ΕΠΙΔΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Φοινικισμός: εὔστοχος χαρακτηρισμὸς ἢ στάση ζωῆς; [Πήραμε ταχυδρομικῶς καὶ δημοσιεύουμε τὸ ἀκόλουθο κείµενο]: Οἱ ὅροι «φοινικισμὸς» καὶ «φοινικι- στὲς» (ἡ πατρότης τῶν ὁποίων ἀνήκει στὸν διευθυντὴ τοῦ «ΔΑΥΛΟΥ») εἶναι πλέ- ον γνωστοὶ στοὺς ἀναγνῶστες τοῦ «ΔΑΥ- ΛΟΥ» (καὶ ἴσως ὄχι μόνον σ᾽ αὐτούς). “Ἢ μέχρι τώρα ἐπιστημονικὴ διαμάχη ἔχει φωτίσει ἀρκετὲς πτυχὲς τοῦ μεγάλου ζητή- µατος τῆς Ἑλληνικῆς ἢ Φφοινικικῆς κατα- γωγῆς τοῦ ἀλφαβήτου. Η ἄποψή µου εἷ- ναι, πὼς ὣς τώρα οἱ ὑποστηρίζοντες τὴν Ἑλληνικὴ καταγωγὴ τοῦ ἀλφαβήτου ἔχουν παρουσιάσει πειστικὰ ἐπιχειρήματα πρὸς θεμελίωση τῆς ἀπόψεώς των, ἐν ἀντιθέσει πρὸς τοὺς φοινικιστές, οἱ ὁποῖοι ἄλλοτε προσεπάθησαν νὰ ἀποδώσουν στὴν ἄλλη πλευρὰ «ἐθνικιστικὰ κίνητρα», ἄλλοτε ἐ- ξετόξευσαν ὕβρεις («ἐθνοκάπηλοι», «εὐτρά- πελοι», ἀκόμη καὶ «ρατσιστές»/) καὶ ἄλλο- τε ἀπεσιώπησαν ἢ καὶ παρεποίησαν ἀκόμη καὶ «δικές» τους πηγὲς («ΔΑΥΛΟΣ», τεύχη 68-69 καὶ 70). Πέρα ἀπὸ τὴν ὑπόθεση τοῦ ἀλφαβήτου, καλὸ θὰ ἦταν νὰ ἐρευνήσουμε τὸ θέµα πιὸ πολύ: εἶναι ἄραγε ὁ «φοινικισμὸς» καὶ οἱ «φοινικιστὲς» ἁπλῶς ἐπιτυχημένοι χαρα- κτηρισμοὶ πρὸς περιγραφὴ τοῦ ἤθους καὶ ὕφους τῆς ἄλλης πλευρᾶς ἢ μήπως οἱ λέ- ξεις αὐτὲς ἐκφράζουν ἐπίσης μιὰ γενικώ- τερη στάση μερίδος τῶν πνευματικῶν ἀν- θρώπων, ἡ ὁποία ζῇ καὶ κινεῖται στὴν σύγχρονη "Ἑλλάδα: σημαίνει ὁ φοινικι- σμὸς ἁπλῶς τὴν ἐπιμονὴ στὴν ἄποψη ὅτι τὸ ἀλφάβητο προῆλθε ἀπὸ τοὺς Φοίνικες ἢ ἀποτελεῖ μιὰ γενικώτερη θεώρηση -ἑρ- μηνεία τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας καὶ τῶν ἐ- πιτευγμάτων τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ; εἶναι, μ᾽ ἄλλα λόγια, ὁ φοινικισμὸς μιὰ γενικώτερη θεώρηση-ξρμηνεία ἡ ὁποία σημαίνει τὴν ἀποσιώπηση (ἢ παράβλεψη) τῶν ἱστορικῶν ἀληθειῶν καὶ τὴν ἐλαχι- στοποίηση τῆς πολιτιστικῆς προσφορᾶς τῆς "Ἑλλάδος στὴν οἰκουμένη; Πολὺ φο- βοῦμαι πώς, ναί. Εἶναι πράγματι δύσκολο νὰ σκεφθῇ κανείς, ποῦ ἄραγε νἄχῃ τὶς ρίζες τῆς μιὰ τέτοια ἀντίληψη (ἂς τὴν χαρακτηρίσω ὡς περίεργη τουλάχιστον). ᾿Αδιαφορία γιὰ τὴν ἐπιστημονικὴ ἀλήθεια καὶ ἔρευνα; ἄ- Ύνοια τῆς ἐπιστημονικῆς ἀλήθειας καὶ τῶν ἐπιστημονικῶν δεδομένων; Προσκόλληση σὲ κάποια «σχολὴ» ἢ «ρεῦμα»; Θέλω νὰ πιστεύω τὸ τρίτο, Μήπως ὅμως καὶ αὐτὴ ἡ προσκόλληση στὴν ὅποια «σχολή», «αὐ- θεντία», στὸ ὅποιο «ρεῦμα», μήπως αὐτὴ ἡ προσκόλληση δὲν εἶναι καὶ πάλι μιὰ κατ᾽ ἐξοχὴν ἀνελληνικὴ στάση, ὅπως εὔστοχα σημείωσε κάπου καὶ ὁ κ. Δ.Ι. Λάμπρου: Αὐτὴ ἡ προσκόλληση δὲν σημαίνει καὶ τὸν περιορισμὸ τῶν πνευματικῶν ὀριζό- ντιων τοῦ ἐπιστήμονα; δὲν σημαίνει πε- ριορισμὸ τοῦ κριτικοῦ του πνεύματος; δὲν σημαίνει περιορισμὸ τῆς ἴδιας του τῆς ἐλευθερίας; ᾿Ἐὰν δέ, οἱ ρίζες μιᾶς τέτοιας ἀντιλή- Ψεως δὲν μποροῦν νὰ βρεθοῦν στὰ ὅσα ἀ- ναφέραμε πιὸ πάνω, τότε ποῦ εἶναι δυνα- τὸν νά ἀναζητηθοῦν; Μήπως οἱ αἰτίες πρέ- πει ν᾿ ἀναζητηθοῦν σ᾽ ἕνα (κακῶς ἐννοού- μενο) διεθνισμὸ ἢ σ᾽ ἕνα (ἐπίσης κακῶς ἐννοούμενο) κοσμοπολιτισμό, σύμφωνα μὲ τὶς ἐπιταγὲς τῶν ὁποίων, ἐνῶ μποροῦμε νὰ θαυμάζουμε τὰ ἔργα τὰ πολιτιστικὰ ἄλλων λαῶν, δὲν ἔχουμε τὸ δικαίωμα ν᾿ ἀρθρώ- νουμε λέξη γιὰ τὴν δική µας μοναδικὴ καὶ τεραστία συμβολὴ στὴν παγκόσμια ὑπό- θεση τοῦ πολιτισμοῦ ἀπὸ φόβο, νὰ μὴ φα- νοῦμε «ἐθνικιστὲς» ἢ «σωβινιστές»"" 2: Τὸ θέμα βέβαια δὲν θὰ ἦτο τόσο μεγά- λης, τόσο ζωτικῆς σημασίας ἐὰν ἐπρόκει- το γιὰ τοὺς ἐπιστήμονες καὶ πνευματικοὺς ἀνθρώπους ἑνὸς οἱουδήποτε ἄλλου λαοῦ. ᾿Αλλά φρονῶ πὼς οἱ Ἕλληνες δὲν εἶναι τυχαῖος λαός. “Η ἑλληνικότητα ἔχει ἐπη- ρεάσει καὶ συνεχίζει νὰ ἐπηρεάζει ὅλες τὶς πτυχὲς τοῦ παγκοσμίου πολιτισμοῦ. Φυσι- κά, βέβαια, ἀνάλογο εἶναι καὶ τὸ φορτίο