Μιὰ φρούδικὴ ἑρμηνεία Στὴν δημόσια ἐκδήλωση τῆς {όης ̓Οκτωβρίου στὸν «Παρνασσὸ» γιὰ τὴν καταγωγὴ τοῦ ̓Αλφαβήτου διατυπώθηκε ἡ ἐκτίμηση, ὅτι ἡ σημερινὴ ̓ Ελλάδα εἶναι ἡ μόνη χώρα, τῆς ὁποίας ἡ ἐπίσημη ̓Επιστήμη καὶ ἡ κρατικὴ ̓Εκπαίδευση ὄχι μόνον ἀποκρύπτουν τὴν προέλευση τοῦ ̓Ελληνικοῦ ̓Αλφαβήτου - - καὶ κατὰ συνέπειαν τῶν ̓Αλφαβήτων ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁλόκληρος ὁ Δυτικὸς Κόσμος -- ἀπὸ τὶς πανάρχαιες γραφὲς τῆς Κρήτης ἀλλὰ καὶ καταπολεμοῦν ὅσους τὴν ἀναφέρουν. Οἱ ἄναγνῶστες τοῦ «Δαυλοῦ», ποὺ κατὰ τὰ δύο τελευταῖα χρόνια παρακολούθησαν τὶς ἀντιδρᾶάσεις τῶν διαφόρων συλλογικῶν ἢ ἄτομικῶν φορέων στὸ θέμα αὐτό, γνωρίζουν καλὰ ὅτι ἡ διαπίστωση αὐτὴ ἀνταποκρίνεται ᾱπολύτως πρὸς τὰ πράγματα. ̓Εδῶ δὲν πρόκειται νὰ ἐρευνήσουμε, ἂν ἡ ἀπροσδόκητη αὐτὴ κατάσταση ἔχει προκύψει τυχαῖα ἢ σκόπιμα. ̓Ας ἀπομονώσουμε τὸ γεγονὸς ἀπὸ τὰ αἴτιά του καὶ ἂς τὸ ἀξιολογήσουμε ὡς σύμπτωμα τῆς ἱστορικῆς φάσεως ποὺ περνᾶ τώρα ὁ "Ελληνισμός. Ἢ ἀπόρριψη ἢ συνειδητὴ ἄρνηση τοῦ ἑλληνικοῦ παρελθόντος ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς ὑποτιθέμενους συνεχιστὲς ἢ κληρονόμους του Ψυχολογικῶς μπορεῖ νὰ σημαίνει δύο τινα: ἢ ὅτι τὸ παρελθὸν αὐτὸ εἶναι τόσο ἀσήμαντο καὶ ταπεινωτικό, ὥστε νὰ θέλουμε νὰ ξεχαστεῖ, ὅπως θέλει νὰ λησμονήση τὴν ταπεινή του καταγωγη ἕνας νεόπλουτος: ἢ ὅτι ἡ ὑποσυνείδητη μμειονεξία μας ἔναντι τῆς ἱστορικῆς λάμψεως τῶν προγόνων μας εἶναι τόσο ἀβυσσαλέα καὶ βασανιστική, ὥστε νὰ καταντᾶ γιὰ μᾶς ἕνα εἶδος νιτσεϊκῆς τυραννίας, ποὺ πρέπει νὰ ἐξαλειφθῆ, ἔστω καὶ μὲ τὴν ἐξωφρενικὴ μέθοδο τῆς... στρουθοκαμηλικῆς ἰδεολογικῆς αὐτοαρνήσεώς μας. . Εἶναι αὐταπόδεικτο, ὅτι ὁποιοδήποτε σκεπτικὸ ποὺ θὰ ὁδηγοῦσε στὸ πόρισμα ὅτι ἡ "Ελλάδα ὡς παράδο- ση εἶναι ἀσήμαντη, δὲν συζητεῖται βέβαια, γιατὶ θὰ ἐστερεῖτο στοιχειώδους σοβαρότητος. Μένει λοιπὸν ἡ φροῦδικὴ ἑρμηνεία τοῦ « ̓Ελληνικοῦ Μισελληνισμοῦ», ὅπως χαρακτήρισε τὸ παράδοξο αὐτὸ σύνδρομο τῆς σημερινῆς ἑλληνικῆς ἰδεολογικῆς καταστάσεως ἕνας παρατηρητής. Μισοῦμε καὶ θέλουμε νὰ ξεχάσουμε τὴν λαμπρὴ καταγωγή μας, γιατὶ δὲν εἴμαστε ἀντάξιοί τῆς... Δὲν μπορεῖ νὰ ἑρμηνευθή ἀλλιῶς τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ «Ελληνικὸς Μισελληνισμὸς» ἀναπτύσσεται μεμονωμένα καὶ παράλληλα πρὸς τὸν πάντοτε ἀκμαῖο παγκόσμιο φιλελληνισμὸ - ἐννοῶ τὴν φιλότητα πρὸς τὴν ἀρχαία "Ελλάδα τῶν ἐκλεκτῶν καὶ φωτισμένων συνειδήσεων ὅπου γῆς κι ὄχι βέβαια πρὸς τὴν ἀξιοθρήνητη Ρωμιοσύνη. Γιατί, ἂν δεχώμαστε ὅτι εἶναι ἀποτέλεσμα μόνον ἐξωελληνικῶν ὁραστηριοτήτων καὶ ἀνθελληνικῶν διαβρώσεων (ποὺ εἶναι πράγματι πολλές, ἐπίμονες καὶ σατανικές), θὰ ὑποπίπταμε στὸ σφάλμα τοῦ «ἰδιώτου» (Ξ ἠλιθίου) τοῦ ̓Επικτήτου, ποὺ θεωρεῖ ὡς ὑπαίτιους τῶν ἐπιτυχιῶν ἢ ἀποτυχιῶν του τοὺς ἅλλους καὶ ποτὲ τὸν ἑαυτό του. Θὰ ἀποτολμήσω μιὰ τελική ἐκτίμηση, ποὺ ἴσως θὰ ξενίση. ἐνδεχομένως θὰ ἐξοργίση φίλους: Θεωρῶ τὸν «"Ἑλληνικὸ Μισελληνισμὀ» ὡς θετικὸ συντελεστὴ καὶ σύμπτωμα ὑγείας στὸ σημερινὸ νεοελληνικὸ ἵστορικὀ καὶ ἰδεολογικὸ γίγνεσθαι. Ὃ μισῶν μὲ τὸν μισούμενο ἔχουν σχέση ἐξ ἴσου ἰσχυρὴ μὲ ἐκείνη τοῦ ἐρῶντος μὲ τὸν ἐρώμενο. Καὶ εἶναι πασίγνωστο ὅτι τὸ μῖσος μεταπίπτει εὔκολα καὶ συχνᾶ σὲ ἔρωτα, ὅτι δηλαδὴ τὰ δύο αὐτά «ἐναντία» εἶναι ἐν τέλει «ταὐτά», κατὰ τὸ νόμο τῆς ταυτότητας τῶν ἀντιθέσεων. Θὰ μὲ τρόμαζε ἡ ἔλλειψη αἰσθημάτων, ἡ ἀδιαφορία τῶν σημερινῶν Νεοελλήνων πρὸς τὴν ̓Ελλάδα. Τὸ μῖσος τους δὲν μὲ ἀνησυχεῖ, μὲ κάνει αἰσιόδοξο. Δ.Ι.Λ.