ ἕναν ὁλόμαυρο ὠκεανὸ μὲ πλῆθος ἄγρια ψάρια νὰ ὁρμοῦν νὰ τὸν ροκανίσουν, κα- θώς ἡ νύχτα πορεύεται ἀδιάφορη, μουγγή. Μὲ τὸ ξημέρωμα κάποιες δειλὲς ἐλπί- δες ἔρχονται νὰ τοῦ κρατήσουν συντρο- φιά. Δὲν μπορεῖ, συλλογιέται. ἡ κυρά- "Ὄλγα θὰ τηλεφωνήσει, καὶ μιὰ κι᾿ ὁ για- τρὸς τοῦ εἰπε ὅτι μπορεῖ πιὰ νὰ σηκώνεται γιὰ λίγο μέσα στὸ θάλαμο, θὰ πάει ὁ ἴδιος στὸ τηλέφωνο. Θὰ τὴν ἀκούσει μὲ τ᾽ αὖ- τιά του καὶ θὰ μπορέσει νὰ καταλάβει πολλὰ ἀπὸ τὴ φωνή της, ἀπὸ τὰ λόγια της. Πολλὰ καὶ πιὸ κοντινὰ μὲ τὴν ἀλήθεια. “Ὅμως. ἀντὶ γιὰ τὸ τηλεφώνημα, βλέ- πει κάποια στιγμὴ τὴν ἴδια τὴν κυρά- Ὄλ- Ύα νὰ μπαίνει στὸ θάλαμο. ᾿Απὸ τὰ πρῶτα λόγια της σφιχτοπιάνεται ἡ ψυχή του. - Βρογχοπνευμονία, τοῦ λέει. ᾿Αλλὰ ἐλαφριᾶς μορφῆς... Ο πυρετός της δὲν ἀ- νέβηκε πολύ... Ὁ γιατρὸς εἶπε νὰ φυλα- χτεῖ λίγες ἡμέρες, γιὰ νὰ μὴν ἔχει ἄλλα μπλεζίματα... Ἔνα χταπόὀι ξεπετάχτη μέσα του κ΄ ἔ-