3985 ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ νός, πρώην θαυμαστὴς τῶν πολιτισμῶν τῆς ”Απω ᾿Ανατολῆς καὶ νῦν μουσουλμάνος, ὁ ὁποῖος ἀπο- φανθεὶς πὼς “1 Ὀοσίαεηί εδ ἀπ 8οοίᾶεπι”’ δὲν παρέλειψε νὰ ἐπιτεθῆ μὲ βιαιότητα κατὰ τοῦ ἕλληνι- κοῦ πολιτισμοῦ, ὡς γεννήτορος τοῦ ἀποτυχημένου (κατὰ τὴν γνώμη τοῦ Οάαταιπάγ), δυτικοῦ πολι- τισμοῦ. ΄Ο ΜΙοϊαεΙ Ἠ)οοά, διανοούμενος καὶ παρουσιαστἠὴς τῆς ἐπιτυχημένης τηλεοπτικῆς σειρᾶς τοῦ ΒΒΟ “"ΤΠε Ττοίαπ αγ’, σὲ συνέντευξή του στὸ ΒΒΟ δήλωσε ἀνερυθρίαστα πὼς ἡ κοινοβου- λευτικἡ δημοκρατία στὴν χώρα του δὲν ὀφείλει τόσα στὶς ἑλληνικὲς ἀξίες ὅσο στὶς ἀγγλοσαξονι- κὲς ρίζες της! “Ὁ Κορετ δογυίοη, καθηγητὴς τῆς αἰσθητικῆς στὸ ΒΙΤΚΡεΕΚ (ο/ιερε, Ὀπίνειςιιν οἱ Ιαοπάοη, σὲ ἄρθρο του στοὺς ΤΙΜΕΣ τοῦ Λονδίνου (7/6/83) ὑποστήριζε πὼς οἱ σύγχρονοι Βρετανοὶ εἶναι οἱ γνήσιοι κληρονόμοι τοῦ κλασσικοῦ πολιτισμοῦ. Γνωστὸς βέβαια καὶ ὁ «Πατίες Μοοπε, τῆς Παί]γ Τειερταρῃ, ὁποῖος ἔγραψε σὲ ἄρθρο του ὅτι: "ΤΗΕ Ογεεκς 8τε ἃ πδίίοη ἢ ἃ 4ἄεθηςεα ου γε” Ἱ Ἢ ἀφελλήνιση τῆς γλώσσας καὶ οἱ ἁρμόδιοι Κύριε Διευθυντά, Μὲ τὴν ἐπιστολήν µου συγχαίρω ἐσᾶς, ὅσο καὶ τούς ἀξιότιμους κυρίους ἔρευνη- τὰς ποὺ μίλησαν στὴν δημοσία ἐκδήλωσιν μὲ θέµα: « καταγωγὴ τοῦ "Ἑλληνικοῦ ἀλφαβήτου». Μέσα σ᾽ αὐτὴ τὴν ἐξαχρεί- ωση ποὺ ζοῦμε σήµερα, εἶναι παρήγορο ποὺ βλέπουμε ἀνθρώπους νὰ ὑψώνουν ἀπὸ κάποιο βῆμα τὴν φωνή τους γιὰ κάτι ποὺ οἱ ὑπεύθυνοι ὄχι µόνον τηροῦν σιγὴν ἱ- χθύος, ἀλλὰ καὶ σὲ κάθε εὐκαιρία τὸ καταπολεμοῦν. ᾿ΕἘκτὸς ὅμως ἀπ᾽ ΄ τὴν «καταγωγὴ τοῦ ἀλφαβήτου» δεινοπαθεῖ καὶ ἡ καθαυτοῦ πατρική µας γλῶσσα ἀπ᾿ τὶς ἔξωθεν εἰ- σβάλλουσες παλαιόθεν ἀλλὰ καὶ σήμερον ξένες λέξεις, κι ἀκόμη περισσότερο ἀπ᾿ τὴ βάναυση κακοποίηση ἀπ᾽ τοὺς ὁμιλοῦ- ντας αὐτήν. Βλέπουμε κι ἀκοῦμε µαργαρι- τάρια ἀπ᾿ ὅλα τὰ µέσα ἐνημερώσεως, ποὺ σοῦὔρχεται νὰ κτυπήσεις τὸ κεφάλι σου στὸν τοῖχο. Ἢ γλῶσσα µας δὲν κακο- ποιεῖται τόσο ἀπ᾿ τοὺς ἁπλοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ ἀπὸ ἐπίσημα χείλη. Καὶ διερωτᾶται κανείς: ποῦ πᾶμε; Θὰ ἤθελα ἐδῶ ν᾿ ἀναφερθ ἐν ὀλίγοις στὶς ἀλβανοϊταλολατινοσλαυοτουρκικὲς κακόηχες λέξεις, ποὺ τίς χρησιμοποιοῦμε στὸν καθημερινό μας διάλογο, ἐνῶ ὑπάρ- χουν οἱ καλόηχες καὶ πασίγνωστες ᾿Ἐλ- ληνικές, π.χ. ζαρζαβατικα-κηπευτικᾶ, μπαντζανάκης-σύγαμπρος, μπαντζάκι-σκέ- λος κ.ο.κ. Μὲ αὐτὸ τὸ θέµα μοῦ εἶχε φιλο- ξενήσει καὶ παλαιότερα ὁ «ΔΑΥΛΟΣ» ἐ- πιστολή µου, ποὺ ἔλεγα πὼς ἀπ᾽ τὴν ἐξε- ρεύνηση ποὺ εἶχα κάνει στὸ λεξιλόγιό μας, εἶχα ξεχωρίσει περὶ τὶς 680 τέτοιες λέ- ξεις. Φυσικὰ ὑπάρχουν καὶ χιλιάδες ἄλλες, ἀλλὰ αὐτὲς ἔχουν ἀφομοιωθεῖ καὶ δὲν ὑ- πάρχουν καὶ οἱ ἀντίστοιχες "Ελληνικές. Τὶς λέξεις αὐτὲς τὶς ἔκανα πίνακα καὶ μαζὶ μὲ ὑπόμνημά µου τὰ ὑπέβαλα στὸ ἁρμόδιο τμῆμα τῆς ᾿Ακαδηµίας. 'Ο ἁρμόδιος κα- θηγητὴς (δὲν ἀναφέρω τὸ ὄνομά του), ποὺ εἶχε παρακληθεῖ ἀπ᾿ τὸν ἀείμνηστο Ν. Λοῦρο, γιὰ νὰ δείξει ἐνδιαφέρον, φάνηκε νὰ συμφωνεῖ µαζί µου, ἀλλὰ τὸ νὰ εἰση- γηθεῖ κάτι τέτοιο, μοῦ εἶπε, θὰ εἶναι ἀντι- δημοκρατικό. Δηλαδὴ κατὰ τὸν σοφὸ κα- θηγητή. οἱ λέξεις ντουβάρι, μπαλκόνι εἷ- ναι δημοκρατικές, ἐνῶ οἱ τοῖχος, ἐξώστης ἀντιδημοκρατικές. Μοῦ συνέστησε ὅμως ν᾿ ἀποταθῶ στὸν "Ὑπουργὸ Παιδείας, λὲς καὶ ζητοῦσα καμμιὰ θέση. Προσπάθησα μὲ αἴτημά µου νὰ πλησιάσω τὸν τότε “Υ- πουργό, ἀλλὰ κατέστη ἀδύνατο, καὶ δὲν τὸν ἀδικῶ, διότι ἄλλοι εἶναι ἁρμόδιοι γιὰ τέτοια θέµατα. ᾿Αναγκάστηκα νὰ τὰ ὑπο- βάλω ξανὰ στὴν ᾿Ακαδημία καὶ σὲ δύο γνωστοὺς ἀπ᾿ τὴν τηλεόραση γλωσσολό- γους Καθηγητάς. Στὸ ὑπόμνημά µου τοὺς ἐξηγοῦσα πῶς μπορεῖ νὰ ἐφαρμοστεῖ ἡ πρόταση χωρὶς µεγάλες διαδικασίες, καὶ τοὺς παρακαλοῦσα νὰ τὴν προωθήσουν ἁρμοδίως. Τὶ ἔγινε; τὰ «ἔπνιξαν» κυριολε- κτικά.,. Καὶ ξέρετε γιατί; Διότι δὲν δέχο- νται νὰ ἔχει γνώμη ἄλλος µέσα στὰ ἆμπε- λοχώραφά τους. Τελευταίως τὰ ὑπέβαλα στὸ 'Ὑπουργεῖο Παιδείας, γιὰ νὰ τὰ θάψει κι αὐτὸ μὲ τὴ σειρά του. Καὶ διερωτῶμαι