ΣΠΥΡΟΣ ΝΟΝΙΚΑΣ Κρούοντας τὴ θύρα τοῦ 21ου αἰῶνος Η νσοση τοῦ 20οῦ αἰῶνος δὲν εἶναι τοῦ ̓Αϊνστάϊν (ε-πι.ς2), ἀποτέλεσμα τῆς ὁποίας εἶναι ἡ ἀπειλὴ τοῦ πυρηνικοῦ ὁλοκαυτώματος τῆς ἀνθρωπότητας, ἀλλὰ τοῦ Κεγπες (1Ξο:5), ἀποτέλεσμα τῆς ὁποίας εἶναι ἡ ἀδήριτη ἀνάγκη συνεχοῦς αὐξήσεως τῆς καταναλώσεως καὶ τῶν ἐπενδύσεων καὶ συνακόλουθα τοῦ ἀχαλίνωτου οἰκονομισμοῦ (εὐδαιμονισμοῦ), μὲ ὅλα τὰ δεινὰ ποὺ σωρεύει στόν Ποπιο εοοποπιῖους. Τὰ μεγάλα κουσούρια τοῦ καπιταλομαρξιστικοῦ συστήματος (καὶ διευκρινίζω ὅτι ὁ μαρξισμὸς σήμερα ἀποτελεῖ καπιταλιστικἠ αἴρεση) εἶναι δύο: ρ Ἣ ἐγγενὴς ἀνεργία τοῦ συστήματος (τριβῆς, διαρθρωτική, τεχνολογικὴ κλπ.) ποὺ δημιουργεῖ σοβαρότατα κοινωνικά προβλήματα μὲ τάξεις ἀπασχολουμένων καὶ ἀνέργων (κι ἄς μὴ θεωρηθεῖ ἡ λύση τῶν ἐργοταξίων τῆς Σιβηρίας καὶ οἱ στρατιὲς τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων ὡς μέθοδος δημιουργίας θέσεων ἐργασίας). ρ Ἣ αὐτοδέσμευση τοῦ οἰκονομικοῦ συστήματος τῆς ἀγορᾶς μὲ τὴν ἀνάγκη συνεχῶν «σπειροειδῶν» ἐπενδύσεων καὶ ἀδιάκοπης οἰκονομικῆς ἀνάπτυξης ({εεά-σὈαςΚ), γιὰ νὰ μὴν αὐτοκαταλυθεῖ. Καὶ ἡ περίπτωση μοιάζει μὲ τὸν ποδηλάτη ὁ ὁποῖος συνεχῶς πρέπει νὰ κινεῖται γιὰ νὰ μὴν πέσει, ̓Αλλὰ αὐτὸ ὁδηγεῖ στὴν ἀδικαίωτη «καταναλωτικἡ κοινωνία» ὅπου πρέπει νὰ ἀνακατεύουμε θάλασσα, γιὰ νὰ μὴν σταματήσει ἡ παραγωγὴ μὲ τὰ γνωστὰ συνακόλουθα κοινωνικὰ φαινόμενα σήψεως καὶ παρακμῆς. Τὸ αἴτημα τῆς οἰκονομικῆς ἀνάπτυξης τοῦ Ι8ου καὶ 19ου αἰῶνος γιὰ τὴν καταπολέμηση τῆς φτώχειας ἱκανοποιήθηκε στὶς μέρες μας γιὰ ἕνα μεγάλο τμῆμα τῆς ἀνθρωπότητας καὶ ὑπάρχουν προοπτικὲς νὰ ἱκανοποιηθεῖ γιὰ τὸν συνολικὸ πληθυσμὸ τοῦ πλανήτη. “Ὅμως αὐτὴ ἡ ἀνάπτυξη ἔγινε εἰς βάρος τῆς ψυχῆς, τοῦ προσώπου καὶ τῆς ἀτομικῆς ἀκεραίωσης τοῦ πολίτη. Καὶ ἀμφιβάλλω, κατὰ πόσο τὸ ἀνθρώπινο γένος θὰ ἀποφάσιζε τὴν οἰκονομικὴ ἀνάπτυξη, τοῦ εἴδους ποὺ βιώνουμε, ἄν γνώριζε ἐκ τῶν προτέρων τὸ τίμημα ποὺ θὰ πλήρωνε. Ὅμως ἡ ἱστορία δὲν ξαναγράφεται καὶ ὅσα καλὰ συντελέστηκαν ἄς μείνουν, ἀλλὰ ὅσα δεινά μᾶς ἀκολουθοῦν πρέπει νὰ ἀντιμετωπιστοῦν, γιατὶ αὐτὰ κυρίως εἶναι ποὺ συντηροῦν τὸ ἔρεβος τῶν ἡμερῶν μας. ̓Εδῶ ὅμως χρειάζεται ἰδιαίτερη προσοχή, προκειμένου νὰ ἀποκαλυφθεῖ τὸ ἀληθὲς πλέγμα τῆς δυστυχίας (γιατὶ περὶ πλέγματος πρόκειται), γιὰ νὰ μὴν ὁδηγηθοῦμε σὲ λάθος ἐκτίμηση, πράγμα ποὺ συστηματικὰ καὶ σκόπιμα ἐπιδιώκεται ἀπὸ τὴ λογοκρατία. Καὶ τὸ πλέγμα αὐτὸ στηρίζεται στὸ ἰσόπλευρο τρίγωνο, τοῦ ὁποίου οἱ κορυφὲς ἐπιγράφονται: Οἰκονομισμός-Μαζοποίηση- ̓ Εξουσία. 'Ο οἰκονομισμὸς δημιούργησε καὶ ἐξέθρεψε τὸν μαζισμό, ὁ μαζισμὸς στήριξε τὴν ἐξουσία, ἡ ὁποία μὲ τὴ σειρά της τροφοδότησε τὸν οἰκονομισμό, ποὺ κίνησε τὸν μαζισμὸ κι αὐτὸς τὴν ἐξουσία- -καὶ πάει λέγοντας. Πρόκειται γιὰ φαῦλο κύκλο καὶ αὐτοαναπαραγόμενο μοντέλο τῆς συμφορᾶς. Ὅμως ὑπάρχουν καὶ ὅρια, ὅταν οἱ ἰδέες καὶ τὰ πράγματα. ἐξελίσσονται ἤ