ἢ ̓ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Διεθνισμὸς καὶ ἑλληνικότητα Εἶναι πολὺ εὔκολο ἐκ πρώτης ὅΨεως ἡ ἑλληνικότητα νὰ ταυτισθῆ μὲ τὸν διεθνισμό: Ἕνας τρόπος ᾱντιλήψεως γιὰ τὴ ζωὴ καὶ τὸν Κόσμο, ὅπως ὁ ἑλληνικός, μὲ τὴν καθολικότητα καὶ τὴν οἰκουμενικότητα ποὺ τὸν χαρακτηρίζει, μὲ τὶς ἀρχές του, τὶς ἄξίες του καὶ τὶς ἰδέες του νὰ ἔχουν γενικὴν ἀλήθεια καὶ ἰσχὺ στὴν ἱστορία καὶ τὴ φύση, θὰ μποροῦσε νὰ θεωρηθῆ ἀπὸ ἕναν ἐπιπόλαιο στοχαστὴ ὅτι δὲν ᾱντιφάσκει μὲ τὸν πολιτικὸ διεθνισμὸ ἢ τὸν πνευματικὸ καὶ ἰδεολογικὸ κοσμοπολιτισμό, ποὺ ἀἄποσκοπεῖ στὴν ἰσοπέδωση τῶν ἱστορικῶν παραδόσεων -- δηλαδὴ τῶν ἐθνῶν, ἀφοῦ ἡ ἔννοια ἔθνος εἶναι καθαρὰ ἱστορικὴ καὶ πολιτισμική. Ὅμως μιὰ τέτοια ἕνιση διεθνισμοῦ καὶ ἑλληνικότητας συγκρούεται καὶ μὲ τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια καὶ μὲ τίς φιλοσοφικὲς θέσεις τῶν δύο αὐτῶν ἀντιλήψεων: Ἢ οἰκουμενικὴ ἑλληνικότητα οὐδέποτε ὑπῆρξε διεθνιστική, ὅπως καὶ ὁ διεθνισμὸς οὐδέποτε ὑπῆρξε ἕἑλληνικός ̓ καὶ οἱ εἰδοποιὲς ἀξίες καὶ ἀρχὲς τῆς ἑλληνικότητας δὲν ἔχουν καμμιὰ σχέση μὲ τὶς διεθνιστικές, ὅπως καὶ οἱ διεθνιστικὲς ἰδέες δὲν ἔχουν τίποτε τὸ χαρακτηριστικὰ ἑλληνικό. “Ιστορικὰ ἡ ἑλληνικὴ κοσμοθεώρηση ἐκφράστηκε μὲ κάποια ἀντιπαράθεση μεταξὺ «Ἕλληνος» καὶ «ξένου» ἢ «βαρβάρου», ποὺ δὲν σήμαινε ὅμως σὲ καμμιὰ περίπτωση θέληση ἢ πρόθεση ἐπιβολῆς τοῦ ἑλληνικοῦ καὶ ἐξαλείψεως τοῦ «βαρβαρικοῦ». ̓Ολόκληρη ἡ ἱστορία τοῦ “Ελληνικοῦ Πολιτισμοῦ εἶναι κατηγορηματικὴ ἐπὶ τοῦ προκειμένου. “Ο «Ἕλληνας» αἰσθανόταν δικαίως ἑαυτὸν ὑπερέχοντα πολιτιστικά, καὶ ἀπὸ κάθε ἄλλη ἄποψη, τοῦ μὴ Ἕλληνος, καὶ πλέον οὔ. Δὲν ἔχομε καμμιὰ ἱστορικὴ ἔκφραση κάποιου ἑλληνικοῦ «ἐνεργητικοῦ πνευματικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ», μὲ τὴν ἔννοια τῆς σχεδιάσεως καὶ ὀργανώσεως μιᾶς «ἐπιχειρήσεως», ποὺ θὰ ἔθετε σὰν σκοπό της τὴν ἐξάλειψη τῶν μὴ ἑλληνικῶν ἐθνικῶν πολιτισμῶν -.- πρᾶγμα ποὺ ἴσα-ἴσα ἀποτελεῖ τὴν πεμπτουσία τοῦ διεθνισμοῦ, τείνοντος καὶ κηρύσσοντος τὴν ἰσοπέδωση, ἀπὸ τὴν ἀρχικὴ ἐμφάνισή του (χριστιανισμὸς) ἕως τὶς νεώτερες μορφοποιήσεις του (μαρξισμός, ἀστισμός, οἰκονομισμός), δεδηλωμένα καὶ ἀπροκάλυπτα ὅλων τῶν στοιχείων ποὺ ἀποτελοῦν τὴν ἔννοια ἔθνος. Πνευματικῇὴ «ἐπίθεση» τοῦ Ελληνικοῦ Πνεύματος ἐναντίον ἄλλων «Πνευμάτων» δὲν συζητιέται, δὲν ὑπάρχει στὴν ἱστορία. Η ἀλεξανδρινὴ διείσδυση στὴν ̓Ασία καὶ τὴν Αἴγυπτο ὄχι μόνο δὲν θέλησε νὰ θίξῃ τοπικοὺς πολιτισμούς, ἀλλὰ ἀντίθετα τοὺς σεβάσθηκε καὶ ἀποδεδειγμένα τοὺς ἐνίσχυσε. [Εἷναι, βέβαια, ἄλλο θέμα τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ τεράστια ὑπεροχὴ τῆς ἑλληνικῆς σκέψεως καὶ ἡ τελειότητα τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας ἔφεραν ὡς ἀναπότρεπτο ἀποτέλεσμα τὴν «αὐτόματη» ὑποχώρηση τῶν ἀσιατικῶν τρόπων θεωρήσεως τῆς ζωῆς καὶ