3986 ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ σὰν καλὸς δημοκρατικὸς καὶ φορολογού- µενος πολίτης, ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἰθύνοντες εἷ- ναι πραγματικοὶ “Ἕλληνες, ἢ μπὰς καὶ εἷ- ναι τίποτα ἀνθέλληνες πληρωμένοι ἀπὸ ξέ- νες σκοτεινὲς δυνάμεις, γιὰ νὰ ξεθεμελιώ- σουν τὸ ἔθνος µας; Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν φιλοξενία ᾿Ηλίας Π. Γαζῆς Βριλήσσια Ρωμιοσύνη καὶ «κουλτουριάρΏδες» Κύριε Διευθυντά, [..] ᾿Εδῶ ἀναπολῶ τὸν πατέρα µου, γερμανομαθημένο, μεγαλωμένο καὶ ἔκπαι- δευµένο στὴν Βιέννη, νὰ διαβάζει περὶ τὸ Ι930 τακτικὰ τὰ γερμανόφωνα φύλλα, τὸ «Νέο ᾿Ελεύθερο Τύπο» τῆς Βιέννης καὶ τὴν «Εφημερίδα τῆς Φραγκφούρτης», ποὺ ξάφνου, ἀπὸ τὴ μιὰ μέρα στὴν ἄλλην ἐ- γκατέλειψαν τὸ χαρακτηριστικὸ γοτθικό τους τύπο, παρουσιαζόμενες μὲ λατινικοὺς χαρακτῆρες σύμφωνα μὲ τὴ χιτλερικὴ µε- ταρρύθμµιση. Κάτι ποὺ ἀσφαλῶς θὰ εἰση- γηθεῖ ὁ κ. Τρίτσης γιὰ τὴν ἑλληνικὴ γρα- φὴ στὸ ἐπιμόνως κουλτουριάρικό µας Κοινοβούλιο. Στὴν "Ἑλλάδα τὸ νέο κουλτουριάρικο ρεῦμα ἐκδηλώθηκε πρώτιστα κατὰ τὸν ιθ΄ αἰῶνα μὲ τὴν ἐμφάνιση τοῦ ἀποκληθέντος δημοτικισμοῦ καὶ τοῦ ψυχαρισμοῦ. Μέσα ἀπὸ τὴν τριανδρία τοῦ μαχομένου δηµοτι- κισμοῦ ὁ ᾿Ιωάννης Ψυχάρης (1854-1929) ἄρχισε συστηματικὰ τὴν... «κουλτουριάρι- Κκη ἐπανάσταση» κηρύσσοντάς την στὴ «γλῶσσα τοῦ λαοῦ» ποὺ ἔπλαθε μόνος του, χωρὶς νὰ εἶναι φυσικὰ ἡ γλῶσσα ποὺ µι- λοῦσε ὁ λαός, Υἱὸς ἑνὸς πλούσιου µπέη τῶν Τούρκων στὴ Χίο, καταγοµένου ἀπὸ τὴν Κρήτη, μεγάλωσε στὴν ᾿Οδησσὸ (τὴν τότε ᾿Ελβετία αὐτῶν ποὺ ἔκαναν χρήματα δουλεύοντας στὸν κατακτητή), ὅπου µορ- φώθηκε, κι ἀφοῦ ἐξασφάλισε μιὰ ἕδρα στὴ Σορβόννη συνάπτοντας γάμο μὲ τὴ θυγατέ- ρα ἑνὸς γνωστοῦ διανοουμένου, τοῦ ᾿Ερνέ- στου Ρενάν, αὐτοχειροτονήθηκε εἰς προ- φητάνακτα τῶν πολεμίων «τοῦ σχολαστι- κισμοῦ καὶ τῆς στέρφας προγονολατρίας» (κατὰ τὸν ἀείμνηστο 1.Μ.Π.), ἀπορρίπτων «τὰ ἄχαρα καὶ ἄζωα γλωσσικὰ σχήματα» (Δ. Τσάκωνας). ᾽Αλέξ. Πάλλης καὶ ᾽ Αργύ- ρης ᾿Εφταλιώτης ἧταν τὰ ἄλλα δύο µέλη τῆς τριανδρίας. Καὶ προσπάθησε ν᾿ ἀπο- δείξει ἑαυτὸν συνδεόµενο τόσο μὲ τὴν ἕλ- ληνικἡ ἀρχαιότητα, ὅσο καὶ μὲ τοὺς ρῷ- µαίους, προτιμώντας νὰ ὁμιλεῖ γιὰ ρωμιο- σύνη µόνο καὶ ὄχι γιὰ ἑλληνισμό. ᾽Αρνή- θηκε νὰ θεωρήσει τὸν ἀρχαῖο ἑλληνικὸ κό- σµο σὰν ἀναμφισβήτητο πρότυπο, ὑπο- στηρίζων πὼς αὐτὸς δὲν εἶχε οὔτε λογοτε- χνική, ἢ γλωσσικἡ ἢ ἐθνικὴ ἑνότητα. Τὴν ἑνότητα αὐτήν, ποὺ κατ᾽ ἐκεῖνον ἔλειπε ἀ- πὸ τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα, διεκήρυξε ὁ Ψυ- χάρης πὼς τὴν ἔδωσαν οἱ Ρωμαῖοι στὸν “Ἑλληνισμὸ διὰ μέσου τοῦ Βυζαντίου. Τὸ Βυζάντιο, γι᾿ αὐτὸν ὅμως ἔμεινε πάντα ἡ αὐτοκρατορικὴ Ρώμη (Δ. Τσάκωνα: «᾿1- στορία τῆς Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας»). "Ἠταν ἡ ἐποχὴ τοῦ Ψυχάρη μιὰ ἐποχή, πού, ὅπως διέκριναν ὡρισμένοι συγγρα- φεῖς, ἐνεφανίσθη στὴν ᾿ Ελλάδα μιὰ ἐπὶ τὸ λατινικώτερον κλίσις, ἐπειδὴ μερικὲς ἕλ- ληνικὲς λέξεις μετετρέποντο εἰς ἐξελληνι- σμένα λατινικές: ᾿Αντὶ πίλου ἔλεγαν καπέ- λο, τὸ τηλεβόλο ἔγινε κανόνι καὶ τὸν ἱππή- λατο σιδηρόδρομο τὸν εἶπαν τράμ. ᾿Απὸ τὴ μόδα αὐτὴν ὁρμήθηκε καὶ ὁ Ψυχάρης στὶς κουλτουριάρικές του πρωτοβουλίες, ἰσχυριζόμενος ὅτι «ἀπὸ τὸ ρομιὸ βαστοῦμε καὶ τὴ γλυκειά µας τὴ κουβέντα, τὸ ὕφος µας αὐτὸ ποὺ κουβεντιάζουµε καὶ παίζου- με», κ.ο.κ. Πιστεύοντας ὅτι «ἡ ᾿ Ακρόπολη μ᾽ ὅλη τὴν ἀρχαία της δόξα εἶναι ἕτοιμη νὰ πέσει νὰ μᾶς πλακώσει», θέλει νὰ δώσει ξεχωριστὴ ἀξία σ᾽ ἕνα νεόκοπο στὰ χέρια του νόμισμα, τὸν ὅρο «ρομιοσύνη» (Δημ. Τσάκωνα, ἐνθ᾽ ἀνωτ.). ᾿Ἐπιμένοντας δὲ πὼς οἱ βυζαντινοὶ δὲν καταλάβαιναν τίποτα ἀπολύτως ἀπὸ τὸ μηχανισμὸ τῆς κουλτουριάρικης γλώσσας, ποὺ θεωροῦσε πὼς ἦταν ἡ πραγματικὴ γλῶσσα τῆς «ρομιοσύνης» ἐν ἀντιθέσει