ἢ ᾿ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Διεθνισμὸς καὶ ἑλληνικότητα Εἶναι πολὺ εὔκολο ἐκ πρώτης ὅ- Ψεως ἡ ἑλληνικότητα νὰ ταυτισθῆ μὲ τὸν διεθνισμό: Ἕνας τρόπος ᾱ- ντιλήψεως γιὰ τὴ ζωὴ καὶ τὸν Κό- σμο, ὅπως ὁ ἑλληνικός, μὲ τὴν κα- θολικότητα καὶ τὴν οἰκουμενικότη- τα ποὺ τὸν χαρακτηρίζει, μὲ τὶς ἀρχές του, τὶς ἄξίες του καὶ τὶς ἰ- δέες του νὰ ἔχουν γενικὴν ἀλήθεια καὶ ἰσχὺ στὴν ἱστορία καὶ τὴ φύ- ση, θὰ μποροῦσε νὰ θεωρηθῆ ἀπὸ ἕ- ναν ἐπιπόλαιο στοχαστὴ ὅτι δὲν ᾱ- ντιφάσκει μὲ τὸν πολιτικὸ διεθνι- σμὸ ἢ τὸν πνευματικὸ καὶ ἰδεολο- γικὸ κοσμοπολιτισµό, ποὺ ἀἄπο- σκοπεῖ στὴν ἰσοπέδωση τῶν ἱστο- ρικῶν παραδόσεων -- δηλαδὴ τῶν ἐθνῶν, ἀφοῦ ἡ ἔννοια ἔθνος εἶναι καθαρὰ ἱστορικὴ καὶ πολιτισμική. Ὅμως μιὰ τέτοια ἕνιση διεθνι- σμοῦ καὶ ἑλληνικότητας συγκρούε- ται καὶ μὲ τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια καὶ μὲ τίς φιλοσοφικὲς θέσεις τῶν δύο αὐτῶν ἀντιλήψεων: Ἢ οἰκου- μενικὴ ἑλληνικότητα οὐδέποτε ὑ- πῆρξε διεθνιστική, ὅπως καὶ ὁ διε- θνισμὸς οὐδέποτε ὑπῆρξε ἕἑλληνι- κός᾽ καὶ οἱ εἰδοποιὲς ἀξίες καὶ ἀρ- χὲς τῆς ἑλληνικότητας δὲν ἔχουν καμμιὰ σχέση μὲ τὶς διεθνιστικές, ὅπως καὶ οἱ διεθνιστικὲς ἰδέες δὲν ἔχουν τίποτε τὸ χαρακτηριστικὰ ἑλληνικό. “Ιστορικὰ ἡ ἑλληνικὴ κοσμοθε- ώρηση ἐκφράστηκε μὲ κάποια ἀ- ντιπαράθεση μεταξὺ «Ἕλληνος» καὶ «ξένου» ἢ «βαρβάρου», ποὺ δὲν σήμαινε ὅμως σὲ καμμιὰ περίπτω- ση θέληση ἢ πρόθεση ἐπιβολῆς τοῦ ἑλληνικοῦ καὶ ἐξαλείψεως τοῦ «βαρβαρικοῦ». ᾿Ολόκληρη ἡ ἱστο- ρία τοῦ “Ελληνικοῦ Πολιτισμοῦ εἶναι κατηγορηματικὴ ἐπὶ τοῦ προ- κειμένου. “Ο «Ἕλληνας» αἰσθανό- ταν δικαίως ἑαυτὸν ὑπερέχοντα πο- λιτιστικά, καὶ ἀπὸ κάθε ἄλλη ἄπο- ψη, τοῦ μὴ Ἕλληνος, καὶ πλέον οὔ. Δὲν ἔχομε καμμιὰ ἱστορικὴ ἔκ- φραση κάποιου ἑλληνικοῦ «ἐνερ- γητικοῦ πνευματικοῦ ἰμπεριαλι- σμοῦ», μὲ τὴν ἔννοια τῆς σχεδιά- σεως καὶ ὀργανώσεως μιᾶς «ἐπιχει- ρήσεως», ποὺ θὰ ἔθετε σὰν σκοπό της τὴν ἐξάλειψη τῶν μὴ ἑλληνι- κῶν ἐθνικῶν πολιτισμῶν -.- πρᾶγμα ποὺ ἴσα-ἴσα ἀποτελεῖ τὴν πεμπτου- σία τοῦ διεθνισμοῦ, τείνοντος καὶ κηρύσσοντος τὴν ἰσοπέδωση, ἀπὸ τὴν ἀρχικὴ ἐμφάνισή του (χριστια- νισμὸς) ἕως τὶς νεώτερες μορφο- ποιήσεις του (μαρξισμός, ἀστισμός, οἰκονομισμός), δεδηλωμένα καὶ ἀ- προκάλυπτα ὅλων τῶν στοιχείων ποὺ ἀποτελοῦν τὴν ἔννοια ἔθνος. Πνευματικῇὴ «ἐπίθεση» τοῦ Ελλη- νικοῦ Πνεύματος ἐναντίον ἄλλων «Πνευμάτων» δὲν συζητιέται, δὲν ὑ- πάρχει στὴν ἱστορία. Η ἀλεξαν- δρινὴ διείσδυση στὴν ᾿Ασία καὶ τὴν Αἴγυπτο ὄχι μόνο δὲν θέλησε νὰ θίξῃ τοπικοὺς πολιτισμούς, ἀλ- λὰ ἀντίθετα τοὺς σεβάσθηκε καὶ ἀ- ποδεδειγμένα τοὺς ἐνίσχυσε. [Εἷ- ναι, βέβαια, ἄλλο θέμα τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ τεράστια ὑπεροχὴ τῆς ἑλλη- νικῆς σκέψεως καὶ ἡ τελειότητα τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας ἔφεραν ὡς ἀναπότρεπτο ἀποτέλεσμα τὴν «αὐτό- µατη» ὑποχώρηση τῶν ἀσιατικῶν τρόπων θεωρήσεως τῆς ζωῆς καὶ