Μιὰ φρούδικὴ ἑρμηνεία Στὴν δημόσια ἐκδήλωση τῆς {όης ᾿Οκτωβρίου στὸν «Παρνασσὸ» γιὰ τὴν καταγωγὴ τοῦ ᾿Αλφαβήτου διατυπώθηκε ἡ ἐκτίμηση, ὅτι ἡ ση- µερινὴ ᾿ Ελλάδα εἶναι ἡ μόνη χώρα, τῆς ὁποίας ἡ ἐπίσημη ᾿Επιστήμη καὶ ἡ κρατικὴ ᾿Εκπαίδευση ὄχι µό- νον ἀποκρύπτουν τὴν προέλευση τοῦ ᾿Ελληνικοῦ ᾿Αλφαβήτου - - καὶ κα- τὰ συνέπειαν τῶν ᾽Αλφαβήτων ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁλόκληρος ὁ Δυτικὸς Κόσμος -- ἀπὸ τὶς πανάρχαιες γρα- φὲς τῆς Κρήτης ἀλλὰ καὶ καταπολε- μοῦν ὅσους τὴν ἀναφέρουν. Οἱ ἄνα- γνῶστες τοῦ «Δαυλοῦ», ποὺ κατὰ τὰ δύο τελευταῖα χρόνια παρακολούθη- σαν τὶς ἀντιδρᾶάσεις τῶν διαφόρων συλλογικῶν ἢ ἄτομικῶν φορέων στὸ θέµα αὐτό, γνωρίζουν καλὰ ὅτι ἡ διαπίστωση αὐτὴ ἀνταποκρίνεται ᾱ- πολύτως πρὸς τὰ πράγματα. ᾿Εδῶ δὲν πρόκειται νὰ ἐρευνή- σουµε, ἂν ἡ ἀπροσδόκητη αὐτὴ κατά- σταση ἔχει προκύψει τυχαῖα ἢ σκό- πιµα. ᾿Ας ἀπομονώσουμε τὸ γεγονὸς ἀπὸ τὰ αἴτιά του καὶ ἂς τὸ ἀξιολογή- σουµε ὡς σύμπτωμα τῆς ἱστορικῆς φάσεως ποὺ περνᾶ τώρα ὁ "Ελληνισμός. Ἢ ἀπόρριψη ἢ συνειδητὴ ἄρνηση τοῦ ἑλληνικοῦ παρελθόντος ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς ὑποτιθέμενους συ- νεχιστὲς ἢ κληρονόμους του Ψυχο- λογικῶς μπορεῖ νὰ σηµαίνει δύο τι- να: ἢ ὅτι τὸ παρελθὸν αὐτὸ εἶναι τό- σο ἀσήμαντο καὶ ταπεινωτικό, ὥστε νὰ θέλουμε νὰ ξεχαστεῖ, ὅπως θέλει νὰ λησμονήση τὴν ταπεινή του κα- ταγωγη ἕνας νεόπλουτος: ἢ ὅτι ἡ ὑ- ποσυνείδητη µμειονεξία µας ἔναντι τῆς ἱστορικῆς λάμψεως τῶν προγό- νων µας εἶναι τόσο ἀβυσσαλέα καὶ βασανιστική, ὥστε νὰ καταντᾶ γιὰ μᾶς ἕνα εἶδος νιτσεϊκῆς τυραννίας, ποὺ πρέπει νὰ ἐξαλειφθῆ, ἔστω καὶ μὲ τὴν ἐξωφρενικὴ μέθοδο τῆς... στρουθοκαμηλικῆς ἰδεολογικῆς αὐ- τοαρνήσεώς µας. . Εἶναι αὐταπόδεικτο, ὅτι ὁποιοδή- ποτε σκεπτικὸ ποὺ θὰ ὁδηγοῦσε στὸ πόρισμα ὅτι ἡ "Ελλάδα ὡς παράδο- ση εἶναι ἀσήμαντη, δὲν συζητεῖται βέβαια, γιατὶ θὰ ἐστερεῖτο στοιχειώ- δους σοβαρότητος. Μένει λοιπὸν ἡ φροῦδικὴ ἑρμηνεία τοῦ «᾿Ελληνικοῦ Μισελληνισμοῦ», ὅπως χαρακτήρισε τὸ παράδοξο αὐτὸ σύνδρομο τῆς ση- µερινῆς ἑλληνικῆς ἰδεολογικῆς κα- ταστάσεως ἕνας παρατηρητής. Μι- σοῦμε καὶ θέλουμε νὰ ξεχάσουμε τὴν λαμπρὴ καταγωγή µας, γιατὶ δὲν εἴ- µαστε ἀντάξιοί τῆς... Δὲν μπορεῖ νὰ ἑρμηνευθή ἀλλιῶς τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ «Ελληνικὸς Μι- σελληνισμὸς» ἀναπτύσσεται μεμο- νωµένα καὶ παράλληλα πρὸς τὸν πά- ντοτε ἀκμαῖο παγκόσμιο φιλελληνι- σμὸ - ἐννοῶ τὴν φιλότητα πρὸς τὴν ἀρχαία "Ελλάδα τῶν ἐκλεκτῶν καὶ φωτισμένων συνειδήσεων ὅπου γῆς κι ὄχι βέβαια πρὸς τὴν ἀξιοθρή- νητη Ρωμιοσύνη. Γιατί, ἂν δεχώµα- στε ὅτι εἶναι ἀποτέλεσμα µόνον ἐξω- ελληνικῶν ὁραστηριοτήτων καὶ ἀν- θελληνικῶν διαβρώσεων (ποὺ εἶναι πράγματι πολλές, ἐπίμονες καὶ σα- τανικές), θὰ ὑποπίπταμε στὸ σφάλμα τοῦ «ἰδιώτου» (Ξ ἠλιθίου) τοῦ ᾿Επι- κτήτου, ποὺ θεωρεῖ ὡς ὑπαίτιους τῶν ἐπιτυχιῶν ἢ ἀποτυχιῶν του τοὺς ἅλ- λους καὶ ποτὲ τὸν ἑαυτό του. Θὰ ἀποτολμήσω μιὰ τελική ἐκτί- µηση, ποὺ ἴσως θὰ ξενίση. ἐνδεχομέ- νως θὰ ἐξοργίση φίλους: Θεωρῶ τὸν «"Ἑλληνικὸ Μισελληνισμὀ» ὡς θε- τικὸ συντελεστὴ καὶ σύμπτωμα ὑ- γείας στὸ σημερινὸ νεοελληνικὸ ἵ- στορικὀ καὶ ἰδεολογικὸ γίγνεσθαι. Ὃ μισῶν μὲ τὸν μισούμενο ἔχουν σχέση ἐξ ἴσου ἰσχυρὴ μὲ ἐκείνη τοῦ ἐρῶντος μὲ τὸν ἐρώμενο. Καὶ εἶναι πασίγνωστο ὅτι τὸ μῖσος μεταπίπτει εὔκολα καὶ συχνᾶ σὲ ἔρωτα, ὅτι δη- λαδὴ τὰ δύο αὐτά «ἐναντία» εἶναι ἐν τέλει «ταὐτά», κατὰ τὸ νόμο τῆς ταυ- τότητας τῶν ἀντιθέσεων. Θὰ μὲ τρόμαζε ἡ ἔλλειψη αἰσθη- μάτων, ἡ ἀδιαφορία τῶν σημερινῶν Νεοελλήνων πρὸς τὴν ᾿Ελλάδα. Τὸ μῖσος τους δὲν μὲ ἀνησυχεῖ, μὲ κάνει αἰσιόδοξο. Δ.Ι.Λ.