ΣΠΥΡΟΣ ΝΟΝΙΚΑΣ Κρούοντας τὴ θύρα τοῦ 21ου αἰῶνος Η νσοση τοῦ 20οῦ αἰῶνος δὲν εἶναι τοῦ ᾿Αϊνστάϊν (ε-πι.ς2), ἀποτέλεσμα τῆς ὁποίας εἶναι ἡ ἀπειλὴ τοῦ πυρηνικοῦ ὁλοκαυτώματος τῆς ἀνθρωπότητας, ἀλλὰ τοῦ Κεγπες (1Ξο:5), ἀποτέλεσμα τῆς ὁποίας εἶναι ἡ ἀδήριτη ἀνάγκη συνε- χοῦς αὐξήσεως τῆς καταναλώσεως καὶ τῶν ἐπενδύσεων καὶ συνακόλουθα τοῦ ἀχαλίνωτου οἰκονομισμοῦ (εὐδαιμονισμοῦ), μὲ ὅλα τὰ δεινὰ ποὺ σωρεύει στόν Ποπιο εοοποπιῖους. Τὰ μεγάλα κουσούρια τοῦ καπιταλομαρξιστικοῦ συστήµατος (καὶ διευκρινίζω ὅτι ὁ μαρξισμὸς σήµερα ἀποτελεῖ καπιταλιστικἠ αἴρεση) εἶναι δύο: ϱ Ἣ ἐγγενὴς ἀνεργία τοῦ συστήµατος (τριβῆς, διαρθρωτική, τεχνολογικὴ κλπ.) ποὺ δημιουργεῖ σοβαρότατα κοινωνικά προβλήματα μὲ τάξεις ἀπασχο- λουµένων καὶ ἀνέργων (κι ἄς μὴ θεωρηθεῖ ἡ λύση τῶν ἐργοταξίων τῆς Σιβηρίας καὶ οἱ στρατιὲς τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων ὡς μέθοδος δημιουργίας θέσεων ἐργασίας). ϱ Ἣ αὐτοδέσμευση τοῦ οἰκονομικοῦ συστήµατος τῆς ἀγορᾶς μὲ τὴν ἀνάγκη συνεχῶν «σπειροειδῶν» ἐπενδύσεων καὶ ἀδιάκοπης οἰκονομικῆς ἀνάπτυξης ({ε- εά-σὈαςΚ), γιὰ νὰ μὴν αὐτοκαταλυθεῖ. Καὶ ἡ περίπτωση μοιάζει μὲ τὸν ποδηλάτη ὁ ὁποῖος συνεχῶς πρέπει νὰ κινεῖται γιὰ νὰ μὴν πέσει, ᾿Αλλὰ αὐτὸ ὁδηγεῖ στὴν ἀδικαίωτη «καταναλωτικἡ κοινωνία» ὅπου πρέπει νὰ ἀνακατεύουμε θάλασσα, γιὰ νὰ μὴν σταματήσει ἡ παραγωγὴ μὲ τὰ γνωστὰ συνακόλουθα κοινωνικὰ φαι- νόµενα σήψεως καὶ παρακμῆς. Τὸ αἴτημα τῆς οἰκονομικῆς ἀνάπτυξης τοῦ Ι8ου καὶ 19ου αἰῶνος γιὰ τὴν καταπολέμηση τῆς φτώχειας ἱκανοποιήθηκε στὶς μέρες µας γιὰ ἕνα µεγάλο τμῆ- μα τῆς ἀνθρωπότητας καὶ ὑπάρχουν προοπτικὲς νὰ ἱκανοποιηθεῖ γιὰ τὸν συνο- λικὸ πληθυσμὸ τοῦ πλανήτη. “Ὅμως αὐτὴ ἡ ἀνάπτυξη ἔγινε εἰς βάρος τῆς ψυ- χῆς, τοῦ προσώπου καὶ τῆς ἀτομικῆς ἀκεραίωσης τοῦ πολίτη. Καὶ ἀμφιβάλλω, κατὰ πόσο τὸ ἀνθρώπινο γένος θὰ ἀποφάσιζε τὴν οἰκονομικὴ ἀνάπτυξη, τοῦ εἴ- δους ποὺ βιώνουμε, ἄν γνώριζε ἐκ τῶν προτέρων τὸ τίμημα ποὺ θὰ πλήρωνε. Ὅμως ἡ ἱστορία δὲν ξαναγράφεται καὶ ὅσα καλὰ συντελέστηκαν ἄς μείνουν, ἀλλὰ ὅσα δεινά μᾶς ἀκολουθοῦν πρέπει νὰ ἀντιμετωπιστοῦν, γιατὶ αὐτὰ κυρίως εἶναι ποὺ συντηροῦν τὸ ἔρεβος τῶν ἡμερῶν µας. ᾿Εδῶ ὅμως χρειάζεται ἰδιαίτε- ρη προσοχή, προκειμένου νὰ ἀποκαλυφθεῖ τὸ ἀληθὲς πλέγμα τῆς δυστυχίας (γιατὶ περὶ πλέγματος πρόκειται), γιὰ νὰ μὴν ὁδηγηθοῦμε σὲ λάθος ἐκτίμηση, πράγμα ποὺ συστηματικὰ καὶ σκόπιμα ἐπιδιώκεται ἀπὸ τὴ λογοκρατία. Καὶ τὸ πλέγμα αὐτὸ στηρίζεται στὸ ἰσόπλευρο τρίγωνο, τοῦ ὁποίου οἱ κορυφὲς ἐπιγρά- φονται: Οἰκονομισμός-Μαζοποίηση-᾿ Εξουσία. 'Ο οἰκονομισμὸς δημιούργησε καὶ ἐξέθρεψε τὸν μαζισμό, ὁ μαζισμὸς στήριξε τὴν ἐξουσία, ἡ ὁποία μὲ τὴ σει- ρά της τροφοδότησε τὸν οἰκονομισμό, ποὺ κίνησε τὸν μαζισμὸ κι αὐτὸς τὴν ἐξουσία- -καὶ πάει λέγοντας. Πρόκειται γιὰ φαῦλο κύκλο καὶ αὐτοαναπαραγό- µενο μοντέλο τῆς συμφορᾶς. Ὅμως ὑπάρχουν καὶ ὅρια, ὅταν οἱ ἰδέες καὶ τὰ πράγματα. ἐξελίσσονται ἤ